Dzieje bohaterów 4 - Erfind

=Wprowadzenie= Jest to kontynuacja dziejow bohaterów widzianych z perspektywy kolejnych postaci Jacka (poprzednie dzieje w Dzieje bohaterów 3 - Ratter. Pod koniec dziejów Rattera brakuje opisu jednej sesji (Jaca wtedy nie grał), na której - w skrócie - Ratter dogaduje się z ukochaną Asuana, żeby być razem na wieczność i gdzieś sobie osiadają oraz do drużyny dołącza Erfind - studencina z Altdorfu.

=Polowanie na Hopfenę= Klaus Ostenbruk posiadł kompas wskazujący położenie Hopfeny, która jest obecnie ciężko ranna i gonią ją dwaj Kamienni Strażnicy. Zostawia ona ślady krwi. „Nowi” zostali wtajemniczeni i drużyna wyruszyła.

Przywódcą został Atanazy wybrany demokratycznie przez członków drużyny (ja przez niego zostałem wybatożony przy całej wsi, ale zniosłem to dzielnie). Ruszyliśmy w góry, 2 tygodnie było spokojnie, tylko jakieś gobliny się kręciły, aż tu nagle napadło nas 30 orków i wzięli nas w niewolę. Klaus się nie dał złapać.

Zaprowadzili nas do wsi – podobna do wsi wyzwoliciela, pełno niewolników (ludzi, goblinów) a wszystkim rządziły gnomy. Obóz produkował broń i zbroje. Hogo został przez nie zabrany i przez nie „opanowany”. Wsadzili nas do celi znajdującej się w kopalni. Waleczny Atanazy podjął walkę o przetrwanie i zorganizowaliśmy powstanie.

Na początku wszystko szło jak trzeba, ale potem gobliny wszystko schrzaniły i powstanie zamieniło się w rzeź naszych. Zginęło nas chyba z 80 osób. Wtedy nadleciał mieczyk. Po kolei rozwalał naszą drużynę, ja myślałem i myślałem, i wymyśliłem, że steruje nim Hogo i go ogłuszyłem. Miecz padł na ziemię.

Ruszyliśmy w głąb kopalni. Na końcu jej znaleźliśmy górski rwący potok. Ocuciliśmy Hoga, ale mieczyk znowu zaczął drżeć, więc go znowu ogłuszyliśmy. Ja wziąłem miecz – za pas i dawaj do strumyka, reszta za mną. Że nie umiem pływać, poszedłem na dno i tylko ręka Wereny utrzymuje mnie przy życiu.

Straciłem wszystko. Podłamało mnie to bardzo. To chyba dlatego tak długo musiał odpoczywać zanim doszedł do siebie - nie miał większych obrażeń fizycznych, ale psychicznie był zmęczony. Dni odpoczynku to bardzo dziwne zachowanie Ioana Hossu i Atanazego, któzy wpędzili w depresję Hoga. Hogo jest potężny i tajemniczy - nie wiadomo w jaki sposób potrafi sterować mieczem.

Dowódca okazał się typowym szlachcicem z pustą łepetyną. Jak można wysyłać niekompetentnego człowieka na zwiady? Dziwne było to, że w tej sprawie jest on zdecydowany, natomiast w innych wykazuje zero twardej ręki - nie potrafił zadecydować, w którą stronę idziemy - za każdym razem gdy był wybór drogi. Widać, że jest na mnie cięty, ponieważ wysyła mnie na zwiad i traktuje najgorzej z drużyny. Jego kompanem jest Ioan, ciągle drwiący i szydzący z moich pomysłów. Sam natomiast nie potrafi niczego zaproponować. Ciągle zmienia zdanie i torpeduje nasze poczynania. Sieje zamęt w drużynie.

O tym, iż schowałem miecz zadecydowały powyższe sprawy, ale także te: Pomyślałem i postanowiłem wziąć sprawę w swoje ręce. Schowałem miecz po to by wykorzystać go samemu, lub przekazać go przed (lub w czasie walki) Hogowi bądź Klausowi. Od tej pory będę niósł Hoga i po cichu go pytał jak korzystać z miecza - domyślam się, że trzeba go rzucić pod jakimś kątem by poleciał i wrócił (tak jak narzędzie z południa świata – tajemniczy bumerang, o którym zapewne słyszałem na uczelni w Altdorfie).
 * jak powiedziałem (juz nie pamiętam przy jakiej okazji), że wszyscy przysięgali, że zabiją wojowniczą księżniczkę Hopfenę, to:
 * Ioan powiedział, ze nie przysięgał ,
 * Atanazy powiedział, że nie przysięgał,
 * Jan nie przysięgał.
 * Mykoła mnie oszukał, pomimo, ze dałem mu połowę mojej złotej korony,
 * w dodatku najbardziej zapalony na zabicie Hopfeny Klaus się gdzieś zapodział
 * część drużyny spotkała sprzymierzeńca Hopfeny i go oswobodziła, i puściła wolno, tak by poszedł i ostrzegł Hopfenę - SZOK!!!

Mam plan na wypadek spotkania Hopfeny. Czaję się, podchodzę do niej z boku i strzelam do niej z około 10 metrów. Jak ją trafię, to ona upadnie i będzie nasza, jak chybię to uciekam tak by ktoś z naszej drużyny mógł ją dopaść. Od tego jak rozwinie się sytuacja zależeć będzie komu przekażę miecz.

Postanowiliśmy udać się do rzeki – w miejsce gdzie były kurhany (bądź też coś innego). Po drodze po raz kolejny moje super argumenty nie trafiały ani do dowódcy, ani do Ioana. Niosłem Hoga i nawiązałem z nim kontakt – wyjaśnił mi jak użyć miecza do zabicia Hopfeny.

Coraz bardziej mnie ta księżniczka intryguje – kim ona jest i tak naprawdę co potrafi – osobiście nie wierzę w magię – może kiedyś była, ale już dawno temu przeminęła. Czy możliwe jest jednak aby część niej pozostała? Nie dowiem się tego póki nie spotkam tej Hopfeny. Nadchodząca noc okazała się najgorszą w moim dotychczasowym życiu.

Zaczęło się od przeprawy przez rzeczkę – najpierw przeskoczył przez nią Jan, a potem ja i Ioan przerzucaliśmy Hoga. Mieliśmy do pokonania odległość 2 metrów. Niestety – albo ja za późno, albo Ioan za wcześnie rzuciliśmy Hogo i wpadł on do wody.

O dziwo poziom rzeczki wzrósł gwałtownie i ogromna fala porwała ciało Hoga. Skoczyłem więc za nim i trafiłem na drugą falę. Oczywiście nadal nie umiem pływać i zatonąłem. Jak się później okazało woda porwała jeszcze Jana i Mykołę. W dodatku zaatakowali na jacyś ludzie. Po kolei drużyna się wykruszała.

Gdy zebraliśmy się do kupy przeciwnicy strzelali do nas z łuków. My nie mieliśmy z czego strzelać, więc postanowiłem osuszyć ładunki, a że wiadomo iż wszystko szybciej schnie na wietrze – dmuchałem na nie. Potem fatalne decyzje dowódcy załamały mnie.

Dokładnie nie pamiętam co się działo, ale wiem, iż ciągle wystawialiśmy się na strzały, potem wymiotowałem by zwrócić zakażoną wodę i suszyłem ładunki. W tym czasie Ioan i Atanazy toczyli walkę z przeciwnikami. Skutek był taki, że nie wrócili.

Jak mówi przysłowie trzeba upaść by móc powstać silniejszym– tak się stało ze mną. Po załamaniu się powróciłem. Wymyśliłem aby za pomocą prochu wypalić otwartą ranę – udało się w 100%. To mnie podniosło na duchu.

Postanowiłem podjąć walkę z przeciwnikami. Jeden na trzech – teoretycznie nie miałem szans, ale broń palna okazała się potężna. Wygrałem i przegoniłem napastników. Niestety Atanazemu nie mogłem pomóc (tak naprawdę to ani on mnie, ani ja go nie lubiłem – od samego początku się nie dogadywaliśmy).

Reszta drużyny poobijana i poraniona, ale przeżyła. Dodać trzeba, iż napastnikami prawdopodobnie byli chorzy na leprę. Pozostawili oni na Ioanie i Atanazym dziwne znaki – N w kółku. Następnego dnia poszedłem do zarażonej osady by zdobyć prowiant.

Rozmowa z sołtysem osady wyjaśniła parę spraw –
 * Po pierwsze znalazł się Hogo (nieprzytomny i prawdopodobnie zarażony).
 * Po drugie osada zatruła się od wody.
 * Po trzecie wyznają Hopfenę i nienawidzą Rokusany (Analii).
 * Po czwarte kilka godzin od osady istnieje zamek – opuszczony, o którym istnieje legenda, iż był kniaź, stał się zły i jego brzemienna żona skoczyła do wody i utonęła, natomiast ma powrócić dziedzic kniazia.
 * Po piąte zbiera się w okolicy coraz więcej leprowatych i są agresywni.

Mam nadzieję, że Hogo po przebudzeniu pomoże osadzie, ponieważ jak on tego nie zrobi to nikt im nie pomoże (my spotkaliśmy wysłannika nieżywego osady z całymi pieniędzmi wioskowymi). Nie chciałem ich pozbawiać nadziei, więc im o tym nie powiedziałem. W sumie to może czegoś dowiem się w tym zamku. Wziąłem prowiant i ruszyłem do drużyny.

Tak naprawdę to przyprowadziłem drużynę do tej wioski – Walijewki. Tam się leczyliśmy. Wybraliśmy także nowego przywódcę.

Po raz pierwszy w historii dowódca nie był jedną osobą. Władza została rozdzielona na 3 osoby: Hoga, Ioana i Erfinda. Wspólnie mają decydować o tym co robi drużyna i którą drogę wybiera. Dołączyła się do nas jeszcze jedna osoba – elf Falandar.

Wspólnie pochowaliśmy dowódcę – Atanazego. Potem wyruszyliśmy w okrojonym składzie w górę rzeki rozwiązać zagadkę choroby i klątwy jaka krąży na zamku Drodiwina.

Od Polaneca Srabego dowiedzieliśmy się o historii zamku, do którego przybył kapłan Morra i zaczął wpływać na kniazia, który w końcu został świętoszkiem i kazał się umartwiać i biczować. Doszło do tego że jego brzemienna żona skoczyła z wieży i rozbiła się na skałach. On się opamiętał i zabił kapłana. Od tej pory miejsce jest przeklęte. Tak więc podróż zapowiadała się ciekawie.

Po drodze widzieliśmy dziwne zjawisko – do kurhanów szedł pochód żałobny. Potem w jakiś niewyjaśniony sposób pochód zniknął – rozpłynął się. Wszyscy mówili że to duchy szły, ale jakoś do mnie to nie mogło dotrzeć. Potem natrafiliśmy na wielki popękany kamień stojący pośrodku rzeki. Hogo mówił że to jest kamienny strażnik. Dziwne było to, że na całej jego powierzchni (nawet nad wodą) znajdowała się cienka warstwa wody. Potem ten kamień się rozpadł.

Gdy dotarliśmy do zamku była już noc. Nie odważyliśmy się pójść do środka, tylko poszliśmy w górę rzeki. O dziwo woda która płynęła rzeką wypływała spod skał obok zamku. Powyżej zamku koryto rzeki było wyschnięte. Poszliśmy więc tym korytem i dotarliśmy do tamy – tak jak podejrzewałem – była tam tama.

Była to tama utworzona z kamieni i wielkiego drzewa. Na drzewie wyryte były runy wydrapane paznokciem, który pozwoliłem sobie zatrzymać. Hogo rozpoznał runy kamienia i wody. Postanowiliśmy zniszczyć tą magiczną tamę. Ale wszyscy się bali. Więc w końcu ja zdarłem runy i nic się nie stało.

Hogo znalazł jeszcze łzę Nemerii w miejscu gdzie były korzenie drzewa. Niestety nic nam to nie dało. Co pewien czas woda w stworzonym przez tamę zalewie wybuchała w górę, przelewała się przez tamę i płynęła korytem – stąd te dziwne fale na rzece.

Skoro nie udało nam się znaleźć nic konkretnego poczekaliśmy do rana i udaliśmy się do zamku. Po drodze znaleźliśmy ciało trędowatego. Pochowaliśmy go. I weszliśmy do zamku – tam był Kazimierz ze Staszewa – jakby opętany. Chodził i bredził coś o zakończeniu i początku. Potem nas nazywał mordercami. Przeszukaliśmy zamek – na wieży był dziwny pokój, który powodował zawroty głowy – nasz elf o mało przez to nie wypadł przez okno. Był tam także drugi pokój z ołtarzykiem Khaina, Irweny i Hildenbryka.

O dziwo Ioan zaczął się do nich modlić – tak samo Kazimierz. Pozostała część drużyny przeszukała dalsze pomieszczenia i znalazła w piwnicy miejsce gdzie leżał w sarkofagu kapłan Morra. O dziwo wyglądał na żywego i bardzo bardzo cierpiącego. Niestety Hogo stwierdził, że pomieszczenie jest zabezpieczone runami, których nie mogliśmy zniszczyć. Potem usłyszeliśmy huk. Tama się rozpadła

Ioan poszedł tam pierwszy a my po pewnym czasie za nim. Woda spłynęła i ukazało się wejście do pieczary. Weszliśmy do środka i szliśmy na kolanach w całkowitych ciemnościach. Zaatakował nas wredny szczur, ale elf go pokonał. W końcu dotarliśmy do komnaty. Tam zastaliśmy bardzo dziwny widok. Przed nami stała Irwena – cała poraniona i ledwo żywa. Walczyła z kamiennym strażnikiem, którego pokonała.

Na ziemi leżał poraniony Ioan. Jak się okazało Hopfena była już pogodzona ze śmiercią i przywitała nas jako swoich prześladowców. Porozmawialiśmy z nią. Okazał się że Ioan jest tym dziedzicem Drodiwiny. Irwena powiedziała nam jeszcze, że jej mąż jest bardzo złą osobą. Że szuka Łzy Morrslieba, która znajduje się w okręgu Martylionis.

Organizacja Hildenbryka nazywa się Czerwona Korona. Powiedziała nam także, abyśmy się na razie przed nim ukrywali, a gdy się wzmocnimy - zniszczyli jego organizację. Potem wyznała nam, że nie odniosła ulgi po zabiciu siostry.

W sumie nie sprawiała wrażenia złej bogini – księżniczki. Potem dałem Hogowi miecz, a ten zabił panią H. Przed jej zabiciem podobno rozmawiał z bogami i mógł sobie zażyczyć wszystkiego, więc zażyczył aby Analia żyła i Ratter miał się dobrze. Nie ma to jak Hogo.

Miecz którym popełnił morderstwo uzyskał swoją nazwę „Kordiał”. To jest miecz, który zabija bogów. Gdy księżniczka nie żyła pojawił się Klaus – ten trędowaty.

Odciął palec zwłokom bogini, potem zdjął z niego pierścień i nic nie mówiąc rzucił na nas opętanie (mudre posłuszeństwo). Przeżyliśmy dzięki bogom.

Potem wróciliśmy wszyscy do wioski. W sumie to wiele dziwnego się zdarzyło. Nie wiem co o tym sądzić. Chyba po prostu jak wpadłem do rzeki, to opiłem się wody i miałem zwidy. Czy to możliwe żeby mały Halfing zabijał bogów? Czy naprawdę magia jeszcze istnieje? A z drugiej strony czy to możliwe żeby kamień chodził? Żeby miecz się świecił?

Podczas pobytu we Wladijewce drużyna uległa podziałowi. W wiosce pojawił się bard – Jarosław, który namówił część drużyny do pomocy Gotom z Unterwalden. Erfind, Hogo, Jan i Fryderyk chcieli, aby dalszą drogą była podróż do Unterwalden, które jest gockim miastem zagrożonym przez Walachów. Ioan natomiast (który został kniaziem Wladijewki), oraz Mykoła chcą udać się do Grząśli na zjazd smoczego paktu. Falandar niby chce jedno i drugie albo nic nie chce.

Wraz z upływem czasu nasilały się kłótnie, oraz nieporozumienia. Brak zaufania do ludzi z drużyny stał się codziennością. Erfind zbudował banię (wynalazek o nazwie Erfinder 2.1), Ioan wraz z Mykołą i Falandarem udawali się w dziwne podróże.

Goci postanowili sprawdzić jaki stosunek do nich mają Walachowie. Jan i Fryderyk ogłosili, iż udają się do Unterwalden, a Erfind obserwował ich wyjście z pobliskich wzgórz. Jak się można było spodziewać za nimi wioskę opuściło 4 Walachów, którzy w górach zastawili na nich pułapkę. Dzięki interwencji Erfinda obyło się bez przelewu krwi. Ioan jak mu o tym powiedzieliśmy oczywiście powiedział, że nic o tym nie wie. Potem zaczęły się działania Ioana.

W ciągu godziny kilkukrotnie zmienił zdanie. Początkowo chciał jechać do Grząśli. Potem zaczął się zastanawiać czy nie jechać z nami. Potem chciał zostać w wiosce, by ostatecznie wpaść na pomysł, że pojedzie z nami.

Z uwagi na fakt, iż nie mógł wioski zostawić samej, mianował Mykołę na sołtysa wsi. Potem udał się do obecnego sołtysa i mu o tym powiedział, a potem odwołał to co mówi (w co obrażony sołtys nie uwierzył). Na zebraniu powstało zamieszanie, którego (niezrozumianą i niezapomnianą) ofiarą był Erfind, oraz Malec Dodzić – prawie co zabity przez Ioana, który, jak to Walach, wszystko rozwiązał siłą, a nie głową.

Podczas zebrania Ioan starał się sołtysowi wmówić że jest sołtysem, by na końcu na sołtysa mianować syna sołtysa. Podpalenie chaty w której mieszkaliśmy dopełniło tylko zamieszania. Nawet ja już się nie łapałem w tym o co chodzi Ioanowi, a ogłupieni Walachowie uznali go w końcu swoim jedynym wodzem.

