Ernestyńskie, Cesarstwo

Imperium
Nazwa Imperium: Cesarstwo Ernestyńskie

Flaga Imperium: Białe słońce



Rasa: 95 % Ludzie, 3% Likanów, 2% Krzyżówka Ludzi i Likanów.

Aktualny władca: Kaiser Teobald von Wolanddorfer

Zaludnienie: 15 miliardów

Wiek imperium i rasy: 700 lat (Młoda)

Wielkość Imperium: 2 planety w jednym układzie słonecznym ( 3 planety w sąsiednich układach zwasalizowane, ale nie włączone w strukturę Cesarstwa)

Ważne miejsca:

Steubarck – planeta położona na trzeciej orbicie od Białego Słońca, otoczona pasem gazowo-kamiennych szczątków utrzymywanych przez niezwykle silne pole grawitacyjne. Obecność tego pola wpłynęła na powstanie endemicznego dla tej planety gatunku rozumnego – Likanów (humanoidów zbliżonych do występujących na Neumarcku wilków księżycowych), oraz wykształcenia się dziwnego typu rudy metali – mederthalu. Obecnie wydobycie mederthalu jest podstawą ekonomicznego bytu planety. Zgrupowane na orbicie huty i fabryki dostarczają niezwykle odporne stopy wykorzystywane w produkcji zbroi dla rycerzy cesarskich, oraz oddziałów szturmowych.

S-21 – księżyc Neumarcku. Posiada własną atmosferę pozwalającą na rozwój życia na jego powierzchni. Specyficzna fauna jaka rozwinęła się na jego powierzchni obejmuje smoki, które w trakcie kolonizacji doprowadzono do prawie całkowitego wyginięcia. Wiele lat ciężkiej pracy cesarskich genetyków doprowadziło do powstania nowego gatunku tych dumnych zwierząt. Smoki pochodzące z laboratoriów to na wpół cybernetyczne wierzchowce służące najbardziej oddanym oddziałom gwardii cesarskiej. Obecnie jest to podstawowe centrum hodowli tych zwierząt, oraz miejsce prac nad kolejnymi odmianami o zwiększonych możliwościach bojowych.

Stolica: Neumarck - Duża planeta zamieszkana przez ludzi. Lądy podzielone są na cztery kontynenty oblewane przez dwa wielkie oceany. Przeważają tereny o klimacie umiarkowanym, chociaż w wysokich szerokościach geograficznych powstają skute lodem obszary znane jako Nordland. Stolicą samej planety jest Palenburg. Ogromna metropolia będące centrum Megalopolis. W jej centrum wznoszą się budynki pałacu cesarskiego i innych budynków administracji rządowej.

Polityka
Ustrój: Feudalizm. Na czele Cesarstwa stoi dziedziczny król pochodzący z dynastii, która założyła Cesarstwo jednocząc wszystkie ludy Neumarchi. Do pomocy w rządzeniu i kierowaniu działa przy nim Rada Baronów skupiająca 12 największych feudałów, oraz Rada Dworska składająca się z 5 mianowanych urzędników o ściśle określonych kompetencjach. Marszałek jest w zastępstwie Cesarza głównodowodzącym armii, oraz nadzoruje utrzymywanie wysokiej sprawności poszczególnych oddziałów. Majordomus kieruje gospodarką domeny cesarskiej, oraz nadzoruje sądownictwo cesarskie. Kanclerz odpowiada za politykę zewnętrzną Cesarstwa, oraz stoi na czele Rady Baronów pod nieobecność Cesarza. Mistrz Zakonu Białego Słońca stoi na czele religijno-militarnej organizacji zakonnej, która dostarcza wykwalifikowanych urzędników i pieniądze, będąc tym samym jedną z podstaw państwa. Tajny Radca Dworu nadzoruje działalność tajnej policji, oraz wywiadu, nikt poza Cesarzem nie zna jego prawdziwej tożsamości.