Dzięki temu mogliśmy wyruszyć do Unterwalden. Po drodze odwiedziliśmy jeszcze zamek, w którym zniszczyliśmy ołtarz z podobizną Hildenbryka i Khaina. Następnie uwolniliśmy uwięzionego w krypcie Wizgulfa (kapłana Morra przebywającego tam od 300lat). O dziwo żył on. Inicjatorem tych dwóch poczynań był Erfind. Na górę strony

=Pomoc Unterwalden= Następnie odbyliśmy podróż do Unterwalden. Na miejscu spotkaliśmy się z radą miasta: Gerhard Schiller – przywódca straży miejskiej, Babunia Mescher, Ojciec Dietrich, Henrich Zuch – jedyny normalny radny. Wyjaśnili oni nam obecną sytuację tu panującą: ciągłe ataki Walachów, potężne straty w obrońcach, oraz chęć wyruszenia (emigracji) do któregoś z okolicznych władców w celu uratowania życia. Poproszono nas o pomoc wyborze miejsca, do którego najlepiej się przeprowadzić. Podczas tych rozważań miasto zostało zaatakowane przez oddział Walachów.

Wybiegliśmy na podwórko by bronić miasta. Każdy z nas znalazł się w innym miejscu. Na początku dzielnie walczył Jan. Jego strzały siały zamęt wśród napastników. Potem do akcji wkroczył Ioan i spowodował panikę wśród… obrońców, którzy widząc jego ucieczkę zaczęli uciekać razem z nim. Dopiero wystrzał z pistoletu Erfinda, który jedną kulą położył dwóch napastników przywrócił wiarę w obrońców.

Razem z czterema innymi wojakami Erfind rozpoczął strzelanie z broni palnej. Po raz kolejny zadziałało to znakomicie i Walachowie zostali wyparci z miasta. Po bitwie cała drużyna pomagała w leczeniu miejscowych (zginęło ich około 20 osób). Następnego dnia zostaliśmy wezwani do ratusza. Rada miasta obradowała nad nową propozycją od wysłannika …. Należy dodać, że ten znany z surowości władca był do tej pory znienawidzony przez mieszkańców Unterwalden, a także przez Walachów.

Podczas debaty Jan wykrył szpiega podsłuchującego naszą rozmowę. Szpieg wynajęty został przez wysłannika …. Nabraliśmy podejrzeń, że napad Walachów ma dużo wspólnego z …, więc postanowiliśmy użyć podstępu podczas wyboru miejsca ewakuacji. Ogólnie ogłosić mieliśmy, że udajemy się do …, a tak naprawdę udamy się do Aliara Zdanara do Zdanar.

Wprowadziliśmy w błąd wysłannika … i mieszkańców Unterwalden. Plan polegał na tym, aby po wyruszeniu wysłannika popłynąć łodziami rzeką do Zdanar. Na łodzie zabrani zostali: dzieci, starcy i staruszki – ogólnie 105 osób ( w tym nasza drużyna, oraz Babula i Zuch). Każda z łodzi ma swojego sternika i jak łatwo się domyślić każdy z nas musiał kierować łodzią (5 małych łódek, 3 średnie i 1 duża).

Reszta miasta miała dotrzeć do Zdanar wozami. Przed wyruszeniem dowiedzieliśmy się kilku rzeczy o Okręgu Martylionis: - jest to miejsce skąd pochodzą druidzi i tylko oni wiedzą gdzie to jest, dowiedzieliśmy się także jaki jest tajemny symbol druidów.

Pierwszy dzień podróży minął spokojnie. Zatrzymaliśmy się na noc i rozbiliśmy obóz. Niestety noc okazała się ciężka. Podczas pierwszej zmiany zauważyłem, że w obozie brakuje 2 dzieci. Udałem się na łódź by sprawdzić, czy ich tam nie ma.

Na jednej z nich zobaczyłem owłosionego potwora jedzącego dziecko. Wystraszyłem się strasznie. Zrobiłem zamieszanie. Jan zauważył jak coś ucieka do lasu. Hogo, Falandar, Erfind (ja), Ioan i Babunia udaliśmy się tropami tego stwora. Po długiej podróży dotarliśmy do polany, na której paliło się ognisko.

Przy nim siedziały okropne stwory: owłosiony człekokształtny, kobieta ze skrzydłami, „człowiek” z rogami jelenia, oraz jeden z mackami jak u mątwy. Piekli oni dziecko na ognisku. Widok był straszliwy. Zaatakowaliśmy ich.

Strzał z pistoletu powalił kobietę i rozgorzała walka. Zwyciężyliśmy – ranni zostali Falandar i Ioan. Znowu zbawienny okazał się pistolet. Po walce okazało się, że dwójka z mutantów miała na sobie naszyjniki w kształcie czerwonej korony (te dwa mutanty ubrane były w stroje imperialne, natomiast pozostałe w stroje Walaskie – tak jakby byli werbowani do organizacji).

Okazało się, że podróż nie będzie taka łatwa, jak się wydawało. Podczas drugiego dnia podróży jedna łódź się rozbiła na skałach. Całe szczęście wszyscy zostali wyciągnięci z wody – także dzięki umiejętnościom pływackim Ioana.

Drugiej nocy wystawiliśmy jeszcze bardziej liczne straże. I znowu na pierwszej (mojej) zmianie okazało się, że coś jest nie tak. Babunia zniknęła w lesie. Ruszyliśmy na jej poszukiwanie. Znaleźliśmy ją rozmawiającą z lasem (potem się okazało, że z goblinami). Gobliny nas okrążyły i chciały abyśmy się wykupili podarkami. Jan oddał im wisiorek dzierlatki, a ja mój wynalazek - zabawkę, oraz łyżkę służącą goblinom oczywiście do wieszania na nosie. Babunia wróciła z nami do obozu i udaliśmy się na spoczynek.

Tego samego wieczora Babunia Mescher ochrzaniła nas za to, że za nią chodziliśmy i kategorycznie zakazała nam tego robić. Nastał kolejny dzień – miał on być szczęśliwy z uwagi na dotarcie do Zdana, ale czy taki był? Zaczęło się od tego, że przed wypłynięciem Heinrich Zuch klepnął Erfinda w plecy (bez powodu). Erfind nie wierzy w pecha, czy przeznaczenie, więc zlekceważył ten gest. Wypłynęliśmy na najbardziej niebezpieczny odcinek trasy. Liczne skały wystające z wody utrudniały przeprawę przez rzekę. No i stało się – Erfind uszkodził swoją łódź. Drużyna została podzielona przez to na dwie części. Ratter z jedną częścią przybił do brzegu i naprawiał łódź a pozostała część popłynęła dalej i zatrzymała się po 1 kilometrze. Ta druga część natrafiła na ciepłe jeszcze zgliszcza domu, który był własnością Grafa Sternchauera – dom służył za schronienie dla pobierających myto od płynących rzeką (niezgodnie zresztą z uprawnieniami). Falandar zbadał teren i poczekał na resztę. Gdy dołączyli do nich Erfind i Jan postanowili się oni razem rozejrzeć. Dziwnym wydało się zachowanie Babuni Mescher, która wydawała się rozmawiać z krukiem (mówiła coś o miejscu F… i o ojcu, który w tym miejscu zginął). Ale nie to było najgorsze. Otóż, Ojciec Dietrich stracił w tym miejscu życie. Podłoga spalonego domu, po którym stąpał załamała się i ojczulek wpadł do piwnicy doznając przy tym śmiertelnych obrażeń. Przed śmiercią zdradził Erfindowi i Hogowi swoje spostrzeżenia na temat elfa – Falandara. W piwnicy znaleźliśmy dwójkę dzieciaków (chłopczyka i dziewczynkę). Śmierć ojca podłamała wszystkich uczestników wyprawy. Wspólnie z radą postanowiliśmy jednak udać się w dalszą podróż. Czekał nas najtrudniejszy z trudnych odcinków drogi. Pierwszy płynął Falandar. Pięknie pokonywał przeszkody, aż do momentu, gdy trafił na silny nurt i 1 metrowy wodospad. To co się tam wydarzyło można nazwać masakrą. Pierwsza łódź Falandara (GROM) poniosła niewielkie obrażenia – potem jednak wpadały na nią kolejne łodzie, wraz z DUMĄ UNTERWALDEN Jana. Erfind zobaczył co się dzieje wybrał inną drogę, ale także się wywrócił. Następnie ŁADOWNA staranowała łódź Jana. Wszyscy się topili i umierali. O dziwo zginęło „tylko” 8 osób. Falandar wykazał się męstwem i uratował wszystkie topiące się dzieci (chyba dzięki bogom sam nie odniósł nawet obrażenia). Morale upadło całkowicie. Henrich Zuch był załamany. Wszyscy zaczęli wymyślać teorie spiskowe – że to klątwa Grafa Sternachauera, że bogowie nieprzychylnie patrzą i takie tam. Tylko Erfind odrzucał od siebie takie bajki – doprowadził także Henricha Zucha do normalnego stanu. Gdy wydawało się, że wszystko jest już „dobrze” okazało się, że nie ma Babuni Mescher. Jedne dziecko powiedziało nam, że babunia odleciała i pokazała kierunek. W tym kierunku znajduje się wioska F…, w której żył i umarł ojciec babuni. Falandar, Jan i Erfind wyruszyli by odnaleźć babunię. Gdy dotarli na miejsce zauważyli staruszkę tańczącą wokół ogniska i wzywającą jakąś osobę (postać, demona). Wokół ogniska chodziły 4 białe wilki. Patrzyły one na nas ale nie reagowały. Dopiero jak postanowiliśmy jej przeszkodzić dwa z nich rzuciły się na nas (nie wydawały z siebie głosu). Jan trafił babunię, Erfind jednego wilka, a Falandar drugiego. Herosi z nas. Potem Babunia Mescher wzięła rogi odcięte mutantowi i zaczęła chyba kończyć przywołanie. Kolejne dwa wilki na nas się rzuciły. Jeden zginął, natomiast drugi biegł. Coś już prawie wychodziło z ogniska. Erfind postanowił więc pobiec do babuni i odciągnąć ją od ogniska. Wilk ruszył za nim. Erfind biegł ile sił w nogach, ale wilk go doganiał. Wiadomym było, że nie zdąży. Na szczęście Jan zdołał naciągnąć łuk i strzelił. Strzała leciała, leciała i trafiła… Erfinda w nogę. Ten upadł, ale dziwnym trafem zdołał jeszcze pociągnąć babunię za nogi i przerwać rytuał. W tym momencie wilk stał się normalny i uciekł. Reszta rannych wilków zaczęła jęczeć. Babunia umarła przepraszając ojca, że nie dotrzymała słowa. Naradzaliśmy się co zrobić z ciałem babuni - wtedy stała się niewytłumaczalna dla Erfinda rzecz. Płomień w ognisku przybrał kształt ciemnej postaci i przemówił do nas. Traktował nas jak stworzenia gorsze a siebie jako bóstwo. Przedstawił się jako Nepretise – strażnik Ogrodów Analii (wywnioskowałem, że to pojawienie się to przypadek). Poinformował nas o tym, że jest w stanie wypuścić na świat ciała i dusze dawnych członków drużyny. W zamian musimy mu pomóc. Otóż gdzieś niedaleko znajduje się kobieta, w którą wstąpiła dusza (część) Analii. Mamy ją do niego przyprowadzić, a on przywróci życie naszym towarzyszom. Jeżeli jednak tego nie uczynimy, to zabije nas i wyda nasze dusze na cierpienie. Potem się rozpłynął mówiąc coś o państwie Zdanara. Nadal nie mogę sobie wytłumaczyć tego co się stało. Falandar tłumaczył nam, że świat składa się z wielu kurtyn. Pierwsza z nich oddziela nas od świata Morrea, druga od świata Khainea. Kolejne już nie wiadomo od czego nas odgradzają. Babunia wzywając tego, kogo miała wezwać otwierała te kurtyny... Wróciliśmy do obozu. Okazało się, że Hogo złapał szpiegującą ich kobietę valaszkę o imieniu Emerić. Podała się za handlarkę, która jedzie do Zdanar wykupić męża posądzonego o szpiegostwo. Spieniężyła ona cały majątek i z resztką towaru - pantlonu udała się na ratunek ukochanego. Powiedziała nam, że godzinę drogi od nas w kierunku miasta znajduje się obóz Wzwoliciela i Smoczego Paktu, który zrobił zaporę na rzece i pobiera opłaty od kupców. Nie wiedziałem, czy można jej ufać, więc po długiej namowie Falandar (który wyraźnie odczuwa, że mimo jego watłaj postury traktuje się jak jaiegoś nieśmiertelnego barbarzyńcę, który tylko maży o tym aby zabijać bezbronnych) udał się na przeszpiegi. (podejrzane było zachowanie elfa, który twierdził uparcie że nie umie pływać – pomimo tego, że wszyscy widzieli, jak ratował ludzi z wody i pływał przy tym jak ryba). Zwiad wykonany przez Falandara potwierdził słowa Emerić. Po dwóch stronach rzeki były obozy nieprzyjaciela. Po prawej stronie obóz Smoczego paktu, a po lewej obóz Wyzwoliciela. Przez rzekę przeciągnięty był łańcuch, za opuszczanie którego odpowiedzialny był jeden barczysty valach. Bardzo długo zastanawialiśmy się jak przepłynąć przez tą barykadę. Do świtu mieliśmy jeszcze trochę czasu. Wybraliśmy plan numer cztery. Pomimo moich nalegań i próśb Hogo popłynął pierwszy a za nim Falandar. Jak można się było spodziewać Hoga porwała woda. Falandar starał się go ratować, ale mu się nie udało go dogonić. Potem Falandarowi pomyliły się strony i przybił do lewego brzegu zamiast do prawego. Potem nadpłynęliśmy my nie wiedząc o kłopotach towarzyszy. Strażników było sześciu. Ioan, Mykoła i Emerić dobrze odegrali swoje role. Gdy dwóch strażników zajrzało do łodzi ja z Janem zastraszyliśmy ich. Potem nadeszli następni i także udało nam się ich zastraszyć. W tym czasie Falandar przepłynął na drugi brzeg i wrzucił łańcuch do wody. Nasze łodzie zbliżały się. Wtedy Mykoła wykonał nieprzemyślany ruch i został przez jednego strażnika wzięty za zakładnika. Sytuacja była patowa. Valachowie z drugiego brzegu zaczęli coś podejrzewać. Wtedy Falandar krzyknął „rozkaz” w języku imperialnym i zaczęło się piekło. Mykole poderżnięto gardło i wrzucono do wody. Falandar odpłynął. Ioan także. Ja wystrzeliłem do jednego valacha zabijając go. Jan i Emerić także zabili jednego. Reszta strażników łańcucha się na nas rzuciła. Dwa obozy zaczęły się budzić i nas atakować. Atakujący nas przewrócili łódź. Znalazłem się pod nią. Posłużyłem się odwróconą łajbą jak tarczą. Wciągnąłem do siebie Emerić i popłynęliśmy razem. Trzy kilometry dalej czekała na nas nasza ekipa – wszystkie statki przepłynęły bez straty nawet jednej osoby. Hogo także się znalazł. Nie było natomiast Jana i Mykoły. Wszyscy nam dziękowali, ale nam nie było do śmiechu. Postanowiliśmy udać się z powrotem rzeką i uratować naszych przyjaciół. Całe szczęście znaleźliśmy ich ciała na skałach. Obaj jeszcze żyli. Na górę strony
 * Pierwszy plan (ogólny) zakładał płynięcie największą łódką jako pierwszą i strzelanie z łuków do strażnika. Gdyby się nie udało go zlikwidować łódź miała staranować zaporę.
 * Drugi plan (Erfinda) zakładał podpłynięcie małą łódką do strażnika (podpłynąć mieli valachowie – Ioan, Mykoła i Emerić) i podając się za kupców najpierw rozmawiać ze strażnikiem, a potem go zlikwidować. Mieli oni opuścić łańcuch tak, by nasze łodzie mogły przepłynąć.
 * Trzeci plan (Hoga) był modyfikacją drugiego. Ulepszeniem miało być to, że najpierw Hogo i Falandar płyną zanurzeni w wodzie trzymając się bali-belek i niezauważenie dostać się za barykadę by wspomóc naszych przy zdejmowaniu łańcucha.
 * Czwarty plan to rozwinięcie trzeciego w ten sposób, że w łodzi z valachami przykryci płachtą płyną Jan i ja Erfind. Gdy strażnicy (może ich być więcej niż 1) zajrzą do łodzi my ich zastraszymy („Kto pierwszy się ruszy ten zginie”). Hogo i Falandar zdejmą łańcuch. Potem poczekamy aż łódź przepłynie i popłyniemy dalej.
 * Piąty plan (Ioan) zakładał podpłynięcie łódką Ioana i elfa Falandara i podanie się za wysłanników smoczego paktu wiozących tajną broń na Zdanary. Tą tajną bronią miały być dzieci zarażone leprą ( w początkowym stadium rozwoju) przewożone do miasta by zarazić obrońców.
 * Szósty plan (Fryderyk) polegał na przejściu naokoło obozu i podążeniu na piechotę do Zdanar.

=Powrót do Zdanar= Dotarliśmy do Zdanar. Miasto jest w stanie rozkwitu. Budowane są nowe mury i wały. Ludzie są radośni i uśmiechnięci, tak jakby tocząca się nieopodal wojna w ogóle ich nie obchodziła. Prawie wszyscy piją, palą i się bawią. W mieście, lub pod miastem stacjonują żołnierze wojsk Hohlandu i Ostlandu. Bardzo duża ilość Walachów, oraz Wladów. Gdy dotarliśmy do miasta drużyna jak zwykle uległa rozsypce. Hogo sam udał się na zamek. Mykoła, Jan i Ioan udali się na nocleg do kupca Glibovića. Ja, Falandar i Fryderyk z racji, że nie mamy w tym mieście nikogo znajomego musieliśmy liczyć tylko na siebie. Znaleźliśmy więc miejscówkę w karczmie u gnoma Zdenka. Pierwszego dnia wszyscy zajęli się swoimi sprawami. Wpadła do nas też Emerić i podziękowała za uratowanie życia. Powiedziała także, że sprzedała towar i ma już pieniądze na uwolnienie męża. Poprosiła nas o pieniądze, które jej zabraliśmy, a my odesłaliśmy ją do Hoga. Trzy pierwsze dni spędziłem na tworzeniu wynalazku, oraz w książnicy Cmentariatu, w którym szukałem informacji dotyczących historii gór środkowych. Pomagał mi przy tym Horacy – prawa ręka wielkiego żałobnika Alojzego. Falandar natomiast zgromadził pewną wiedzę podczas wizyty u Florianusa Agrypine – astrologa. Drugiego dnia znowu odwiedziła nas Emerić – była trochę pobita, ale powiedziała, że wszystko gra i że jutro odzyska męża i razem z nim się u nas zjawi by nam podziękować. Następnego, trzeciego dnia się nie zjawiła. Pojawili się natomiast bracia Widlicze. Zaproponowali nam (Fryderykowi, Falandarowi i Erfindowi) robotę za pieniądze. Dali nam 5 koron. Pierwsze zadanie polegało na wyciągnięciu z rynsztoku człowieka, opiumowca, którego zwą Ratter z domu Totter. Kolejne zadanie mieli nam przekazać jutro (dnia 4). Robota udała nam się bez problemu. Znaleźliśmy Rattera i go obmyliśmy. Był w strasznym stanie i ciągle powtarzał, że Asuana nie żyje. Następnego (czwartego) dnia, kiedy doszedł do siebie wyjawił nam, że Asuana została zaatakowana przez gobliny i zastrzelona podczas podróży do Zdanar. Za wszystko obwiniał drużynę (chujów jebanych z Hogiem na czele), która miała się nią przecież opiekować. Tego biednego młodzieńca pocieszyliśmy wiadomością, że Analia żyje i mamy ją uratować, a ona w podziękowaniu pewnie ożywi Asuanę (chociaż wg mnie bogowie są słabi i boją się już ingerować w nasz świat). Postanowiliśmy więc poszukać Analii. Szukaliśmy wśród osób uznanych za opętane, oraz w hospicjach jako osobę, która z dobrocią opiekuje się innymi ludźmi. Niestety nikogo interesującego nie znaleźliśmy. Potem poszliśmy na obiad z Theo Wystrzałem. Tu pojawił się kolejny dziwny wątek. Otóż w obozie żołnierskim giną wojowie. I to w niezwykły sposób – w każdym przypadku podczas palenia i picia ginęły wszystkie osoby znajdujące się w pomieszczeniu. Ginęły w sposób okrutny – poprzez rozerwanie ciała, podrapanie itp. Wyglądało tak jakby same się nawzajem pozabijały. Najlepszym przykładem byli dwaj strażnicy, którzy zamknięci w małym pomieszczeniu uderzali w siebie głowami do momentu aż nastąpił zgon. Nikt ze strażników nic nie widział. Morderstwa te wystąpiły w 3 z 4 obozów. W obozie, w którym nie wystąpiły dyscyplina była o wiele większa niż w 3 pozostałych. Zbadanie śladów nic nam nie dało, bo pokój był już wysprzątany. Wyczuwało się jedynie magię w pomieszczeniu. Pomysły, które nam przyszły do głowy to Mudre posłuszeństwo, oraz cienie. Jednak nic konkretnego nie udało nam się ustalić. Theo poprosił nas abyśmy najbliższą noc spędzili razem z nim. Zgodziliśmy się w zamian za informacje o Johopoćiu – mężu Emerić. Po wyjściu od Theo jakoś się tak zgadaliśmy, że wszyscy czterej (Erfind, Falandar, Fryderyk i Ratter) mamy biegunkę. Pod drodze spotkaliśmy braci Widlicze, którzy wyjaśnili nam jej przyczynę. Otóż podczas pierwszej rozmowy z nami otruli nas wilczą krwią. Zostało nam 5 dni życia. Oni mają antidotum, ale w zamian za nie chcą abyśmy zabili szlachcica Albrechta von Spengera, którego nam wskazali. Nas oczywiście zatkało i z nimi nie dyskutowaliśmy. Mieliśmy więc już cztery wątki: Rattera posłaliśmy z kasą do Polaczka (chłopak, którego kiedyś uratowaliśmy a obecnie obraca się w półświatku) aby dowiedział się kim są bracia, co sie stało z Emerić, czy sprzedala panthlon i kim jest szlachcic. My zajęliśmy się wątkiem Theo. Po przemyśleniu sprawy widać było, że wielką rolę w tych zabójstwach odgrywa opium. Zastanowiło mnie też to – jakim cudem łódź Ładowna i pozostałe przepłynęły przez obóz bez żadnego zadrapania i bez żadnej ofiary. Aby to wyjaśnić udaliśmy się do Heinricha Zucha. Mieszkańcy Unterwalden zaczęli już rozbudowę swojej dzielnicy. Pracowało tam wielu robotników, a Henrich wszystkim zarządzał. Zastanawialiśmy się skąd oni mają na to wszystko pieniądze? Po ostrym przyciśnięciu Zucha okazało się, że w Ładownej przewoził opium. Ale nie zwyczajne opium, tylko kupione od Wyzwoliciela po jak to powiedział „bardzo okazyjnej cenie”. Większość już sprzedał. Zakazaliśmy mu dalszej sprzedaży (zgodził się ją wstrzymać na 4 dni). Udałem się jeszcze do Cmentarium i poszukałem informacji o potworach, które atakują w czasie balowania. Znalazłem dwa kazania mówiące o tym by żyć ascetycznie i w zgodzie z Moorem bo jak się za bardzo hula, to przychodzi karmazynowy demon i zabija. Pozbyć się go może jedynie ascetyczny człowiek za pomocą soli, wody święconej i znaku Moora. Nie wierząc w tą legendę zaopatrzyłem się jednak w odpowiednie przybory. Dziwne było zachowanie Horacego, który chciał ze mną iść na dziwki. Wieczorem udaliśmy się do Theo. Po drodze Ratter przekazał nam informacje na temat braci Widliczów – przybyli do miasta około 4 miesiące temu. Jeden z nich jest alchemikiem, drugi wojownikiem. Są najlepsi w swoim fachu – czyli w mokrej robocie. Ich usługi są bardzo bardzo drogie. W Zdanarach jest niewiele osób, które mogłyby je wynająć Te osoby to: Aliar i Gryzelda, inkwizytor Bernard Gui, Hieronimus Blitzen (czarodziej), Florianus Agrypine, Leon z Wurdbudu (kapłan Moora i Sigmara), baron (nie pamiętam nazwiska) i chyba nikt więcej. Pytaniem jest kto i dlaczego koniecznie do tej roboty musiał być wzięty Ratter. Co ma lub co umie Ratter, że bez niego nie da się tego zadania wykonać? Może ktoś chce go wrobić by się go pozbyć? Postanowiliśmy, że następnej nocy włamiemy się do braci Widlicze i siłą wyciągniemy od nich te informacje. Dotarliśmy na spoczynek do Theo. Fryderyka odezłaliśmy by obserwował Albrechta von Spengera. Zaczęła się noc. Theo i Ratter palili opium, a Falandar palił pantlon. Gdy Theo chciał otworzyć okno, by przewietrzyć nad jego ciałem z dymu sformował się demon. Rzucił nim o sufit! My nie mogliśmy się ruszyć. Potem demon rzucił się na Rattera i rozorał mu klatkę piersiową. Erfind z Falandarem zaczęli nawzajem się okładać pięściami. I byłoby po nas, gdyby nie fakt, że Erfind tak naprawdę nie wierzy w te czary (w ich siłę). Przezwyciężył niemoc i poczęstował demona wodą święconą. Na to demon zaczął uciekać i wymknął się nam przez szpary w budynku. Postanowiliśmy, że jeszcze raz go przywołamy i nie damy mu uciec. Jednak do tego potrzebni nam będą inni członkowie drużyny. Niestety nie udało nam się nikogo namówić. Ratter poszedł obserwować braci Widlicze. Erfind udał się do Horacego po pomoc. Niestety Horacy nie zgodził się iść, ale polecił kapłana Moora – papę Kondicia. Całe szczęście on zgodził się ze mną udać. Uzupełniliśmy zapasy wody święconej. Po drodze zaszedłem jeszcze do pokoju i przejrzałem księgę babuni Meschner. Znalazłem tam informacje o duchu-demonie Opiumowym Grzdylu. To właśnie z nim będziemy mieli do czynienia. Po przybyciu na miejsce papa Kondicia stał się nie do opanowania. Kazał nam się modlić i już myślałem, że spędzimy całą noc na wysławianiu papy Simeone, ale całe szczęście staruszek się zmęczył i zrobił przerwę. Zagadałem go przez dwie godziny, a Falandar przygotował w tym czasie pomieszczenie – uszczelnił dziury i komin. Do ognia dorzuciliśmy opium. Niestety papa Kondicia pod wpływem oparów odleciał. I na tym skończyła się jego pomoc. Nagle zobaczyliśmy Grzdyla. Stoczyliśmy z nim ciężką walkę. No może nie było tak ciężko, ale strasznie. Udało nam się go zapędzić do wcześniej przygotowanego dzbana, który zamknęliśmy korkiem. Potem odlecieliśmy od oparów opium. Rano obudził nas Theo. Podziękował nam oczywiście bardzo, ale kazał zabrać dzban ze sobą. Ja całą przygodę opłaciłem uzależnieniem od opium. Kolejną złą wiadomością jest to, że z powodu zatrucia czujemy się coraz gorzej. Nie mieliśmy co zrobić ze dzbanem, więc zaniosłem go do inkwizytora Bernarda Gui. O dziwo wziął on go ode mnie. Rozmowa potoczyła się dobrze i w końcu powiedziałem mu o tym, iż jesteśmy zatruci i kto nas otruł. On odpowiedział, że nie ma się o co martwić, że aresztuje braci i ich tak przesłucha, że wieczorem będziemy mieli odtrutkę. Sprawa zatrucia wyglądała więc na załatwioną. Po wykąpaniu się poszliśmy na obiad do Aliana Zdanara. Tam oprócz spotkania z Hogiem nic ciekawego się nie wydarzyło. Hogo zajmuje się wielką polityką i nie ma czasu na nasze problemy. Po wizycie na zamku postanowiliśmy zająć się Emerić. Poszliśmy do strażnicy, w której przetrzymywany jest jej mąż Jolopoć. Tam musieliśmy przekupić strażnika i porozmawialiśmy ze strasznie skatowanym Jolopociem. Powiedział on nam, że strażnicy uwięzili Emerić – w dzień przetrzymują ją w piwnicy, a w nocy wystawiają w celi jako prostytutkę. Z tą sprawą udaliśmy się do Hoga. Tam uradziliśmy, że Jolopocia wyciągniemy ze strażnicy rzucając na niego oskarżenia, że ja i Falandar widzieliśmy jak Jolopoć dowodził odziałem atakującym Unterwalden. Potem Hogo ma go uwolnić od podejrzeń mówiąc, że Jolopoć podczas obrony Unterwalden był już w Zdanarach. Emerić natomiast mamy wykupić od strażników – ma to zrobić Ioan mówiąc, że chce ją wykupić dla żołnierzy do obozu pod miastem. Wydaje nam się, że gdy Jolopoć pójdzie na przesłuchanie, to strażnicy będą chcieli się pozbyć Emerić i tanio ją sprzedadzą. Wieczorem wysłaliśmy Ioana do strażnicy, by nawiązał pierwszy kontakt z Emerić. Ja (Erfind) i Falandar udaliśmy się do inkwizytora po antidotum. Niestety to co nas spotkało wcale nie było miłe. Otóż inkwizytor był wściekły. Okazało się, że po aresztowaniu braci przyszli do niego wysłannicy z zamku z kniaziem Szurskim na czele. Kazali mu oni uwolnić braci. Inkwizytor nie mógł nic zrobić. Zostało przez to nadszarpnięte jego dobre imię. Wkurzył się na nas ostro. Dał nam 3 dni na oczyszczenie jego imienia. Katastrofa… Udaliśmy się do drużyny po pomoc. Niestety wszyscy sobie poimprezowali i nie dało się z nimi rozmawiać. Trzeźwy jestem tylko ja i Falandar. Jest jeszcze Ioan, który poszedł do Emerić. Nie wiemy co robić – atakować widliczów (wiemy w której karczmie mieszkają), czy poszukać tego Szurskiego, czy zabić Albrechta von Spengera. Tak naprawdę sił nam już ubywa i następnego dnia możemy już ich nie mieć. Niechybnie zbliża się najczarniejszy dzień drużyny – śmierć poniesie aż 4 kompanów, co może stanowić o końcu tej paki.  Erfind i Falandar jak się zdawało zdani byli tylko na siebie. Udaliśmy się do karczmy gonma by wymyślić ostateczny plan działania. Tam dołączył do nas Ratter. Miał całkiem nowy pomysł – znaleźć Analię, która za pomocą swojej mocy nas uleczy. Podejrzewamy także, że Analia mogła wstąpić w ciało Asuany (gdyby Analia była na wolności, to by się skontaktowała z Hogiem lub Ratterem. Skoro się nie kontaktuje tzn, że jest uwięziona). Po zastanowieniu doszliśmy do wniosku, że śmierć Asuany jest niewiarygodna. Poszliśmy więc do naszego przyjaciela Theo, z którym podzieliliśmy się naszymi wątpliwościami – okazało się, że jeden z żołnierzy eskortujących Asuanę jest w jego obozie. Wzięliśmy więc go na przesłuchanie. Oto czego się dowiedzieliśmy: Wszystko wygląda na to, że Asuana została porwana. Theo był wstrząśnięty faktem, że pracuje dla takiego gnojka, jakim jest Aliar. Powiedział, że za miesiąc kończy się mu tu służba i wtedy odchodzi. My przekazaliśmy mu naszą historię zatrucia, a Theo obiecał nam, że jak nam się nie uda z tego wywinąć, to zemści się na Aliarze, choćby to była ostania rzecz jaką w życiu zrobi. Potem my mu obiecaliśmy parę rzeczy i zrobiło się tak sentymentalnie, że się poryczeliśmy. Następnie ułożyliśmy dalszy plan działania na tą noc. Postanowiliśmy udać że zabijamy Albrechta von Spengera, a potem pójść do Widliczów po odtrutkę. Potrzebnych do akcji wiadomości dostarczył nam Polaczek. Otóż Albrecht obserwowany jest przez jednego typka, który ciągle za nim chodzi. Akcja wyglądała następująco: udaliśmy się na miejsce, gdzie znajdował się Spenger – zabawiał się z uwięzioną Emerić. Gdy wyszedł poszliśmy za nim do karczmy. Śledziły go jednak dwie a nie jedna osoba. Następnie ja (Erfind) i Ratter usiedliśmy niedaleko Spengera i rozmawialiśmy o zboczonych rzeczach, natomiast Falandar udał się do ludzi z Unterwalden po flaki i krew świni. Spenger podsłuchawszy naszą rozmowę przysiadł się do nas i przez godzinę rozmawialiśmy o zboczonych rzeczach. Gdy już się znudził przyszedł do nas elf. I zaczęło się od nowa. Naopowiadaliśmy mu bzdur o przyrodzeniach mężczyzn innych ras. Oczywiście paliliśmy opium i piliśmy wódkę. Potem elf zaproponował pokaz technik seksualnych elfów i wynajęliśmy, ładnie mówiąc, kurtyzanę z którą wszyscy (oprócz Rattera) udaliśmy się do pokoju Spengera. Szlachcic był już w stanie potężnego otumanienia i gdy dziewczyna zaczęła się do niego dobierać padł z przepojenia i opalenia. Dziewczynę odesłaliśmy. Ja (Erfind) rozlałem na szlachcica krew i pod białą koszulę powkładałem flaki świni. Jako dowód zabrałem zakrwawiony pierścień Spengera. Potem poszedłem po Rattera i obydwaj wyszliśmy z karczmy. Przechodząc obok ludzi śledzących Albrechta szepnąłem do Rattera, że Spenger na pewno nie żyje – że wyprułem mu flaki. Potem udaliśmy się do Widliczów. Gdy do nich doszliśmy zauważyliśmy wychodzącego od nich szpiega śledzącego Albrechta. Wszystko układało się dobrze – Widliczowie zostali poinformowani o śmierci szlachcica. Udaliśmy się więc do nich po odtrutkę. Duże było nasze zdziwienie, gdy powiedzieli, że dadzą ją nam o godzinie 10 następnego dnia. Nie mogliśmy się z tym pogodzić, a braci przekonać się nie udało. Pozostał tylko atak na nich. Wpadłwm na pomysł jak wyważyć drzwi za pomocą dźwigni (łomu, który skombinował Falandar). Na szczęście w karczmie znajdowało się 4 żołnierzy Theo, których przysłał by w razie czego świadomie lub nie zrobili hałas. Zaproponowałem im opium i śpiew na cześć ich łaskawego przywódcy. Wśród głośnych krzyków udaliśmy się do Widliczów. Oczekiwali nas. Nie spodziewali się jednak, że tak łatwo wywarzymy drzwi. Dwa ruchy Falandara i drzwi ustąpiły. Pułapka, którą nastawili nie zadziałała, natomiast Johan (alchemik) wystrzelił z dwóch kusz we mnie. Nie trafił. August (wojownik) staranował drzwi, przygniótł nimi Falandara i odrzucił Rattera. Na szczęście wystawił się dla mnie. Przystawiłem mu pistolet do głowy. Powstała patowa sytuacja, bo we mnie z kusz celował Johan. Do tego celowania przyłączył się Ratter i udało nam się przekonać wrogów do poddania się (widać, że Johanowi bardzo zależy na bracie). Weszliśmy do środka i zamknęliśmy drzwi. Krzyki żołnierzy spowodowały, że akcji nikt nie usłyszał. Johan zabrał się do tworzenia antidotum. Ratter w zastraszająco szybkim czasie zrobił pułapkę, w którą wsadziliśmy Augusta – gdy ten się poruszy, to dostanie bełtem z kuszy. Udało nam się wywrzeć wrażenie na braciach (chyba zaczęli się nas naprawdę bać).  Johan (alchemik) chciał się jeszcze z nami targować o odtrutkę, jednak skutecznie go zastraszyłem. Nie miał więc wyjścia i sporządził on odtrutkę. Oczywiście w pierwszej wersji była to trucizna. Dopiero gdy dowiedział się, że sam będzie musiał wypić ten napój to zrobił prawdziwe antidotum, które spożyliśmy od razu. Potem korzystając z osłony nocy przetransportowaliśmy braci na łódź Ładowną. Tam ich uwięziliśmy. Ja poszedłem do reszty drużyny. Oczywiście wszyscy byli pijani. Pokój był zdemolowany i zarzygany. Udało mi się dobudzić jedynie Jana. Reszta leżała we własnych wymiocinach i odchodach. Postanowiłem, że Fryderykowi podam odtrutkę w momencie gdy będzie pewność, że jej nie zwymiotuje. Jan pomógł nam pilnować braci. Rano wpadł do nas Henrich Zuch z bardzo złymi nowinami. Otóż nasza drużyna jest poszukiwana przez całą straż miejską. Zostaliśmy oskarżeni o rytuały nad Albrechtem Spengerem, oraz o porwanie szanowanych kupców – braci Widliczów. Hogo musiał uciekać z zamku. Całe miasto nas szuka. Reszta drużyny (Ioan, Fryderyk i Mykoła) zostali aresztowani. Jeżeli Fryderyk szybko nie otrzyma antidotum, to umrze. Postanowiliśmy przesłuchać braci W. Po pierwszym przesłuchaniu nie powiedzieli nam wszystkiego. Dopiero jak zdenerwowany Ratter z domu Totter udał się do nich sam – „z pomieszczenia dobiegały nieludzkie krzyki” - to bracia zmiękli. Pokaz siły zademonstrował im i nam jeszcze Hogo, który ma wielką moc – „otaczała go magiczna aura, deski na ziemi zaczęły się wyginać, gwoździe poleciały do góry i z podłogi wynurzyła się humanoidalna skała – kamienny strażnik, który zrobił na nas wrażenie. August zemdlał, a Johan się zeszczał. Tak więc dowiedzieliśmy się, że (część to nasze domysły): To wyjaśniło nam motywy zamachu na drużynę. Pozostała jeszcze kwestia znalezienia Analii. Głęboko wierzący Ratter za pomocą łzy Nemerii nawiązał kontakt z Analią. Znajduje się ona na południe od Zdanar. Jest uwięziona i upokarzana. Zmieniła się bardzo – z tego co wyczuł to już nie jest ta sama Analia co kiedyś. Hogo także nawiązał z nią kontakt – miał wrażenie jakby wszedł w ciało kogoś, kto się kochał z Analią. Muszę dodać, że te nawiązanie kontaktu dodało sił naszym bohaterom (szczególnie Hogowi). Wiedzieliśmy więc, że boginka żyje i nie ma jej w mieście. Postanowiliśmy zająć się jeszcze sprawą Emerić. Jan udał się do Polaczka aby załatwić spotkanie z Theo, oraz dostarczyć list do Inkwizytora z prośbą o danie nam jeszcze 2 dni na oczyszczenie się i jego imienia. Jan wymyślił jak odbić Emerić – Ratter, Hogo i ja sporządziliśmy wywar z Mandragory - silny narkotyk. Dodaliśmy porcję do wina. Potem Jan, oraz Ratter i ja (Ratter ucharakteryzowany na mieszczankę, ja na mieszczanina) poszliśmy do Emerić. Jan zręcznie podał wino strażnikom (jeden zasnął a drugi „odleciał” na własnych skrzydłach) i wyprowadził Emerić. Był jeszcze za nimi pościg, niezadowolonych klientów, ale został powstrzymany przez R i E. Okazało się, że Jolopocia nie ma w więzieniu – został oskarżony o zdradę i jutro ma zostać powieszony (my za to odpowiadaliśmy). Odprowadziliśmy Emerić do naszej kryjówki. Potem udaliśmy się na spotkanie z Theo. Poprosiliśmy aby postarał się podać odtrutkę dla Fryderyka. Potem na kolejnym spotkaniu z Polaczkiem dowiedzieliśmy się, że niedaleko pod miastem znajduje się karczma „Głośnodajka”, w której podobno od niedawna jest kobieta, która jak się z Tobą prześpi to Cię leczy. Oczywiście robi to pod przymusem (wybito jej zęby i obcięto nogę). Wiedzieliśmy więc już gdzie jest Analia. Potem zapłaciliśmy 30zk za pomysł na uratowanie Jolopocia – podczas ceremoni miał on zgłosić się na służbę do zakonu Moora. Należało tylko przekonać wielkiego Cmentarnika lub Horacego. Pozostawliśmy na na następny dzień, kiedy to Ja (Erfind) udałem się na rozmowę z Horacym. Niestety jakiś wielki pech – tak naprawdę nie wiem co sprawiło, że nie dość, że nie wszedłem do zakonu, to jeszcze zostałem upokorzony przez jakiegoś mnicha odźwiernika, na którym na pewno kiedyś się zemszczę. Efektem tego była śmierć Jolopocia, który nie został przyjęty do zakonu. Śmierć męża widziała Emerić, którą tam zaprowadził Jan mający nieudany plan awaryjny (biała chusta na głowę). Wszyscy mieliśmy zły humor - postanowiliśmy odbić Asuanę i strącić Aliara z funkcji kniazia!!! Poszliśmy do leśniczówki – tam Hogo się od nas odłączył, uruchomił miecz i strażnika i sam zdobył i zniszczył leśniczówkę, oraz uratował Asuanę. My słyszeliśmy tylko krzyki. Ratter i Asuana są w końcu razem. Po uratowaniu Asuana i Ratter trzymali się na uboczu. Pomimo tego, iż w końcu są razem przeżywali dramat. My byliśmy pod wrażeniem tego co zrobił Hogo. Nocą dołączył do nas Mykoła i przyprowadził nam nowego towarzysza Zigfrid- byłego żołnierza Ludendorfa. Mykoła został uwolniony przez Ludendorfa. Postanowiliśmy spotkać się z wodzem i dogadać z nim. Tak też się zrobiliśmy. Za pomocą Zigfrida umówiliśmy spotkanie, na którym w zamian za wywołanie powstania i przejęcie władzy w Zdanarach Ludendorf nas oczyści z zarzutów (w sumie to sami się oczyścimy). Ludendorf proponuje nam 600koron i 400 zbrojnych mających nam pomóc w momencie powstania. Jako część zapłaty zażądałem kobietę z cichodajki (Asuanę) ale Ludendorf się wzburzył i odmówił nam tej kobiety mówiąc, iż niedługo zamierza ją przejąć i wykorzystać w armii. Poprosiliśmy o spotkanie z tą kobietą aby się uleczyć. Ludendorf umożliwił to dla mnie, Hogo, Rattera, Falandara. Podczas spotkania Hogowi udało się z nią porozmawiać. Dowiedział się, że ona nie może opuścić swego ciała i nie potrafi kontrolować swojej mocy. Zażądała by Hogo ją zabił. Ratter nie dowiedział się niczego, natomiast ja dowiedziałem się od niej, że Krąg Martylionis znajduje się na prawo od rzeczki Podleg. Po wizycie u Analii zrobiliśmy zebranie. Było ono burzliwe (po nieprzyjemnych perypetiach przyjęliśmy Zigfrida do drużyny), i toczyło się na dwóch płaszczyznach – po pierwsze pomoc Analii, którą zajął się Hogo i podliczenie sił zbrojnych w Zdanarach. Z obliczeń wynikło, że w razie przewrotu 1175 zbrojnych będzie przeciwko nam, a 1050 z nami (obliczenia w dużej mierze oparte były na przypuszczeniach). Udaliśmy się wszyscy do Zdanar aby stamtąd zrobić wypad po Analię. W Zdanarach dowiedzieliśmy się że jesteśmy podejrzani o zamach na Aliara (Aliar żyje, ale jest ciężko ranny). Poza tym, Emerić zniknęła z Ładownej, Widlicze dalej są przetrzymywani, Henrich Zuch miał kontrolę – strażnicy sprawdzali czy nas nie przetrzymuje. Dobrą wiadomością było dotarcie drugiej części wojsk Unterwalden do Zdanar. Gerhard Schiller doprowadził wszystkich bezpiecznie. Hogo postanowił wprowadzić w życie swój plan odbicia Asuany – kupiliśmy mandragorę, którą mieli zostać otruci ludzie z Głośnodajki. Po zatruciu piwa i wina wyruszyliśmy na akcję (ja-Erfind, Hogo, Zigfrid, Falandar i Jan). Na miejsce dotarliśmy rano o godzinie 8. Plan tak naprawdę nie istniał. Hogo nie zaplanował czym rozwalić kajdany, jak pozbyć się ludzi z knajpy, a nawet kto ma podać się za uzdrowionego człowieka rozdającego piwo (zatrute oczywiście). Roli tej dostąpił Jan, który jako pierwszy pojechał by się zakwaterować i zapisać w kolejkę do Analii. Jak już stał w tej kolejce, to okazało się, że nie ma pieniędzy aby zapłacić za wizytę. Wywołał tym spore zainteresowanie. Musiał więc udać się do nas po pieniądze. Umówiliśmy się, że jak zacznie się zamieszanie to my wkraczamy. Początkowo wszystko szło dobrze. Jan niby się uzdrowił i rozdawał wino i piwo. Jednak normalni ludzie i żołnierze niezbyt się dali w to wciągnąć, ponieważ zbiegło się wielu biedaków i chorych, którzy rzucili się na darmowe trunki. Powstało zamieszanie i już mieliśmy wkraczać, gdy okazało się że nieopodal stacjonował oddział zbrojnych pilnujący tej karczmy. 50 żołnierzy wpadło i zrobiło porządek. Plan zupełnie nie wypalił. Postanowiliśmy więc udać się do karczmy i wybadać sytuację (Hogo oczywiście został w lesie). W karczmie było zbyt dużo ludzi by robić akcję. Poczekaliśmy do 7 rano. Ogłuszyliśmy żołnierzy, sterroryzowaliśmy barmankę i włamaliśmy się do piwnicy. Jan i Zigfrid ogłuszyli ochroniarza, a Falandar ogłuszył karczmarza. Uwolniliśmy Analię i w piwnicy zamknęliśmy wszystkich ogłuszonych. Potem Jan się wymeldował a my poszliśmy stamtąd. Ciekawe ile osób nas rozpozna?
 * uratowanie Analii
 * Emerić i jej mąż
 * bracia Widlicze
 * Theo
 * przywódcą eskorty był Doch Ponzich. O dziwo po akcji został on tylko zbesztany przez Aliara, a następnie po pewnym czasie awansował z sierżanta na kapitana.
 * zabicie Asuany wyglądało tak: dwie godziny drogi od miejsca wyruszenia Doch Ponzich powiedział żołnierzom, by pojechali przodem, bo on chce porozmawiać z Asuaną. Gdy strażnicy dojechali za zakręt drogi usłyszeli hałas, a potem pędzącego Docha trzymającego konia Asuany (Doch nie miał broni)
 * przed atakiem „goblinów” słyszeli głosy ptaków (pewnie sygnał)
 * żołnierze wyjechali ze Zdanar dzień po bitwie pod skałką (droga do Zdanar z miejsca bitwy zajmuje 2 dni, więc Aliar wysyłając eskortę nie wiedział o bitwie)
 * ze Zdanar wyjechało 20 żołnierzy, przed osiągnięciem celu podróży 10 z nich się odłączyło
 * zaoferowano 1500zk za zabicie Rattera i zdyskredytowanie drużyny
 * zaoferował to Szurski
 * za Szurskim stoi Renia Tuić Zakręcona
 * Renia należy do Czerwonej Korony
 * Renia była podopieczną Etelki
 * braci Widliczów ściągnęła do miasta Etelka, która niedawno opuściła Zdanary i udała się w góry
 * Etelce towarzyszył jakiś mężczyzna
 * Etelka także należy do Czerwonej Korony
 * Aliar Zdanar jest pod wpływem Etelki
 * Aliar Zdanar ma leśniczówkę godzinę drogi stąd i tam prawdopodobnie trzyma Asuanę