Biurokracja: Na czele całej machiny biurokratycznej stoi Cesarz jako najwyższy suweren, któremu podlegają wszyscy posiadacze ziemscy w Cesarstwie. Kraj dzieli się na hrabstwa obejmujące duże obszary (łącznie są 64 hrabstwa, po 32 na każdej planecie). Hrabowie posiadają swoje dobra dziedzicznie wraz z funkcją sędziego i marszałka swoich ziem. Niżej w drabinie administracyjnej stoją baronostwa, obejmujące dawne ziemie rodowe. Na ich czele stoją dziedziczni baronowie z funkcjami podobnymi do hrabiów, tylko w odniesieniu do swojego władztwa. Podlegają oni decyzjom Hrabiów, których są wykonawcami. Ostatnim szczeblem są Landlordzi, pochodzący z wyboru miejscowych rycerzy urzędnicy sądowi sprawujący pieczę nad małymi obszarami.

Inaczej sytuacja wygląda w domenie cesarskiej, którą zarządza Majordomus, przez mianowanych przez siebie urzędników – Burgrabiów.

Polityka wobec „obcych”: Cesarstwo toleruje obecność obcych w swoich graniach, ale nie zachęca ich do osiedlania się. Istniejące rasy nie-ludzkie zamieszkujące ziemie Cesarstwa zostały praktycznie zniszczone przez miejscowe rycerstwo, które w ten sposób przejmowało ich ziemie powiększając tym samym swoje majątki. Niedobitki obcych wegetują na ziemiach domeny cesarskiej, jednak sowicie opłacają to zezwolenie lokalnym burgrabiom.

Polityka zewnętrzna: Cesarstwo jest tworem nastawionym na ekspansję na okolicznym obszarze starając się podporządkować sobie okoliczne systemy na zasadzie składania przysięgi wasalnej przez lokalnych kacyków, nie ingerując zasadniczo w ich sprawy wewnętrzne. Cesarz zadowala się posiłkami na wyprawy zbrojne, oraz coroczną daniną.

Polityka wewnętrzna: Polityka wewnętrzna zależy od miejscowych możnowładców, jednak w państwie panuje spokój, bowiem zaborcze instynkty arystokracji ukierunkowywane są na ekspansję zewnętrzną, zamiast na walki wewnętrzne. Strategia podbijania (i kolonizacji) planet: Wymuszanie hołdu wasalnego przez kontyngenty wojskowe, lub w razie oporu ostrzał orbitalny i nalot smoczych-rycerzy. Po dokonaniu możliwie największych zniszczeń do walki wchodzą hufce feudalne, które opanowywują planetę. Powierzchnia jest potem dzielona wg schematu: 25% tworzy domenę cesarską, 75% jest dzielone pomiędzy feudałów zgodnie z decyzjami cesarza.

Religia
Religie: Kościół Słońca, kulty lokalne.

Panteon: Monoteistyczna

Bóstwa i Bogowie: Jako bóstwo czczone jest białe słońce, tworzące centrum głównego układu.

Święta: Święto zaćmienia obchodzone z wielką pompą w połowie zimy na pamiątkę pierwszego zapisanego w księgach zaćmienia.

Legendy:

Legenda Powstania - W początkach kształtowania się Wszechświata z Białego Słońca wystrzeliła kula rozgrzanego materiału skalnego, który wyrzucony na orbitę oddalił się do swojego gorącego ojca. Stopniowo stygnąc przybierał coraz bardziej kulisty kształt, aż stał się Neumarckiem. Wtedy Bóg-Słońce uznał, że należy zasiedlić nowy twór i z ogni wysłanych w stronę planety powstali pierwsi ludzie. Niektóre płomienie nie trafiły w cel i stały się początkiem życia na Steubarcku gdzie wykształciła się z nich rasa Likanów.

Legenda Końca – Kiedy czas nadejdzie Bóg-Słońce upomni się o swój ogień i przyjmie ludzi do swojego serca, odrzuci jednak heretyków, krzywoprzysięzców i buntowników.

Inne religie: Religia nie jest narzucana innym obywatelom zgodnie ze stosowaniem zasady wolności sumienia. Tylko na ziemiach zakonnych innowiercy muszą się borykać z prześladowaniami. Największa ich fala przypada na czas wojny sprzymierzonych.

Społeczeństwo
Inwigilacja: Społeczeństwo jest kontrolowane przez swoich lokalnych możnowładców, którzy gaszą kolejne próby buntów antyfeudalnych. Możnowładców kontroluje Tajny Radca przez swoich agentów umieszczonych w ich otoczeniu.

Mutacje: Niektórzy zawodowi najemnicy poddali się mutacjom zwiększającym ich siłe lub wytrzymałość, jednak wśród rycerstwa nurt ten się nie przyjął.

Grupy: Typowy porządek feudalny. Na szczycie drabiny stoi monarcha, później coraz to pomniejsi feudałowie, aż do stojących na samym końcu drabiny chłopów i robotników.

Etniczność: Ludzie mieszkający wokół równika mają ciemniejszą skórę i czarne włosy. Te tendencje zmieniają się wraz z przesuwaniem w stronę Nordlandu, którego mieszkańcy mają prawie białe skóry i jasne włosy. Prowincjonalizm: Partykularyzm nie odnosi się do społeczeństwa Cesarstwa, bowiem liczy się nie miejsce urodzenie, a klasa do jakiej się przynależy.

Kodeks karny: Lokalne kodeksy określają różne kary za te same przewinienia, dopiero Sąd Królewski ma jeden kodeks dla wszystkich poddanych.

Mentalność: Wiara w Słońce i głoszony przez jego kapłanów święty porządek społeczny sprawiły, ze ludzie akceptują swoje położenie. Promowane przez cesarstwo wartości, jak lojalność, czy odwaga znajdują swoje odzwierciedlenie w kodeksie rycerskim, do wcielania w życie aspirują wszyscy mieszkańcy Cesarstwa.

Oświata: Ci, którzy chcą i są w stanie pozwolić sobie na naukę swoich dzieci wynajmują prywatnych nauczycieli. Co za tym idzie nie istnieje jednolity system nauczania. Dopiero uczelnie wyższe położone w głównych miastach cesarstwa uczą tych samych teorii i tez.

Opieka zdrowotna: Opieka zdrowotna znajduje się w ręku Kościoła Słońca, który pomaga wszystkim chorym zgodnie z ich chęcią do tworzenia zapisów testamentowych na rzecz swoich dobroczyńców.

Służba wojskowa: Jedynymi stałymi oddziałami są Hufce nadworne tworzące silne garnizony na terenie wszystkich wielkich miast. Doskonale wyposażone składają się z zawodowych żołnierzy, którzy do perfekcji opanowali sztukę walki. Nie związani kodeksem rycerskim masowo stosują brudne techniki walki, jak modyfikacje genetyczne, czy „nieczysta” broń. Poza nimi istnieją jeszcze stałe wojska złożone ze smoczych-rycerz, którzy non stop znajdują się przy osobie władcy, oraz wojska Zakonu Białego Słońca, które tworzą elastyczną i nowoczesną armię przystosowaną do natychmiastowej mobilizacji. Poza nimi istnieją Chorągwie ziemskie prowadzone przez poszczególnych hrabiów. Chorągwie składają się z powoływanych na wyprawę rycerzy, którzy stawiają się z całymi pocztami zbrojnymi.

Architektura: Cesarstwo wypracowało własny styl architektoniczny. Podstawowym budulcem jest czarny marmur steubarkański, wydobywany w ogromnych ilościach w czasie pogoni za nowymi złożami rud metali. Wysokie strzeliste wieże i ostre sklepienia połączone z wąskimi i nieproporcjonalnie wysokimi oknami tworzą monumentalna architekturę. Budowle wojskowe utrzymane w podobnej stylistyce pozbawione są jednak okien, oraz mają znacznie grubsze mury zdolne oprzeć się oblężeniu. Właśnie takie fortece są jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów architektonicznych Cesarstwa, bowiem każdy rycerz stara się zbudować sobie możliwie najbezpieczniejsze obronne domostwo. Największe fortece należą do cesarza, lub Zakonu, tylko bowiem ich stać na utrzymanie gigantycznych załóg.

Historia
Władza: Na czele Cesarstw stoi dziedziczny monarcha mający przy boku radę. Duży wpływ na baronów ma Kościół co sprawia, ze jego pozycja jest stosunkowo silna.