Bitwa o Zdanary
Ratter, który pozostał w mieście. jako pierwszy rozpoczął przygotowania do powstania. Miasto obiegły głosy o złych poczynaniach Aliara wobec kniaziówny Asuany, oraz o uwięzieniu kniazia Ioana Hossu. Ratter spotkał się także z Żulami. W wyniku tego spotkania razem ze mną (erfindem) i Janem uzgodniliśmy, że Żule z Kastetami pomogą nam w walce - oczywiście musieliśmy im słono zapłacić. Ratter namówił także Papę Kondicia do tego, aby stanął po naszej stronie. Ja udałem się do Inkwizytora, którego także udało mi się namówić do walki za Ludendorfa. Czarodziej także był z nami. Jan i Falandar namówili Theo, który sprawił, że jeden z trzech pozostałych garnizonów nie będzie uczestniczył w walkach pierwszego dnia. Kolejnym dobrym posunieciem było to co zrobił uwolniony przez strażnika wywodzący się z Wladijewki Ioan Hossu. Otóż wydał on przyjęcie dla dwóch kniaziów i na tym spotkaniu namówił ich na walkę po naszej stronie. Powstanie miało rozpocząć się w kilku miejscach jednocześnie. Ioan pojechał po posiłki z nieopodal leżącej wioski. (wiadomością z zupełnie innej beczki, było rzekome pojawienie się Emerić na zamku u Aliara Zdaanra).

Nadszedł dzień powstania. Znakiem do rozpoczęcia był pożar wzniecony przez Polaczka w dielnicy magazynów. Potem nie wszystko wyszło tak jak tego chcieliśmy. Inkwizytor, pomimo nalegań Erfinda, się spóźnił (czarodziej tak samo). Zjednoczone wojska zaatakowały i prawie zniszczyły garnizon I, znajdujący się przy bramie wychodzącej do zamku. Pozostałe nasze wojska wygrały swoje bitwy i dwa rody kniaziów uciekły do centrum miasta. W następnym posunięciu nie ustrzegliśmy się błędów - zaochoceni zwycięstwami wdarliśmy się bliżej centrum i stworzyliśmy silny oddział. Niestety, to był nasz błąd, ponieważ przeciwnik szybko się pozbierał i zaatakował nas także potężnym oddziałem (przeciwnik miał dwa razy więcej wojska niż my). Jak łatwo się domyślić musieliśmy uciekać, a nasze siły zostały przetrzebione (głównie żule i kasteci, a także kniaziowie). Na drugim froncie (przy bramie do zamku) pojawiły się odziały Aliara i Palkoty. Tu także mieliśmy mniejsze siły niż przeciwnik. Gnojek Aliar przysłał do nas posłańca, któremu bez pytania wypaliłem w twarz zmieniając jego mózg w kawałki mazi. To zdeprymowało Aliara, a nas podniosło na duchu. Aliar wycofał się pozostawiając jedynie wojska Palkoty. W tym czasie Ioan Hossu z wieśniakami dotarł do miasta i przedzierał się przez mury, a Zigfrid nadciągał z dezerterami Ludendorfa. Przed nocą odbyło jeszcze kilka bitew, z których nasze wojska zazwyczaj uciekały. Potem nadeszła pierwsza noc. Ponieśliśmy wielkie straty. Nadzieją była pomoc wojsk Zigfrida. Drugi dzień powstania zaczął się od ataku Palkoty na garnizon I. Mieliśmy tam wtedy mały odział, więc postanowiłem (erfind) wyrwać się na pierwszy front. Dzielna walka wszystkich żołnierzy przyniosła nam drugie zwycięstwo w bitwie o garnizon I. Potem zgrupowaliśmy swoje siły w tym garnizonie. Zigfrid wdarł się do miasta i siał spustoszenie. Zanim jednak przybył nam na ratunek zaatakowały nas zjednoczone wojska przeciwnika. Trzecia bitwa o garnizon I była krwawa. Pomimo tego, że prawie wszyscy posliśmy walczyć na 1 front (walczył na nim Erfind, Falandar, Ratter i Jan) przegraliśmy tą bitwę. Udało nam się jednak wycofać w kierunku Zigfrida i z jego pomocą walczyliśmy ponownie o garnizon I. Tym razem udało nam się wygrać (ponieśliśmy jednak kilka strat). Kiedy byliśmy już szczęśliwi ze zwycięstwa nadciągnęła zjednoczona armia Aliara, Wyzwoliciela i Smoczego Paktu. Doszło do ostatniej bitwy. Przewagę mieli przeciwnicy. Krew, krew, krew. Bohaterami tej bitwy byliśmy wszyscy (Jan, Zigfrid, Falandar, Ratter i ja - Erfind). Walczyliśmy na całego. Bogowie pomagali nam jak mogli (o ile w ogóle istnieją). Niestety siły przeciwnika były zbyt duże, a my mieliśmy pewnego rodzaju pecha (ciągle rzucaliśmy 6 kostką k6, co nie pozwalało wygrać żadnej potyczki - Jaca). W końcu wszyscy padli - pozostał jedynie wspólny oddział Rattera i mój. Ratter ulotnił się, przedarł na tył wroga i zabił Aliara. To spowodowało krótką panikę w szeregach wroga. Skorzystałem z okazji i ruszyliśmy do ostatniego natarcia. Niestety coś mnie zrzuciło z konia i zemdlałem. Całe szczęście powracający Ratter dopełnił sprawy i wygraliśmy bitwę. Pozostało nas chyba z 10. Reszta, czyli ponad tyciąc osób było rannych lub nieżywych. To samo u przeciwników. Pocieszeniem jest fakt, że zniszczyliśmy 50 kultystów Czerwonej Korony. Bitwa przemieniła się w małe potyczki między zwolennikami Aliara i jego przeciwnikami. W mieście odbywały się straszne rzeczy – samosądy, gwałty i rozróby, podczas których wybite zostały gnomy. W odpowiednim momencie przybył Ludendorf, który okazał się wybawcą. Zebrał on wszystkich do kupy – ukarał śmiercią gwałcicieli i przywrócił porządek w mieście. My ciężko ranni pozostaliśmy w ukryciu na zamku – kontaktowaliśmy się z Ludendorfem inkwizytorem. Dzięki nam rozeszła się po całym Hochlandzie nagonka na czerwoną koronę – wybitych zostało wielu kultystów. Inkwizytor przesłuchał Renię i Emerić (po śmierci męża dołączyła do korony). Okazało się, że Etelka była przywódczynią, a jej prawą ręką jest Placek. Obydwoje oni wyruszyli w celu znalezienia kręgu Martylionis. My się leczyliśmy, a Hogo „odstawił” Analię (jest ona teraz szalona i urzęduje w okolicach grobu Olafa w kotlinie Wartenbuch). Hogo w zamian dostał ciała Olbrachta, Saxona, Józefa, Hoga i Faustmana (przybyły w góry statkiem). Niestety z racji, że nie mają oni dusz zachowują się jak dzieci – bezmyślnie i bezwolnie. Oddaliśmy ich do przytułku Ja znalazłem zaklęcie mogące przywrócić duszę do ciała. Składnikiem zaklęcia jest łza Morslieba znajdująca się w kręgu Martylionis. Za pomocą inkwizytora nawiązaliśmy kontakt z Justusem – magiem mieszkającym w górach i orientującym się w tajemniczych kręgach mocy. Przestrzegliśmy go przed Etelką (odpisał że ją przegnał i że jest ona ranna) oraz potem przekazał nam w zaszyfrowany sposób hasło do kontaktu brzmiące „łódź”. Zanim wyruszyliśmy w drogę pożegnaliśmy się z Ratterem. Razem z Asuaną wyruszyli do kotliny Wartenbuch. Oby znaleźli tam spokój. Hogo załatwił nam konie, a ja załatwiłem drużynie uzbrojenie. Wyruszyliśmy w poszukiwaniu kręgu Martylionis. =Poszukiwanie kręgu Martylionis=

Kasztel Justusa
Podróżowaliśmy 4 dni i gdy już prawie dotarliśmy na miejsce dopadła nas burza. Wraz z nią orki i gobliny – zaatakowało nas 2 orków i 5 goblinów. Ja mało nie zginąłem, ale w końcu się z nimi rozprawiliśmy. Po przeszukaniu ciał doszliśmy do wniosku, że ktoś ich wynajął, aby się zaczaili i napadli tego, kto będzie jechał. Zwiększyliśmy czujność. Wieczorem dotarliśmy do kasztelu. Drzwi otworzył nam staruszek – podaliśmy hasło i weszliśmy. Staruszek poruszał się z prędkością żółwia. Powiedział, że mistrz przyjmie nas jutro. Udaliśmy się na spoczynek. Zamknęliśmy się w pokoju i wartowaliśmy. Podczas mojej warty zaczął się horror. Ktoś wrzucił przez komin truciznę (jad na ludzi). Wszyscy zaczęli się dusić i toczyć pianę. Zaczęliśmy wychodzić na powietrze, a tam zaatakował nas 2 metrowy potwór ze szponami i zębiskami (w rozerwanym uniformie ucznia). Rozwalił on Mykołę i Zigfrida. Potem Jan stawił mu czoła. Potwór odgryzł mu rękę. Nie mieliśmy szans z tym potworem. Wykańczał po kolei każdego z nas. Ja i Falandar uciekliśmy na zewnątrz. Ktoś opuścił bramę i zamknął nam drogę ucieczki. Falandar zobaczył na dachu kolejnego potwora – prawie 3 metrowego grubasa. Mówił on „Taumile zaniechaj, zlituj się”. Podchwyciliśmy i zaczęliśmy błagać Taumiła o litość. Udało się. Potwór przemyślał swoje złe postępowanie i zaczął uderzać głową we framugę aż zemdlał. Byliśmy w szoku.

Postanowiliśmy przeszukać kasztel. Hogo i Joan się ocucili i nam pomogli. Grubas z dachu schował się za jednymi z drzwi. Przeszukaliśmy część pomieszczeń znajdujących się na dole. Nie było tam nic ciekawego. W stajni był staruszek, który w ogóle nie reagował na wydarzenia. Wściekły Jan w rewanżu odrąbał dłoń potworowi z zębiskami. Potem tego potwora opatrzyliśmy i związaliśmy. Jan zaczął rąbać drzwi do pomieszczenia, w którym schował się 3 metrowy gruby potwór. W tym czasie Joan i Falandar przeszukiwali inne pomieszczenia. Zapoczątkowali serię wpadania w pułapki. Pomost, którym szli okazał się podpiłowany i się zawalił. Bohaterowie spadli z 4 metrów i bardzo mocno się potłukli. Zanim się pozbierali Jan rozrąbał drzwi. Wdarł się do środka a za nim ja. Grubas siedział w kącie i wydawał się być przestraszony. Jan przestraszył go jeszcze bardziej wymachując toporem i ręką. Ja po pół godzinie uspokajania zdobyłem zaufanie potwora. Dowiedziałem się od niego strasznych rzeczy (niektórych dowiedzieliśmy się później). Otóż Justus przegnał Etelkę. Jednak dwa miesiące temu do kasztelu przybył Jefim (Placek) i podał się za ucznia z Kislevu. Zdobył zaufanie Justusa i pozostałych uczniów. Potem zbuntował uczniów przeciwko Justusowi, którego związali i obcięli ręce i za pomocą pergaminu przywołał demona. Demon zamienił Taumiła w potwora - Taumił chciał być najlepszym wojownikiem, Gotlieba w potężnego grubasa – chciał on być wielki, a Gregoriusa w staruszka – chciał aby demon sam zdecydował. Córkę Justusa – Keterinę – zamienił w pajęczycę, która w magiczny sposób zauroczyła mężczyzn a potem ich więziła i jadła. Podczas przeszukiwania wpadliśmy jeszcze w dwie pułapki – elf dostał w rękę trucizną z jadem na ludzi, a potem napadły go pająki i został śmiertelni ranny. Co dziwne po godzinie wstał jakby nigdy nic i dalej z nami chodził. Mniej szczęścia miał Joan, który wpadł w skomplikowaną pułapkę znajdującą się w zbrojowni. Składała się ona z dźwigni, szafy i zapadni i drzwi uzbrajających pułapkę. My nieświadomie uruchomiliśmy pułapkę, Joan odsunął szafę, pociągnął za dźwignię. Zapadnia się pod nim otworzyła, a szafa wróciła na swoje miejsce obcinając mu przy okazji kilka palców. Joan spadł do pomieszczenia niżej i tak jak Falandar tylko dzięki Hogo dalej żyje. Ma obcięte palce i zerwaną skórę z twarzy. Dodatkowo żebra wbiły się mu w płuca. Kasztel został już przez Placka przeszukany i zrabowany. Dla nas pozostała tylko skrytka Justusa z 6 pergaminami, oraz księga z gusłami. Znaleźliśmy także podwójnie zaszyfrowane listy Etelki do Placka. Pierwszy szyfr był tak samo tworzony jak przy liście, który niby od Justusa dostał inkwizytor(Istnieje prawdopodobieństwo, że ktoś przechwytywał listy). Podczas dalszych przeszukiwań znaleźliśmy list pożegnalny Placka – bezczelnie zwracał się w nim do nas i z nas drwił. Napisał, że wraca do Kislevu (kiedyś kula z mojej broni odbierze mu życie). Placek zabrał ze sobą tajemne księgi Justusa zawierające informacje o Kręgu Martylionis. Na koniec odnaleźliśmy córkę Justusa, którą raniliśmy oraz Justusa, który prawie od razu zmarł. Muszę napisać jeszcze jedną bardzo ważną rzecz. Podczas przeszukiwania kasztelu znaleźliśmy 6 pergaminów. Skrytkę z nimi otworzyłem ja - nikt inny nie umiał jej otworzyć. Poinformowałem, że biorę sobie 2 pergaminy do zbadania, a resztę chciałem oddać reszcie drużyny. Reakcja Hoga i Falandara była bardzo dziwna, wręcz zdumiewająca. Rzucili się oni na mnie i chcieli zabrać pergaminy. Falandar chodził za mną, Hogo straszył mnie mieczem i gdyby nie Jan cała sprawa skończyłaby się krwawą jatką. Najdziwniejsze było to, że Falandar i Hogo zarzucali mi, że nie umiem opiekować się pergaminami, a zapytani stwierdzili, że nie mają żadnej tuby aby przechować tak ważne kartki papieru. Widać, że uważają siebie za lepszych i "wyższych".

Sesja widziana oczami gracza
''Kolejny wieczór z WFRP zapowiadał się znakomicie. Z racji tego, że graliśmy na działce, zawodnicy wyposażyli się we wspomagacze (Maximus i Krupnik), oraz zabrali ze sobą czajnik i dwie farelki. Sesji towarzyszyła nutka niepewności - zastanawialiśmy się co też przygotował nam MG. Przema pożyczonym samochodem zajechał po wszystkich i udaliśmy się do Pomigaczy. Po przyjeździe nie udało się zamknąć auta (zamarznięty zamek) ale to nas nie zraziło. Wdarliśmy się do domku, rozlokowaliśmy, zagotowaliśmy wodę, włączyliśmy farelki i wypiliśmy prawie cały krupnik. Było zimno jak diabli, ale humory dopisywały. Zrobiliśmy herbatę i jeszcze raz wstawiliśmy czajnik do gotowania wody. Kiedy MG zaczął przyznawać punkty doświadczenia coś jebło i wywaliło korki, których tak naprawdę tam nie ma. Czuć było tylko swąd spalonego domku. Nastała ciemność... Po kilkunastominutowych próbach włączenia korków (których tam nie ma) i bezkutecznego uzyskania prądu skapitulowaliśmy. Wszyscy byli wkur..ni jak diabli. Nie przydała się nam nawet zdalna pomoc teścia MG. Kiedy zrezygnowani chcieliśmy opuścić domek okazało się, że drzwi nie dają się otworzyć. Od razu pojawiła się myśl o spisku i atakujących nas autoktonach. Ktoś usłyszał odjeżdżający samochód Przemka, a wszyscy słyszeli odgłosy na zewnątrz. Dzielny Karol wyszedł przez okno oczyścił okolicę i nas uratował. Postanowiliśmy udać się do lokum na Tysiąclecia PP 46 m 46, które tymczasowo było wolne. Tam nie spotkała nas żadna niespodzianka (oprócz tego, że auto Przemka znowu się nie chciało zamknąć, ale sprytny Przem je przechytrzył używając zamka w drugich drzwiach ;) ). Wznieślimy toast za WFRP i zaczęliśmy grę. I gdy się rozkręciliśmy pojawił się najpotężniejszy potwór WFRP - potwór z którym nasze postacie, co więcej najpotężniejsi bogowie WFRP, gracze, a nawet sam wielki MG nie ma szans - tak zwana "żona". Rozpędziła ona całe towarzystwo i tyle było z gry. Potem suszyła głowę niejakiemu Jackowi, który jest obecnie w ciężkim stanie psychicznym. Jaca  od siebie dodam że nie był to koniec wrażeń. Po ucieczce i pozostawieniu Jacy wycofywaliśmy się w kierunku mieszkania Marcina gdzie go wysadziliśmy i udaliśmy się na Jaroszówką. Jakie było nasze zdziwienie, że KARMA postanowiła odebrać nam paliwo w samochodzie. Ja się nie przejąłem bo prócz gazu zawsze jest bak benzyny ... gdy zobaczyłem że paliwa nie ma nawet w rez\wrwie. Gdybyśmy wybrali się na działkę na Siemianówkę daję słowo że byśmy pchali samochów. Ku naszej radości znaleźliśmy toczącym się samochodę stację gazu ... O 22.03. fIRMA ta jednak była czynna do 22. Karol'' 

Pościg za Ernestem - Plackiem
Odszyfrowałem resztę listów Etelki do Placka. Placek nazywa się Ernest. Etelka przekazała mu, że będzie na niego czekała w posiadłości koło Perdsburga leżącego w Hochlandzie. Jak pisała będą z nią tam ich "mali przyjaciele". Gdy zeszliśmy na dół naszych nieprzytomnych przyjaciół już nie było. Gregorius, Taumił, Gotlieb i Katerina ich uwięzili i zabarykadowali się w stajni. Chcieliśmy pokojowo rozwiązać sprawę i zaczęliśmy negocjacje. Katerina ciągle zakochana była w Jefimie i nic jej nie mogło przekonać o jego winie. Udało się zbuntować resztę dziwaków przeciwko niej, w wyniku czego została ona przez nich zaatakowana i uciekła. Postanowiliśmy pomóc uczniom Justusa - doradziliśmy jak mają się zachowywać, skąd mają brać pożywienie itp. Zawarliśmy pakt przeciwko Czerwonej Koronie. Potem Hogo zaczął naprawiać zepsutą bramę-kratę (przedłużał łańcuchy tak aby móc je podczepić pod konie) a my przeszukiwaliśmy kasztel. W drugiej wieży natrafiliśmy na dziwne istoty ... . Tworzytły one iluzję skarbów leżących w skrzyniach. Falandar powiedział, że są to pijawy, które jak się do nich podejdzie przyczepiają się i wysysają krew. Potrafią one także tworzyć iluzje po to, aby zwabić swoje ofiary. Zabiliśmy 4 takie potwory. Nic więcej ciekawego w kasztelu nie było. Kiedy Hogo zrobił łańcuchy Gotlieb własnoręcznie podniósł bramę, bez ich użycia. Szok - straciliśmy kolejne pół dnia. Pożegnaliśmy się z uczniami i wyruszyliśmy w drogę do Zdanar. Pierwszego dnia Falandar wiedziony przeczuciem oraz krukiem odnalazł w lesie opuszczone obozowisko orków i goblinów, a w nim Igora - wojownika z Kislevu. Igor dołączył do nas. Wpadłem na pomysł, aby Hogo wyprzedził nas, szybciej dotarł do Zdanar i pozałatwiał zakwaterowanie, i inne ważne sprawy. Gdy po 3 dniach dotarliśmy na miejsce mieliśmy już pokoje. Inkwizytor przesłuchał posłańca do Justusa i dowiedział się, że pracował on (nie dobrowolnie) dla Etelki, która udała się w stronę Hochlandu. Postanowiliśmy, że drogą morską udamy się do Perdsburga. W ten sposób może uda nam się dogonić Ernesta. I w tym momencie wydarzyło się coś bardzo dziwnego. Falandar całkowicie zaczął olewać polecenia triumwiratu. Kiedy razem z Hogiem postanowiliśmy zarządzić większą dyscyplinę i wzięliśmy każdego na spytki i go ochrzanialiśmy powstał bunt w drużynie. Przywódcą buntowników był Jan banita. Było dużo krzyczenia, nerwów i fochów. Starałem się jak mogłem aby załagodzić spór. Drużyna się rozpadła. Dopiero po kilkugodzinnych pertraktacjach postanowiliśmy, że wybierzemy jednego przywódcę. Głosowały 4 osoby (Erfind, Hogo, Falandar, Jan). Najwięcej -dwa głosy dostałem ja i zostałem przywódcą. To był koniec triumwiratu. Zarządziłem odpoczynek. Następnego dnia udaliśmy się do Henricha Zucha. Dogadaliśmy się co do spływu ładowną - my będziemy ochroniarzami, w zamian on nas przewiezie. Zuch zażądał jeszcze abyśmy zdobyli dla niego glejt u Ludendorfa, za pomocą którego nie będzie musiał płacić podatków. Ludendorfa już w mieście nie było, ale jego namiestnik wydał nam glejt, za który w przyszłości będziemy musieli wyrządzić przysługę Ludendorfowi. Uczestniczyliśmy także w uroczystościach Sigmara. Dużą rolę odegrała relikwia - święty obraz (który dostarczyliśmy osobiście do Zdanar). Podczas uroczystości Zdanary zostały przemianowane na Unterwalden. Zmiany wprowadzone przeze mnie (dowódcę) do drużyny to określenie nazwy „Triada”, oraz to, iż drużyna dostała od dowódcy kapelusze z piórem jako pierwszą część charakterystyczną. Postanowiliśmy także utworzyć fundusz drużynowy, do którego wpłacamy niepodzielne części łupów. Opłaciłem także miejscowego barda, aby napisał o nas pieśń. Później (po śmierci Falandara), każdy wypowiedział się, co chce, aby stało się z jego rzeczami po śmierci. (Zigfrid chce być pochowany w pełnym rynsztunku, Igor chce, aby wszystkie jego rzeczy zostały rozdysponowane przez dowódcę, Erfind chce aby pieniądze trafiły do cechu wynalazców, Jan …, z Hogiem nie da się rozmawiać). Przed wyruszeniem postanowiłem załatwić kilka niezałatwionych do tej pory spraw i dowiedziałem się kilku interesujących rzeczy. Zgodnie z przepowiedniami na ziemię ma przybyć 4 jeźdźców apokalipsy: Slanesh, Khorne, Nurgle i Tzentsh. Zaprowadzić mają nowy porządek, a pomóc w przybyciu ma im Khaine. Przepowiednie wywodzą się z baronii Gusendar, która leży w przeciwnym kierunku do tego, w którym wyruszamy. O baronię wypytywał niedawno pierwotny członek drużyny Fortunat, który podróżował tam z jakimiś listami. Potem dowiedziałem się, że Emerić przeżyła (jest cała popalona i ciężko ranna po torturach). Należy przypuszczać, że w przyszłości będzie się chciała na nas zemścić. Kolejną sprawą są dzieje Adolfika – został on adoptowany i przygarnięty przez Gryzeldę Palkotę, która obecnie jest gdzieś na zesłaniu (musimy się dowiedzieć gdzie). Ostatnią rzeczą były odwiedziny u Mauadry – okazało się, że sztuczek nauczył jej Placek (zwany jako „Czerwone Usta”). Mauadra należała do Czerwonej Korony. Wszyscy członkowie tej organizacji mają ksywy i nikt nie wie jak inni członkowie się naprawdę nazywają. Dowiedziałem się najważniejszej rzeczy – Czerwona Korona wierzy, że na ziemię przybył sobowtór Khaine’a. Celem tej organizacji jest przywołanie na ziemię kolejnego boga – Khorne’a. Podejrzewam, że potrzebna im do tego jest łza morslieba. Wypłynęliśmy więc z samego rana aby dogonić Placka. Początkowo nie mieliśmy przeszkód, wystrojony w zbroję Ludendorfa Zigfrid pomagał nam przepływać przez rogatki rzeczne. Pierwszą noc spędziliśmy u gnomów i tam spróbowaliśmy nowej potrawy – budyniu. Najdziwniejszą rzeczą tego dnia było dziwne zachowanie Jana – był przygaszony, zamyślony i nierozmowny. W karczmie rozmawiał z jakimiś zbirami. Drugiego dnia nastąpiła potężna kłótnia między mną i Hogiem, który ciągle podważał moje rozkazy. Skoczyła się ona tym, że Hogo łaskawie pozwoli mi dowodzić podczas misji związanej z Etelką, i jeżeli ta misja się nie powiedzie, to mnie zdymisjonuje. Hogo nie może pogodzić się z faktem, że to nie on jest przywódcą i ostatnio przeraża wszystkich członków Triady. Wydaje się być szalony, a Igor mówi że wstąpił w niego demon. Kolejnego dnia wpadliśmy w pułapkę piratów rzecznych. Walczyliśmy przeciwko 17 walachom. Śmierć podczas walki poniósł Falandar, który nie posłuchał się mojego rozkazu, aby schować się pod pokład – skończył przebity dwiema strzałami. Hogo i jego miecz rozwalił większość przeciwników. Po walce szalony Hogo wyrwał serca wszystkim przeciwnikom i chciał to także uczynić z Falandarem, ale Igor mu przeszkodził. Potem okazało się, że Hogo wyrywając serca przeciwnikom zbierał moc, aby ożywić Falandara i Igor w ostatniej chwili mu przeszkodził. Od tego momentu Hogo nic nie mówił i pogrążył się w smutku. Zanim zdążyliśmy wyruszyć na miejsce bitwy przybijały statki i dziękowały nam z rozprawienie się z piratami. Zostaliśmy miejscowymi bohaterami a zatoczka została nazwana zatoką Falandara. Hochlandczycy we wszystkich możliwych miejscach stawiają kapliczki i w tym miejscu ku czci Falandara także postawili kapliczki wszystkich bogów. Na pogrzebie Falandara było około 70 osób. Następnego dnia wyruszyliśmy w dalszą drogę. Dopłynęliśmy do Wortfu, miasta liczącego około 400 mieszkańców. Tam za naszą postawę w walce z piratami przywitał nas hrabia Otto Borman – cesarski pelipotent. Zdementował publicznie plotki mówiące o tym, iż imperator jest chory. Bardzo ważną informacją był dekret przez niego przeczytany. Otóż z rozkazu imperatora przestaje istnieć coś takiego jak mutacja. Ludzie dotknięci zniekształceniami mają wrócić do łask!!! Nie można zbijać zniekształconych dzieci!!! Zabójstwo człowieka dotkniętego schorzeniem będzie karane jak każde inne zabójstwo!!! Bardzo dziwny i podejrzany dekret!!! Potem pomagaliśmy Zugowi sprzedać materiały. Jak się okazało miastem nieoficjalnie rządzi Ligi Belladona – szef mafii. Zug dobił z nim targu i następnego dnia mogliśmy wyruszyć dalej. W Wortfie przyłączył się do nas młodzieniec – Klaus Smith. Jako najemnik może nam się przydać w walce z Czerwoną Koroną. Tuż przed wypływem przypałętało się do nas jeszcze dwóch chłopaków, którzy w zamian za przewiezienie ich do Perdsburgu zaofiarowali oprowadzić nas po tym mieście. Dowiedzieliśmy się od nich, że dosłownie kilka dni temu do Perdsburga przybył Placek. Na Ładowną wzięli ze sobą tajemniczą skrzynkę. Klaus Smith sprawdził się bardzo szybko – na śluzie wytargował cenę za przepływ od osoby z 1zk do 5sr. Ogólnie jest wygadanym chłopakiem. Potem spotkała nas jeszcze jedna przygoda – okazało się że w skrzyni jest trup, którego wiozą do miejscowego lekarza. Gdy mocno zbliżyliśmy się do Perdsburgu drużyna doznała kolejnej straty. Otóż Jan kazał zatrzymać statek i wysiadł. Nie chciał podać żadnych powodów swojej decyzji. Opuścił nas bez wyjaśnienia. To kolejny cios. W tym momencie z dawnej drużyny został Hogo i ja. Reszta to niewtajemniczeni nowicjusze. Cieszy fakt, że są dzielni i dobrze rokują na przyszłość.