Lider: Teobald von Wolanddorfer jest najstarszym dzieckiem cesarza Ericha. Od dziecka przygotowywany do rządzenia przeszedł ciężką szkołę życia w trakcie buntu pięciu. Te wypadki sprawiły, ze stał się bardziej skryty i nieufny. Mając 18 lat został przez ojca wysłany z poselstwem do starszyzny Likanów. Spotkanie zakończyło się klęską kronprinza, który nie zdołał wynegocjować włączenia resztek rodowej administracji Likanów w skład aparatu państwowego. Problem rozwiązał znacznie bardziej radykalnie. W nocy wraz ze swoimi smoczymi-jeźdźcami spalił główną osadę opornych i wymusił na nich zgodę na wszystkie warunki jakie im postawił. To niehonorowe postępowanie i masowe mordy jakich się wtedy dopuścił sprawiły, że nie ma zbyt dobrej prasy wśród barnów, którzy obawiają się radykalnych posunięć młodego władcy. W dwa lata po tych wydarzeniach zmarł stary król Erich, a jego miejsce zajął Teobald. Miesiąc temu nastąpiła uroczysta koronacje, ale baronowie już poznali twardą rękę nowego władcy, który nałożył specjalny, niezwykle ciężki i surowo egzekwowany, podatek na wojnę z Poranami. Jedyną nadzieją jaka żywią możnowładcy jest ogromne zainteresowanie Teobalda podbojami co oznacza odsunięcie jego zainteresowania od lokalnych spraw.

Historia Imperium: Pierwszy władca Cesarstwa, Eryk Rudowłosy przybył z Nordlandu na czele zastępów wojowników i w trakcie kilku szybkich kampanii zajął południowe ziemie sięgają aż do zamieszkanego przez pustynnych jeźdźców Ketenu. Prawdopodobnie zdołałby opanować i tę dzielnicę jednak w bitwie z buntownikami został ciężko ranny i zmarł po trzech dniach majaczenia w gorączce. Jego syn Johann, zwany Długim, koronował się na pierwszego cesarza w zgodzie z najwyższym biskupem Kościoła Słońca. Od tamtej pory sojusz religii i państwa był nierozerwalny. Johann kontynuował podboje swojego ojca i w wielkiej bitwie o Kusz zdołał rozbić ostatnie oddziały Sojuszu Wolnych. Opanowanie całej planety pozwoliło kolejnym władcom na zintensyfikowanie prób znalezienia drogi ku gwiazdom, gdzie jak wierzono znajdują się nowe tereny gotowe do zasiedlenia. Za panowania czwartego cesarza, Eryka II, pierwszy człowiek wylądował na Draconii, planecie smoków. Podbój księżyca trwał prawie 80 lat. Niezwykle zacięty opór smoków, które traktowały kolonistów jak niepożądanych intruzów został w końcu złamany przez potężna armię stworzoną przez zjednoczenie wszystkich chorągwi ziemskich. Ostatnia bitwa smoków przeszła do legendy dzięki pieśniom ułożonym przez bardów towarzyszących armii cesarza. Mniej więcej w tym samym czasie władca sąsiedniej planety, obecnie nazywanej Steubarckiem, zwrócił się o pomoc do nowopowstałej organizacji, Zakonu Białego Słońca. Rycerze z wyszytym na czarnych płaszczach białym słońcem szybko zadomowili się na tej planecie wypierając jej mieszkańców w mało przyjazne regiony w ekstremalnych szerokościach geograficznych. Przełomem stało się jednak odkrycie złóż nowego metalu… Potężna ekspedycja karna szybko opanowała resztki nieskolonizowanej planety… 100 lat później na drodze Cesarstwa stanęła prymitywna rasa Poran, wojna z którymi ciągnęła się przez niemal cały wiek… przeplatana krótkimi pokojami i krwawymi bitwami wojna ta stała się podstawą potęgi cesarstwa, bowiem kolejne planety zgłaszały swój akces zagrożone zbrojna agresją galaktycznych najeźdźców. Ostatecznie flota hordy została zniszczona, a wraz z nią przepadła armia lądowa zdolna do wyrządzenia szkód w Imperium.

Ważne osiągnięcia:

Postacie historyczne:

Eryk Rudowłosy – Założyciel cesarstwa, od jego imienia powstała jego nazwa. Eryk II Podróżnik – Władca za którego rozpoczął się podbój gwiazd. Rygier z Balennburga – Pierwszy Wielki Mistrz Zakonu Białej Róży. Zygfryd de Stosel – Genetyk, twórca bojowych smoków

Kartę imperium napisał Woland88