Perdsburg
Po kilkudniowej podróży dotarliśmy do Perdsburga, który jest specyficznym miejscem – najbrzydszym miastem Imperium. Nie ma w nim żadnego ładu – budynki są chaotycznie porozrzucane – po prostu tragedia. Większość mieszkańców siedzi w karczmach (są dwie – świński ryj i … ) i pije alkohol. Poza tym 20% mieszkańców ma jakieś wady genetyczne. Ci którzy tu zamieszkali są największymi nieudacznikami Imperium, których nikt nie chciał w poważnych miastach. Pierwszego wieczoru Igor, Klaus Smith i Zigfrid „zapoznali się z krasnoludami” – bijąc się z nimi w karczmie świński ryj. Następnego dnia pili z nimi wódkę, a ja paliłem opium. Dowiedzieliśmy się do tej pory, że ktoś napada na okoliczne farmy, że obok miasta znajduje się osada 100 krasnoludów, którzy za pijaństwo wygonili tych 20 którzy z nami piją i palą. Kopalnia, w której pracują nie przynosiła zysków, więc już w niej nikt nie pracuje. Nie udało mi się dowiedzieć czym zajmuje się tamta 100 krasnoludów i skąd biorą kasę. Miałem dosyć tego imprezowania i udałem się na Ładowną. Tam Henrich Zuch rozmawiał z burmistrzem Perdsburga. Burmistz chyba jako jedyny mieszkaniec tej osady nie był pijany i miał nawet eleganckie, acz brudne ubranie (o wytrzeszczu w jednym oku i krzywym zgryzie nie wspomnę). Okazało się, że pracuje on dla Luigiego Belladony. Miasto utrzymuje się z nie wiadomo czego. Obiecałem pomoc w załatwieniu sprawy z farmami. Po południu do "miasta" przybyli wieśniacy z jednej z farm z wiadomością, że w nocy ich sąsiedzi zostali zaatakowani. Udaliśmy się z nimi do ich farmy. Tam wartowaliśmy w nocy, ale nic dziwnego się nie wydarzyło. Następnego dnia wyruszyliśmy do najbliższej spalonej farmy. Tam po dokładnym przeszukaniu znaleźliśmy jedynie zwęglone szczątki domostw a wśród nich spalony toporek z inicjałami KS. W piwnicy znaleźliśmy ciało dziecka, które pochowaliśmy. Po powrocie do farmy dowiedzieliśmy się, że KS to podpis pobliskiej krasnoludzkiej osady, o której wspominały nam pijane krasnoludy i która podejżana jest o te napaści. Bezwłocznie udaliśmy się tam aby wyjaśnić tą kwestię. Krasnoludy od początku nie były miłe - może z uwagi na małe i nieprzytulne domy w których mieszkają. Zaprowadziły nas do swojego przywódcy. Tam z uwagi na różnice ras i obyczajów o mało nie doszło do starcia pomiędzy nimi i nami. Całe szczęście po kilkugodzinnej wizycie (przerywanej wykładami o uzależnieniach od opium i słabości naszej ludzkiej rasy) udało nam się dowiedzieć kilku interesujących nas rzeczy. Otóż starą kopalnię wykupiła od krasnoludów Etelka (podająca się za Zygfrydę von Bedel). Krasnoludy wybudowały jej także wieżę. Znaleziony przez nas topór mógł należeć w przeszłości do niej. Widywały także Placka i innych różnych "sługów". Etelka płaciła krasnoludom za broń i pracę i zdobyła ich zaufanie. Po uzyskaniu tych informacji wróciliśmy na farmę. W nocy podczas warty widziałem iskry Sigmara i wypowiedziałem życzenie, aby Hogo odzyskał zdrowie psychiczne i fizyczne. Potem tej samej nocy farma została zaatakowana przez bandę goblinów jeżdżących na wilkach. Udało nam się odeprzeć ich atak. Dzięki uprzedniemu zmoczeniu dachów pochodnie rzucone przez gobliny zgasły, a ja (Erfind) popisałem się dużą skutecznością zabijając (lub ciężko raniąc) 4 gobliny w krótkim czasie. Okazało się, że napastnicy mieli zbroje i broń wykutą przez krasnoludy. Następnego dnia razem z krasnoludami postanowiliśmy zaatakować siedzibę goblinów (przypuszczaliśmy, że znajdują się w kopalni wykupionej przez Etelkę). Gdy dotarliśmy na miejsce Krasnoludy zaatakowały kopalnię a nasza czwórka zaszarżowała na wieżę. Nasz atak zaczął się od próby Igora, który na koniu zamierzał staranować uciekającą goblinkę z dzieckiem na rękach. Igor ledwo przeżył tą szarżę. Najpierw spłoszony koń zrzucił go na ziemię, a potem straszna goblinka razem z dzieckiem się na niego rzuciła. Napastnicy mieli straszne zęby, którymi odgryźli czubek nosa i pazury, którymi podrapali ciało Igora. Klaus zatrzymał się aby pomóc koledze i całe szczęście udało im się pokonać napastników. W tym czasie ja i Zigfrid wparowaliśmy do wieży. Budynek składał się z dwóch kondygnacji. Na dole Zigfrid zabił goblina z toporem. Wbiegliśmy po schdach na górę. Tam szybko przeszukiwaliśmy pomieszczenia. W dwóch pierwszm nic ciekawego nie było, natomiast w drugim trafiliśmy na wypchanego krokodyla i niedźwiedzia, oraz gołą związaną kobietę przerzuconą przez krzesło. Miała na sobie ślady gwałtów. Uwolniliśmy ją (powiedziała że jest z okolicznej farmy). Udaliśmy się do 3 pomieszczenia. W tym czasie Klaus porzeszukiwał pomieszczenia na dole i trafił na halfinkę (służącą Etelki) - gobliny zmuszały ją do przyrządzania posiłków. Igor natomiast uwolnił dwóch wieśniaków i w jednym z pomieszczeń natrafił na 4 gobliny z którymi walczył. W tym czasie ja i Zigfrid w trzecim pomieszczeniu trafiliśmy na gołego, związanego i przerzuconego przez krzesło Placka (ze śladami gwałtu). Już wiedzieliśmy że ta kobieta, którą uwolniliśmy to Etelka :/ Ale to nie wszystko. W pomieszczeniu był także goblin ubrany w szaty Etelki ze złotym diademem na głowie - przywódca goblinów. Rzucił się na nas. Pierwszym ciosem powalił Zigfrida. Ja strzeliłem w niego, ale nie trafiłem. On mnie bezskutecznie atakował. Drugim strzałem trafiłem mu w głowę i gdyby nie cholerny diadem, to bym go ogłuszył. Potem on mnie trafił, a ja już nie zdąrzyłem już celnie strzelić. Cios sprawił, że zemdlałem. Zdąrzyłem jeszcze zawołać pozostałych członków drużyny. Nikt nie przybiegł, ponieważ Igor walczył z goblinami, a Klaus przeszukiwał pomieszczenia na dole. Potem Klaus się spostrzegł, że musi udać się na górę. Tam zastał Etelkę z latającym mieczem. Etelka się schowała, a Klaus walczył z mieczem. Udało mu się go tak mocno stuknąć, że oba miecze pękły. Ruszył do pomieszczenia, w którym schowała się Etelka. Usłyszał wypowiadane zaklęcie i wybuch. Leciał razem z drzwiami. Spadł kondygnację niżej. Przez ten cały czas Igor walczył z goblinami. Gdy pokonał pierwszych 4 do pomieszczenia wbiegli kolejni czterej. Dzięki pomocy Urlyka rozwalił ich wszystkich i udał się na górę. Tam zobaczył wodza goblinów trzymającego miecz przy szyji gołej kobiety (Etelki). Rozwalił zaskoczonego goblina. Kobieta mu podziękowała, powiedziała gdzie są jego towarzysze i udała się na dół. Tam na drodze stanął jej "uświadomiony" Klaus. Rzuciła na niego zaklęcie i Klaus zaczął uciekać przerażony i tak uciekał i uciekał... Igor ocucił mnie i Zigfrida. Zigfrid został pilnować Placka, natomiast ja i Igor udaliśmy się w pogoń za Etelką. Igor w stronę miasta, ja w przeciwną stronę. Miałem dobre przeczucie i doganiałem ją. Nagle się zatrzymała i rzuciła zaklęcie. Mój koń był trupem, a ja leżałem na ziemi. Załadowałem czarodziejską kulę Theo i wziąłem przeciwniczkę na muszkę, wbiegłem na wzgórze i ją zobaczyłem. Jednak zanim przymierzyłem i wystrzeliłem ona schowała się za kolejnym wzgórzem. A ja wtedy wystrzeliłem.  Całe szczęście Hogo włączył się do akcji i upolował Etelkę. Przywiózł ją na ośle. Hogo zmienił się jeszcze bardziej - jego głos był władczy jak nigdy dotąd. Mówił, że objawił mu się Sigmar i wszystko mu wyjasnił - Nemeria, Hogfena i Analia to trzy dziwki, które są zwykłymi demonicami i tak naprawdę cały czas nas oszukiwały. Od tej pory Hogo jest żarliwym wyznawcą - kultystą i fanatykiem Sigmara. Nałożył więc kwarantannę na wieżę i przez dwa dni robił tam porządki. My w tym czasie baliśmy się do niego odzywać. Potem przesłuchaliśmy Etelkę i Placka. Hogo uratował starą goblinkę, która w zamian za obietnicę szybkiej śmierci torturowała Etelkę. Tortury były okropne i Etelka została złamana. Hogo napawał się torturami i początkowo robił to aby ją złamać a nie wyciągnąć informacje. (przypalanie skóry pod pachami, wkłuwanie igieł pod dziąsła i paznokcie, obcięcie stopy - tak nie postępuje zwykły dobry halfing). Po tych zabiegach ofiara powiedziała nam wszystko. Khaine jest w kotlinie Gusendar. Łza Morslieba potrzeba była do sprowadzenia Khorna. Meteoryt znajduje się w tzw misce diabła za bliźniaczymi wodospadami na rzece Narn. Dotarł tam 117 lat temu podobno astrolog Wintenschling, który potem zyskał bogactwo a jego rodzina mieszka gdzieś przy rzece Ostflus. Od Placka dowiedzieliśmy się, że nie da się odwrócić zaklęcia rzuconego na uczniów i córkę Justusa. Drugą cenną informacją było to, że wysłał do miski dwóch swoich ludzi (jakieś płotki będące w danym momencie pod ręką). Za namową Hoga postanowiliśmy wyruszyć do miski diabła w kręgu Martylionis. Plan był taki - udać się do Zdanar, stamtąd do Joana Hossu - potem z jego przewodnikiem do miski diabła. Co dziwne Hogo stwierdził, że ludzie uduchowieni tacy jak on nie mogą do tej miski się dostać, więc zostanie tu i założy bazę dla drużyny, oraz osadę halfingów wyznających Sigmara. W zamian za uratowanie farm od goblinów farmerzy oddają mu dziesięcinę. Przy okazji przejścia przez Perdsburg okazało się, że 12 z 20 krasnoludów zeszło na dobrą drogę i zaprzestało pijaństwa.

Miska diabła
Plan związany z podróżą wykonaliśmy. Po drodze w zatoce Falandara okazało się, że elf zmartwychwstał i udał się w świat. Grób był pusty. W miarę jak zbliżaliśmy się do Zdanar (Neue Unterwalden) okazywało się, że elf także tam podążał. W samym mieście nakupiliśmy nowych rzeczy i parokrotnie widzieliśmy efla. Jednak tylko Klausowi udało się, go zagadnąć, przy czym elf stwierdził że nie jest Falandarem (miało to miejsce w świątyni Sigmara). Dziwne było to, że elf zadawał się z walachami. W dniu wypłynięcia do Joana Hossu dowiedzieliśmy się, że została skradziona relikwia Sigmara i z przedmieść zniknęła duża część walachów. Podejżewamy, że stoi za tym Falandar. Po drodze do Joana nie wydarzyło się nic szczególnego. Płynęliśmy z Henrichem Zugiem, który chce robić interesy z Joanem. W te interesy zainwestowaliśmy 20 koron. W Zdanarach zostawiliśmy 5 koni. Joan i Mykoła przywitali nas i ugościli. Wladijewkę spalili, sami mieszkają w zamku, a wieśniacy porozrzucani są po okolicznym terenie. Joan wysłał z nami Mykołę. Wzięliśmy ze sobą tylko broń i poszliśmy w góry. Z wielkimi trudnościami (spotkaliśmy dziwne białe zwierzaki, oraz kilkukrotnie spadaliśmy w dół) przeszliśmy przez największe szczyty, ale całe szczęście się udało. Po drugiej stronie najwyższych gór kupiliśmy dwa kanu i spłynęliśmy rzeką. Po godzinie płynięcia rozbiliśmy jedno. Do końca dnia je naprawiałem ale się udalo. Drugiego dnia po dwóch godzinach rozbiliśmy drugie i całe szczęście uszliśmy z życiem. Jednakże od tej pory płynęliśmy w piątkę na dwu/trzy osobowym kanu. Po obu stronach rzeki były skalne ściany, więc można powiedzieć, że po raz kolejny igraliśmy ze śmiercią. Dopłynęliśmy do świętego miejsca - po obu stronach rzeki znajdowały się dwa głazy ze znakami druidów. Czuć było od nich wielką moc. Potem okazało się że jest to brama przez którą nikt z natury zły lub zepsuty nie przejdzie. Nam się udało :) Hogo najwyraźniej obawiał się tego i innych takich miejsc. Potem dopłynęliśmy już do wodospadów. Udało nam się przed nimi zatrzymać i dobiliśmy do brzegu na którym znajdowały się dwie kobiety - Astrid i Birgid z wioski Baumenwolk. Zaprowadziły nas do osady. Tam na środku stał carski dąb z dekretem, że jest to druidzka wioska. Polega to na tym, że nie płacą oni żadnych podatków, ale przy przesileniu wiosennym jedna dziewica zostaje druidką, a przy jesiennym druidem zostaje mężczyzna który nie miał kobiety. Zarządcą wioski jest drwal Vorster. Razem z nim powitał nas druid Korobret. Nawiązaliśmy z nimi rozmowę na temat wydarzeń z gór środkowych. Zaczęło się od rozmowy o spaczeniu i misce diabła. Znajdują się tam żygowiny Moora. Coś co jest strasznie mutogenne i zrodzone z eteru i czystego chaosu. Miska zalana jest wodą (pod ziemią są korytarze), a całe miejsce otoczone jest monolitami z zaklęciami druidzkimi, które powstrzymują rozprzestrzenianie się chorób. Nawet mała kruszyna tego meteoru może wyzwolić taką energię, że każdy może zostać najpotężniejszym osobnikiem świata. Hogo dał nam ołowianą skrzynię abyśmy w niej przynieśli cząstkę meteoru. Tak samo postąpił astrolog ze Zdanar. Widocznie ołów powstrzymuje złe działanie tego surowca. Potem rozmowa przeszła na Karmazynowego Króla. Okazało się, że jest on duchem. Został pochowany razem z lampą i ma być obudzony w momencie gdy zostanie przelana krew w miejscu gdzie leży - konkretnie w kręgu otoczonym stalagmitami i wypełnionym spaczeniem. Tak - Olbracht przelał tam krew zabijając skawenów. Tym samym obudził Karmazynowego Króla, który steruje wyzwolicielem i wyzwolicielem orków. Karmazynowy Król musi pozostać w miejscu pochówku, chyba że zdobędzie lampę, która pozwoli mu przemieszczać się po świecie. Oczywiście zdradziliśmy Wyzwolicielowi gdzie znajduje się ta lampa (u gnomów). Karmazynowy Król może zostać zabity jedynie z broni za pomocą której został wskrzeszony - czyli mieczem Olbrachta, który przekazaliśmy Wyzwolicielowi (miecz początku i końca). Potem rozmowa przeszła na proroctwo Nathaniela. I znowu okazało się, że coś wtopiliśmy - otóż przepowiednia mówi o strasznym przedwiecznym. Ma on sprowadzić na ziemię zniszczenie i chaos. Tak więc nikt o zdrowych zmysłach go nie przywoła. Leprowaci jednak nie są osobnikami logicznie myślącymi i ich desperacja i chęć odegrania się na świecie przemawia za tym, że byliby do tego zdolni. Leprowaci zostawiali na ofiarach znaki Nathaniela, co świadczy o ich zaangażowaniu w tej sprawie. Jednak aby przywołać przedwiecznego potrzebny jest pewien kamień, który posiadali kiedyś Hildenbryk i Oridok. Rozbili oni ten kamień na dwie części. Potem Oridok zginął w dziwnych okolicznościach. Podejrzewamy, że jedna połówka kamienia została przekazana Hopfenie razem z pierścieniem, który zdobył Klaus Ostenbruck. Nie wiemy co się stało z drugą połówką. Ostatni temat to Khaine i Czerwona Korona. Porozmawialiśmy trochę o jeźdźcach apokalipsy o Khainie i Khornie. Korobret zaczął wzbudzać w nas zwątpienie w nasze poczynania. Otóż każdy z nas ma świadomość, że gdyby nie my, to Zaczęły nas dręczyć wyrzuty sumienia i wątpliwości. Co tak naprawdę nami kieruje. Czy te wszystkie czyny drużyny nie są wynikiem wpływu złych sił na słabe osobniki jakimi jesteśmy. Obcowanie ze złem sprawia, że zło nas przenika. Wszyscy byli członkowie drużyny albo nie żyją albo są opętani albo są narkomanami (włącznie ze mną). Druid doradził nam, że tak naprawdę natura wszystko naprawi. Najlepiej by było jakbyśmy przestali się wtrącać i psuć świat. Jesteśmy tylko czyimiś pionkami i zakłócamy spokój świata. Te słowa dotknęły nas bardzo. Tak bardzo, że każdy z nas ma się przez noc zastanowić co dalej - czy nie lepiej zrezygnować z naprawiania (tak naprawdę psucia) świata. Wystarczy spojrzeć na to co wyrabia Hogo by zadać pytanie - czy także chcę tak skończyć?  Po długich naradach Triada wyznaczyła sobie nowe cele: naprawianie tego co zepsuli poprzednicy tej drużyny. Najpierw zabicie wysłanników Placka, potem zajęcie się lampą i dalsze niszczenie Czerwonej Korony. Następnego dnia namówiliśmy Korobreta aby zaprowadził nas do Miski Diabła. Niestety wyruszyliśmy w okrojonym składzie, ponieważ Klaus Młody Smith się rozchorował i musiał pozostać w wiosce. Dołączył za to do nas Jan, który swoje nagłe zniknięcie wytłumaczył chęcią odwiedzenia rodziny. Podróżowaliśmy w rzeką o nazwie Ostflus. W miarę zbliżania się do miski roślinność zanikała, a gdy zbliżyliśmy się do celu prawie jej nie było. Te rośliny, które rosły były chore i powykrzywiane. Druid powiedział nam, że kilkaset lat temu w ogóle tu nic nie rosło. Potem wyruszyliśmy w głąb lądu (na prawo od rzeczki Podleg). Korobret doprowadził nas do miejsca, w którym roślinność całkowicie zanikła. Od tego momentu poszliśmy sami: Jan, Erfind, Zigfrid i Igor. Mykoła spanikował i się wycofał. Ruszyliśmy - ziemia przypominała żużel - wszystko wypalone. Po pewnym czasie buty Zigfrda zostały od spodu przepalone. W pewnym momencie zobaczyliśmy jakąś postać na wzgórzu. Dziwnie migotała i znikła. Podobno to takie zjawisko pustyń - fotamorgana, czy coś w tym stylu. Zdarzyła się też kolejna dziwna rzecz - zostawiliśmy punkt orientacyjny z bełtów i bandaża i idąc po pewnym czasie trafiliśmy w to samo miejsce. Słońca nie było widać, a Morslieb był w pełni. Wystraszyliśmy się i postanowiliśmy odejść z tego przeklętego miejsca. Ruszyliśmy i doszliśmy znowu do wbitych bełtów. I tak kilka razy. Tragedia. Zastała nas noc. W nocy widzieliśmy jakąś oświetloną postać - kilka razy przeszła przed nami. Potem nagle pojawiła się tuż obok nas - zjawa o imieniu Bronhilda. Okazało się, że bardzo cierpi. Skazana jest na wieczne piekło, ponieważ jej ciało leży w korytarzach pod miską diabła. Przybyła ona tu ponad 100 lat temu z astrologiem Wintenschlingiem (O tym astrologu mówił mi Florianus Agrypine - że podobno ponad 117 lat temu znalazł spaczeń i stał się potężny i bogaty. Nigdy nie stwierdzono jego śmierci.) Po odnalezieniu spaczenia astrolog zabił Bronhildę i czterech towarzyszy. Od tej pory męczy się ona w piekle. Błagała nas o to abyśmy pochowali jej ciało na świętej ziemi. W zamian pomoże nam wyjść. Zaprowadziła nas do miski wypełnionej cieczą przypominającą ropę. Miska otoczona była kręgiem stworzonym przez druidów. Trafiliśmy na dwuosobowy namiot i posiekanego konia. Podczas przeszukania znaleźliśmy kopertę Czerwonej Korony zawierającą mapkę (jak się domyślam do posiadłości astrologa Wintenschlinga). Bronhilda wskazała nam wejście do podziemi. Przywalone było częściowo głazami z czerwoną naroślą. W wejściu widać było ludzkie nogi. Okazało się, że był to jeden z wysłanników CK. Był martwy, ale nie miał obrażeń. Na twarzy miał ślady tej czerwonej narośli. Przestraszyliśmy się choroby. Tylko Igor w dalszym ciągu chciał wejść do środka, więc postanowiliśmy się wycofać. Bronhilda strasznie nas przeklinała i starała się nas zawrócić. Nie złamaliśmy się i wyruszyliśmy "spowrotem". Krążyliśmy. Nagle usłyszeliśmy głosy. Ukazały nam się skaveny. Nabraliśmy je, że chcemy się poddać i zaatakowaliśmy. Igor był bezwzględnie niszczycielski i zabił aż 4 z 6 przeciwników. Potem zebrałem z nich komponenty do eliksirów. W ich obozowisku znaleźliśmy ludzkie mięso - pewnie z drugiego wysłannika CK. Znaleźliśmy jeszcze proporzec zawierający tekst napisany w języku klasycznym. Tekst to był opis astrologa, który wytropił meteor i wyruszył w miejsce gdzie on spadł. (pewnie to tekst tego astrologa Wintenschlinga). Pod spodem była pieczęć, ale nie wiemy czyja. Potem znowu krązyliśmy, aż zasnęliśmy. Następnego dnia Jan wpadł na pomysł jak wyjść - ułożyliśmy drogę z bełtów i udało nam się opuścić to przeklęte miejsce. Korobret, gdy dowiedział się co tam zrobiliśmy zwymyślał nas - oczywiście wg niego skaveni strzegli aby nikt tam się nie dostał i nie wyniósł stamtąd spaczenia. Był to oddział zwiadowczy i jak przjdzie właściwy oddział, to będzie szukał zemsty. Zaniosłem więc ten proporzec na granicę spalonej ziemi i tam go zostawiłem. Nabrałem jeszcze Bronhildę, że mieszkamy w Norsce, a potem ją zastraszyłem, aby nikomu o nas nie mówiła. Potem wróciliśmy do wioski, potem do Ioana Hossu. Razem z Henrichem Zugiem popłynęliśmy do Zdanar. Tam wezwał nas Ludendorf i ochrzanił za Falandara i Ioana. Otóż Falandar ukradł relikwię Sigmara i zorganizował nowe powstanie - zjednoczył się z Wyzwolicielem, zebrał nowe zastępy Walachów i wypędził wojska Ludendorfa ze zdobytych przez nie terenów. Ioan natomiast przyłączył się do Walachów. Ja przez 10 dni robiłem eliksiry, a reszta druzyny wyruszyła aby przekonać Ioana do zmiany stanowiska. Oczywiście nie udało im się to. Mi z 200 porcji składników udało się zrobić 16 eliksirów zdrowienia, z czego 4 musiałem oddać Ludendorfowi, a 3 inkwizytorowi. Inkwizytor spotkał się z nami i odradził udanie się do Kotliny Gusendar, ponieważ Hildenbryk może być tzw liczem - czarodziejem, który jest tak potężny, że jego ciało nie żyje, jest podtrzymywane magicznie, a żyje jedynie jego umysł. Nie wiadomo jak zabić takiego osobnika i jadąc tam wydalibyśmy wyrok na siebie. Powiedział także aby uważać na Hoga, ponieważ na pewno nie rozmawiał on z Sigmarem, tylko z kimś, kto się za niego podaje. Na razie jednak Hogo robi dobrze - zebrał już kilkanaście halfingów i nawrócił na wiarę Sigmara. Nie można mu jednak do końca ufać. Wysłaliśmy mu więc informację, że w Misce Diabła nic nie ma, że ktoś zabrał cały spaczeń. Potem postanowiliśmy wyruszyć do kotliny Wartenbuch w celu znalezienia lampy. <BR>
 * Karmazynowy Król by się nie obudził i nie miałby miecza i lampy
 * kultyści Nathaniela nie mieliby połowy kamienia
 * nie byłoby czasu pożogi w górach (próba zabicia smoka w grząślach)
 * nie wiadomo jak potoczą się sprawy z Czerwoną Koroną - może osłabiając tą organizację sprawimy, że wyznawcy Nathaniela zyskają drugą część kamienia i nastąpi koniec świata

Wieża Wintenschlinga
Spotkanie z Ludendorfem nie było miłe. Ioana nie udało nam się przekonać i tym samym nie spłaciliśmy długu wobec wodza Ostlandu. Zaproponował nam udział w misji. Otóż budowany jest system komunikacji świetlnej przebiegający przez jego terytorium i blisko granicy z ziemiami baronowej Hildegardy von Ausenchofen budowa jednej z wież sygnalizacyjnych jest przez kogoś sabotowana. Podejrzewa się, że to szpieg baronowej niweczy trudy budowy by wieża u baronowej powstała szybciej niż u Ludendorfa. Zgodziliśmy się na wykonanie tej misji. Podpisaliśmy się w zeszycie ludzi wykonujących misje u Ludendorfa (pewnie był to duży błąd i w przyszłości przyjdzie nam za to zapłacić). Wyruszyliśmy następnego dnia - oczywiście łodzią z Henrichem Zugiem. Podczas podróży zaczęliśmy pić (tak naprawdę to jeszcze przed podróżą). Przestaliśmy pić po 5 dniach - jak już przepłynęliśmy nasz cel - wieżę sygnalizacyjną. Potem Zug dowiedział się od nas, że my z nim nie wracamy. Zdenerwował się na nas bardzo. Gdy dopłynęliśmy do wieży sygnalizacyjnej okazało się, że z budowy ucieka dwóch gnomów. Zawróciliśmy ich i dowieźliśmy do ich szefa. Był nim gnom ... . Przyjął nas na budowę i dzięki temu mogliśmy działać incognito. Nasze działania jednak nie były dość owocne. To chyba przez ten alkohol krążący nam w żyłach. Na budowie działy się dziwne rzeczy - to jakaś deska pękła, to lina się urwała - my nie mogliśmy znaleźć powodu tych rzeczy. Ginęli ludzie i gnomy pracujące przy budowie (jednego z ludzi załatwił Igor). Co noc zastawialiśmy pułapki na porywacza i konfidenta, ale nie udało nam się nikogo złapać. Od samego początku uważaliśmy, że wieża budowana jest na pozostałościach wieży astrologa Wintenschlinga, który zorganizował wyprawę po spaczeń do miski diabła. Pozostałości te to był ścięty stożek ułożony z bloków kamiennych. Gnomy mówiły nam, że w środku nic nie ma. Którejś nocy jednak Jan widział jak jeden z bloczków znika i w dziurze pojawia się jakaś postać. Niestety zaraz zniknęła. Innego dnia Igor widział kogoś nad rzeką, ale nie udało się nikogo złapać. Nie udawało nam się rozwikłać zagadki. Po naradzie zarządziłem: Jan z Zigfridem sprawdzili znalezione nieopodal groby i ruiny domu, ja i Klaus znaleźliśmy właz do wieży, natomiast Igor polepszył stosunki z pracującą brygadą. Jan z Zigfridem w grobach odnaleźli pierścień (po naprawie i odbiciu w wosku widać, że to pierścień Wintenschlingów). W siedmiu grobach znaleźli także pazur - jakby jakaś człekokształtna istota wykopywała pazurami zwłoki. W jednym ciele na wysokości miednicy znaleźli także coś gumowego i zielonego (nie wiadomo co). Potem odszukali zniszczoną osadę także ze śladami pazurów. Tak jakby coś rozwaliło drzwi i zabiło mieszkańców, natomiast nie ruszyło zwierząt. W czasie kiedy oni dokonywali tych odkryć my przeszukaliśmy pozostałości wieży Wintenschlinga i znaleźliśmy klapę. Niestety nie udało nam się jej otworzyć. Wieczorem porozmawialiśmy z dwoma ludźmi i okazało się, że mieszkają oni nieopodal - w wiosce leżącej dzień drogi od wieży. Zapytani opowiedzieli o "lichu" jakie kiedyś krążyło po okolicy. Porywało ono ludzi. Bało się jedynie owczego łajna. W nocy zastawiliśmy pułapkę przy klapie. Niestety to był kolejny nie udany pomysł, ponieważ w nocy zniknęło z obozu kolejnych dwóch ludzi. Wywołało to panikę. Ludzie odeszli. Potem zaczęły odchodzić gnomy. Pokłóciliśmy się z ich przywódcą, który także odszedł. Zostaliśmy sami. W dzień drążyliśmy otwór w klapie (wydrążyliśmy chyba z 60cm) i budowaliśmy rusztowanie do wejścia z boku wieży. Pierwszej nocy nic się nie wydarzyło. Drugiej był już koszmar. Nocowaliśmy w wieży. Zaczęło się od tego, że Igor nasikał do wydrążonej dziury w klapie. Potem wszyscy się obudzili i mi i Janowi zachciało się siku. Poszliśmy pod eskortą Igora na zewnątrz. Gdy wróciliśmy okazało się, że okiennica przez którą wchodzi się do wieży jest zamknięta. W środku pozostali Klaus i Zigfrid. Gdy udało nam się tworzyć okiennicę w środku był już tylko Zigfrid wymachujący berdyszem. Klausa nie było. Jan i Klaus rzucili udali się na rusztowania a Igor i ja pobiegliśmy nad rzekę (wcześniej widziałem tam ślady stóp z pazurami). Nic tam nie znaleźliśmy. Natomiast "licho" rozwalało po kolei całą drużynę. Najpierw Zigfrida, potem Jana. Igr i ja wróciliśmy na rusztowania. Tam Igor o mało co nie zginął, a ja potrzebowałem dwóch strzałów by zastrzelić wroga. Igor odciął mu głowę. Poczwara miała okropne pazury i zębiska i była bardzo wysuszona (coś jak Gollum, tylko jeszcze bardziej obrzydliwe). Na szyi miała magiczny klucz, który otwierał klapę i wejście w boku wieży. Zanim weszliśmy do środka musieliśmy się wyleczyć. Jan w ogóle już nie żył. (potwór skręcał przeciwnikom kark). Klaus miał przetrącony kark, a Zigfrid spadł z rusztowania i mocno się potłukł. Zaaplikowałem Janowi do krwioobiegu tego zielonego gluta. (wcześniej prowadziłem na nim eksperymenty - rozpuszczał się w alkoholu i moczu, ślina na niego nie działała i woda też. Najbardziej działała na niego krew - w połączeniu z nią zmieniał się w żywą tkankę). Po zaaplikowaniu gluta Jan odżył. Dalej miał złamany kark ale oddychał. Gdy chciałem sprawdzić czy żyje ugryzł mnie w szyję i zaraził glutem. Całe szczęście Igor miał alkohol i wypiłem litra wódki, co sprawiło, że się nie zaraziłem. Jan wszystko pamięta, je surowe mięso, nie lubi alkoholu i co najważniejsze 9zauważyliśmy to później) ma zielone oczy!!!. Następnego dnia weszliśmy do środka budowli. Tam trafiliśmy do pomieszczenia z dziwnymi wzorami geometrycznymi, które sprawiły, że nie byliśmy pewnie. Na początku weszliśmy ja i Igor. Za pierwszymi drzwiami było pomieszczenie alchemiczne w którym stał strasznie zmasakrowany jeden z ludzi pracujących przy budowie. Rzucił się na nas z prośbą o zabicie go. Całkowicie nie zareagował na strzały z pistoletu. Przy pomocy reszty drużyny udało się go poćwiartować i zwłoki przestały się ruszać. W następnym pomieszczeniu znajdował się stwór z bebechami na wierzchu i także cały był ogryziony. Tego także pokonaliśmy. Ilu ich jeszcze tam będzie? 	Gdy tak się zastanawialiśmy z drzwi na końcu pomieszczenia wyszło na nas 3 nowych truposzy. Byli o tyle straszniejsi, że ich ciała były starsze niż poprzednich i byli bardziej poodgryzani. Wydałem rozkaz wycofania się. Wszyscy oprócz Igora posłuchali się. Igor ruszył na wrogów, rąbał, ciął i rozwalał (niestety także cenną aparaturę alchemiczną). Niestety jeden z potworów wgryzł mu się w ranę zadając krytyczne rany. Wydałem rozkaz do ataku - będąc najbliżej dobiegłem pierwszy i zamiast nożem poczęstowałem trupy wodą święconą - w imię Sigmara. Podziałało. Wszystkie trupiszcza padły (więcej ich nie było, a każdy z dotychczasowych miał klucz). Udało się uratować Igora. Potem przeszukaliśmy pomieszczenia. Znaleźliśmy w nich księgę z opisem tworzenia ghuli i dotyczącą nekromancji. Okazało się, że nasze "licho" było spokrewnione z Bronhildą z Jałowych Wzgórz. To był tak zwany pierwszy projekt Wintenschlinga. W kolejnym pomieszczeniu znaleźliśmy bibliotekę - ale bez ciekawych pozycji. Kolejny pokój zawierał książki astrologiczne. W tym wyliczenia dotyczące obliczenia trajektorii Morslieba (który przecież jest księżycem nieregularnym - nie wiadomo gdzie się pojawia). W centralnym miejscu znaleźliśmy jeszcze tajemne pomieszczenie - wchodziło się do niego z użyciem dwóch kluczy (po przyłożeniu ściana się obracała razem z osobą, która od tej pory była w tajemnej komnacie). Tam znaleźliśmy jeszcze inne księgi dotyczące astronomii i pamiętnik Wintenschlinga. Dowiedzieliśmy się, że Wintenschling udał się do miasta Kemperbadu, gdzie na spaczeń przygotowana jest magicznie zabezpieczona komnata. W wieży znaleźliśmy jeszcze fiolkę z lekiem na krytyczne rany i pergaminy magiczne. Klaus okazał się znakomitym przeszukiwaczem. Po przeszukaniu wieży wpadłem na pomysł, aby nie czekać na Ludendorfa i odesłać część drużyny do Hoga. Wyruszyli więc Jan, Igor i Klaus. Zigfrid poszukał jeszcze w okolicy czy nie ma gnomów, ale nikogo nie znalazł. Poczekaliśmy więc we dwóch na wysłannika Ludendorfa. Ten przybył z gnomami, pojmali nas i przesłuchiwali. Chcieli znaleźć winnego. Gdyby był z nami Jan, to na miejscu byłby osądzony i skazany na śmierć (dowiedzieliśmy się, że Jan podobno kiedyś zgwałcił i zabił dwie kobiety). Poza tym trzeba było wskazać na członka drużyny, który zawinił - łatwo oczywiście było wskazać na kogoś kogo nie było. Musieliśmy to zrobić, bo przygłupi wysłannik Ludendorfa nie chciał słuchać żadnych tłumaczeń. Dopiero po wskazaniu winnego mogliśmy mu pokazać przyczyny zniszczenia wieży. Był pod dużym wrażeniem. Załagodziłem więc sytuację i wszystko już było dobrze. Udaliśmy się do Ludendorfa. W Zdanarach dowiedziałem się, że Emerić opuściła szpital i gdzieś wyruszyła. Udało mi się także po raz drugi wykuć serce w świątyni Sigmara i z jego pomocą rzucić nałóg!!! Jestem coraz bardziej przekonany o tym, że Sigmar jest wszechmocny. Potem wyruszyliśmy do Hoga, gdzie spotkaliśmy resztę drużyny. Hogo nasłał na Perdsburg inkwizytora - Bernarda Gui. Ten spalił przykładowo 6 najbardziej zniekształconych osób za czary. Hogo porobił w całym mieście tabliczki wielbiące Sigmara. Ale to nie jedyne działania Hoga - zebrał już i nawrócił na swoją wiarę z setkę halfingów. Dziwne w Hogu jest także to, że w nocy wyłazi na wzgórza i potem wraca z obłędem w oczach. Ponadto Hogo wyleczył całą drużynę. Przezimowaliśmy więc w tym sympatycznym miejscu. Wszyscy trenowali, a ja zrobiłem dla Jana innowacyjną protezę - z wymiennymi końcówkami (jak się sprawdzi to dorobię inne) - jedna w kształcie dłoni, a druga zawierająca dwustrzałowy pistolet strzałkowy. Ulepszyłem jeszcze w genialny sposób mój muszkiet - dorobiłem mu lunetę, co mi wyszło znakomicie. Wcieliłem jeszcze w życie plan uśmiercenia Jana - zainscenizowaliśmy śmierć po długiej chorobie, czyli w wyniku ran odniesionych w wieży. Jan ma szansę narodzić się na nowo. Najlepsze jednak spotkało nas na koniec - Hogowi udało się ożywić Józefa. Józef dołączył do nas i odebrał miecz Hogowi. Od tej pory Hogo zmienił się na lepsze - to był znowu dawny wesoły Hogo - nawet przekonał się do mojej osoby. =Kemberbard= Triada uzyskała nowe logo. Poza tym powstał Kodeks Triady i Przysięga członkowstwa. Te trzy nowe rzeczy zostały zaakceptowane przez wszystkich członków Triady. Przysięgę złożyli wszyscy. (Z przysięgi po sprzeciwie najpotężniejszego herosa, czyli Józefa, został usunięty punkt: "być odważnym i nie lękać się w obliczu wroga"). Po przezimowaniu u Hoga postanowiliśmy w końcu wyruszyć. Wpadliśmy na wspaniały plan. Karmazynowy Król (Plotyn) jest zagrożeniem Imperium, które możemy zgładzić. Wiemy, że przesiaduje on w jaskini, gdzie kiedyś została wykopana lampa. Lampa służy mu do swobodnego przemieszczania się. Dzięki lampie może on zmienić postać z niematerialnej (astralnej - z innego świata) na materialną. Lampa napędzana jest na spaczeń, którego obecnie prawdopodobnie Karmazynowy Król nie ma. Jeżeli zmodyfikowalibyśmy lampę aby robiła coś odwrotnego, to będzie usuwała z tego świata postaci niematerialne. Hogo ma się dowiedzieć jak to zrobić. Należy się z tym pośpieszyć, ponieważ w górach źle się dzieje - nowy Wyzwoliciel Falandar zebrał do siebie już 60 elfów, sprzymierzył się z zielonoskórymi i stawia opór Ludendorfowi. Zabicie Karmazynowego Króla położyłoby kres tej krwawej wojnie. Musimy zdobyć spaczeń, a aby tego dokonać postanowiliśmy wyruszyć śladami Wintenschlinga. Aby zdobyć środek transportu udaliśmy się do Zdanar. Tam urządziliśmy potężną imprezę - festyn - na imieniny Henricha Zucha. Przebaczył ona nam nasze winy. Następnego dnia zabraliśmy go i jego rodzinę na wystawny obiad. Tak go zmanipulowaliśmy, że sam nam zaproponował podróż do Kemperbardu :) Transport mieliśmy gotowy. Wyruszyliśmy dwa dni później. Na ziemiach Ludendorfa trafiliśmy na dziwną sytuację. Przy śluzie stała budka strażnicza. Ja swoją lunetą zobaczyłem, że znajduje się w niej z 6 osób, a jak dopływaliśmy, to 5 osób się schowało. Pewnie to była pułapka. Jednakże nakrzyczeliśmy na tego strażnika i nas puścił dalej. Potem ostrzegliśmy napływające z naprzeciwka statki. Popłynęliśmy dalej. Płynęliśmy w składzie: Erfind, Jan, Zigfrid, Igor, Klaus, Józef. Po tygodniu dopłynęliśmy do Talabhein, gdzie Zigfrid wygrał fortunę w grę kośćmi zwaną dwunastka. Klaus za to stracił 18 koron. Zapłaciłem jeszcze bardowi, aby ułożył pieśń o Triadzie i popłynęliśmy dalej. Na rzece trafiliśmy na wolno płynącą łódź. Na pokładzie znajdowało się 5 osób - 4 mężczyzn i kobieta. Kapitan wraz z kobietą poprosili nas o pomoc - dwóch członków załogi zachorowało na dziwną chorobę. Kapitan rozpoznał w nas drużynę Triady, co nas zobowiązało do pomocy. Dwóch chorych leżało pod pokładem. Oddech mieli nierówny i byli cali mokrzy. Do całej sprawy podeszliśmy niezwykle ostrożnie. Po ich przebadaniu okazało się, że mają na szyi ślady jakby ugryzienia. Jednakże nikt na pokładzie nie był wampirem (sprawdziliśmy odbicie w lustrze - zbroi Błyszczącego). Kapitan wygadał się, że przewożą skrzynię jakiegoś tam barona, który żył 300 lat temu. Zeszliśmy pod pokład. Znajdowała się tam potężna zapieczętowana i obwiązana łańcuchami skrzynia. Zigfrid uszkadzając berdysz rozwalił jedną kłódkę. Drugą już udało nam się otworzyć. Złamaliśmy pieczęcie i otworzyliśmy skrzynię. W środku znajdowały się dwie trumny. Wampiry jak nic. Kapitan powiedział, że znajdowali szczury bez krwi, a potem wszystkie szczury uciekły. Wydostaliśmy większą trumnę na pokład. Otworzyliśmy na światło. Nic. W środku tylko ziemia. Ale podobno wampir jak się przemieszcza z to musi mieć ze sobą ziemię. Wydobyliśmy drugą trumnę. Po otwarciu w środku ukazała nam się leżąca dziewczynka. Zamknąłem trumnę. Należało przemyśleć całą sytuację. Jednakże znowu przeważyła gorąca krew i Zigfrid otworzył trumnę i zestruganym przez kapitana łodzi kołkiem zabił wampira. Józef odciął mu głowę piłą. Dwaj ugryzieni odżyli. Zwycięstwo było nasze. Nagroda za zabicie wampira grasującego w okolicy także. Spłynęły się statki. Trumny zanieśliśmy na dół. Inni kapitanowie chcieli zobaczyć zwłoki ale po ciele został tylko popiół. Ja zabrałem sobie go trochę do zbadania. I wszystko by było dobrze gdyby Józef nie zobaczył jak kapitan puszcza oko do kobiety. Zaczęliśmy w końcu analizować. Na trumnie były ślady jakby ktoś wyciągnął ciało. Znaleźliśmy je w skrzyni na dole. Dziewczynka miała źrenice jakby była odurzona podczas śmierci. Załoga tego statku nie wyglądała na marynarzy - byli zbyt chudzi i wątli. Jeden z przybyłych ludzi rozpoznał w nich komediantów. To było oszustwo! Spławiliśmy innych kapitanów i marynarzy i wyjaśniliśmy sobie całą sprawę z kapitanem tego statku. Przyznał się do oszustwa, ale stwierdził, że jak ich wydamy to oni zostaną posądzeni za oszustwo, a my za morderstwo. Postanowiliśmy się po prostu rozejść i zniesmaczeni popłynęliśmy swoją drogą. To była nauczka. Więcej nie będziemy odrywali się od naszej głównej misji. Dość nabierania się na rzeczne pułapki. Płynęliśmy dalej. Jednego dnia trafiliśmy na rybaków siłujących się z siecią zanurzoną w wodzie. Podpłynęliśmy do nich i Igor zeskoczył na ich łódkę powodując, że jeden z rybaków wypadł do wody. Drugi nie miał siły utrzymać sieci i ta zniknęła w wodzie. Podobno w sieci był duży sum. Ja jeszcze chciałem go zastrzelić, ale nie udało mi się to. Kolejna brawurowa akcja Triady. Igor zapłacił za straty i popłynęliśmy dalej. Jeszcze raz powiedziałem - koniec zatrzymywania się i ingerowania w jakiekolwiek rzeczy na rzece!!! Po jakimś czasie dotarliśmy do kolejnej przeszkody - łodzie zatrzymane zostały na rzece przez patrol strażników. Przez lunetę zobaczyłem, że są przez nich przeszukiwane - strażnicy czegoś szukali. W momencie gdy patrzyłem Igor wyłowił z wody pływającą dziewczynkę, która go poprosiła o schowanie pod pokład. Strażnicy w końcu dopłynęli do nas i spytali nas czy nie widzieliśmy 13letniej dziewczynki - córki burmistrza miasta obok którego niedawno przepływaliśmy. Prawdopodobnie porwana została przez wyznawców Tzeentha, którzy oddają się uciechom miłosnym. Nazwa tego okropnego boga podniecająco wpłynęła na Klausa, który z tego powodu musiał zmienić bieliznę. Wiele koron musieliśmy zapłacić, aby strażnicy nie zeszli pod pokład. Ja jeszcze dałem ich przywódcy strzelić z mojej super broni i w końcu sobie popłynęli. No i się zaczęła kłótnia. Igor miał wytłumaczenie dlaczego ratował dziewczynę - jego 13letnia córka została zgwałcona i zabita i te dziecko z nią mu się skojarzyło - dlatego ją wciągnął na pokład. Dziewczyna wyjaśniła nam, że uciekła z domu, bo tam nikt się nią nie zajmował. Chce ona zostać cyrkowcem i chodzić po linie, dlatego potajemnie płynęła łodzią z cyrkowcami. Postanowiliśmy jej wybić ten plan z głowy i pokazać jak okrutny jest stary świat. Zaczęliśmy się "źle" zachowywać, ale to jeszcze pogorszyło sprawę, bo zaczęła krzyczeć. Igor zatkał jej buzię bułką, a ja ją nastraszyłem. W wyniku tego mało nie umarła z braku tchu. Całe szczęście Igorowi udało się przywrócić jej dech. Postanowiliśmy naradzić się w jaki sposób odstawić ją do domu. Planów było kilka. W końcu Igor się obraził i powiedział "róbcie co chcecie ja umywam ręce i poszedł sobie". Przez cały czas Klausowi zależało aby zostać z dziewczyną w samotności - zwracał nam na to uwagę Igor. W końcu wybraliśmy plan Klausa. Otóż Klaus powiedział, że dzień drogi stąd ma przyjaciela, który winny jest mu przysługę. Dostarczy do niego dziewczynę, której wcześniej poda opium, tak aby jej się wydawały różne rzeczy i aby potem opowiadała bzdury. Przyjaciel ma dostarczyć dziewczynę do jej ojca. Plan był dobry. Wysłałem z Klausem Jana (to był błąd, bo dwie postaci sterowane były przez MG). Rozkazałem aby nie zrobili jej żadnej krzywdy. Po dwóch dniach wrócili i powiedzieli, że wszystko załatwione. I wtedy Igor znowu miał jakieś wątpliwości. Rzucił podejrzenie na Klausa, że ten wykorzystał seksualnie dziewczynę. Okazało się, że Jan nie był z nimi przez cały czas i wtedy to mogło nastąpić. Następnie były kłótnie i obrażania się. Drużyna chwilowo się rozpadła. Następnie Igor porozmawiał w 4 oczy z Klausem. Nikt oprócz nich nie wie o tej rozmowie. Klaus przyznał się, że nie miał żadnego znajomego i że podrzucił dziewczynę pod jakąś nieznaną wioskę. Nie wiedzieć czemu Igor o nic więcej nie pytał i nikomu o tej rozmowie nie powiedział (dalsze pytania i wnioski same się nasuwały). Zupełna i niezrozumiała niekonsekwencja z jego strony, ciągle rzucał oskarżenia dla Klausa, a jak ten się przyznał to Igor nic nie zrobił - czyżby zapomniał o swojej zgwałconej córce? ''Jako gracz Jaca mam jeszcze drugie spostrzeżenie. Każda oddana postać Karolowi stacza się na dno. Nasz MG zrobił z Hoga potwora, potem z Rattera opiumowca, a teraz z Klausa robi gwałciciela. Nie ładnie z jego strony. Koniec spostrzeżeń.'' Wracając do przygody, to możemy w drodze powrotnej mieć przesrane. Nie muszę jeszcze wspominać, że Henrich Zuch znowu na nas się wkurzył. Popłynęliśmy dalej. Dotarliśmy do Kemperbardu. Miasto otoczone jest murami. Typowe miasto handlowe będące rajem dla kupców. Oddaliśmy towary do oclenia. Henrich Zuch rzucił się w wir interesów, a my zaczęliśmy rozpoznanie. Zatrzymaliśmy się w karczmie. Ja w ratuszu odnalazłem informację o tym, że Wintenschling przepływał tędy w 1918 roku, a 12 dni po nim przepływała jego żona z ołowianą skrzynią. Popłynęli do zamku Wittgenstein. Zaznaczony on był na naszej mapie. Znalazłem także informację, że obroty handlowe z baronią Wittenschlingów obecnie wynoszą 0,5% tego co w roku 1930. Klaus dowiedział się od przewoźników, że to miejsce jest przeklęte i nikt tam nie chciał nas zawieźć. Ostatecznie Henrich Zuch zgodził się nas tam zawieźć na ładownej, ale pod warunkiem, że zrobi tam dobre interesy. Jakby mu nie wyszło, to my zrezygnujemy z pieniędzy, które mu daliśmy. W mieście odnalazłem także informację o tym, że ołowianą skrzynię w 1918 roku dostarczyła tu firma przewoźnicza 4 pory roku. Poszperałem więcej i dowiedziałem się, że statek przewożący ten ładunek stał się przeklęty i spalony 2 lata później .Powodem było to, iż 12 członków załogi wypadło za burtę i zaginęło, a 14 popełniło samobójstwo. Będziemy musieli uważać na ten ładunek.

Zamek Wittgestein
Wyruszyliśmy ładowną z Henrichem Zuchem. Gdy dopływaliśmy do celu przyroda zmieniła się na chorą. W wodzie przepływały jakieś dziwne stworzenia. Widzieliśmy także jakąś rękę wystającą z rzeki. Wszystkie statki płynęły lewą stroną rzeki omijając prawy brzeg. Nawet szlak lądowy na wysokości zamku i leżącej opodal wioski oddalał się od rzeki (był po drugiej stronie rzeki niż zamek). Przybiliśmy do przystani znajdującej się w wiosce (zamek jest około pół godziny drogi od wioski i wygląda bardzo imponująco). Wioska to ruina składająca się z kilku-kilkunastu domów. Naprzeciw nam wyszli bardzo schorowani aczkolwiek cieszący się na nasz widok ludzie.

Na górę strony