Αντιβαρύτητα

Αντιβαρύτητα

antigravity

Με την έννοια της αντιβαρύτητας  εννοούμε μία υποθετική δράση η οποία αντιτίθεται στην επίδραση της βαρύτητας.

Γενικά
Η αντιβαρύτητα δεν αποτελεί επίσημο και αυστηρά καθορισμένο επιστημονικό όρο. Χρησιμοποιείται γενικά για να υποδηλώσει την κατανίκηση της βαρύτητας με τη βοήθεια κάποιων τεχνητών μεσων, αλλά επίσης χρησιμοποιείται και στην προσπάθεια εξήγησης της επιταχυνόμενης διαστολής του σύμπαντος. Μέχρι σήμερα η επιστήμη δεν έχει καταφέρει να αποδείξει την ύπαρξη μίας τέτοιας δύναμης, όπως επίσης και οι υφιστάμενοι φυσικοί νόμοι δεν προβλέπουν την ύπαρξή της (ούτε όμως την απαγορεύουν). Παρ΄όλα αυτά, υπάρχουν αρκετές θεωρίες, μελέτες και πειράματα που ασχολούνται με τους τρόπους με τους οποίους θα ήταν δυνατό να επιτευχθούν φαινόμενα αντιβαρύτητας, αλλά και να εξηγήσουν επίσης την επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος. Μεταξύ αυτών, ορισμένα υπονοούν και την ανάγκη ύπαρξης της επίσης υποθετικής αρνητικής μάζας.

Σύντομη ανασκόπηση της έννοιας
Πρώτη νύξη στην έννοια της αντιβαρύτητας έγινε από τον Einstein Albert, όταν το 1915 διατύπωνε τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας (τη γεωμετρική θεωρία της βαρύτητας). Επισημαίνεται, ότι σύμφωνα με τη γενική θεωρία, η βαρύτητα δεν είναι ακριβώς δύναμη, αλλά μία εκδήλωση καμπύλωσης του χωροχρόνου παρουσία μάζας. Έτσι, ο Einstein προσέθεσε στις εξισώσεις του για τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας έναν νέο όρο, την κοσμολογική σταθερά, λ. Σύμφωνα με τον Αϊνστάιν, η βαρύτητα και η αντιβαρύτητα δεν εχουν κάποια υλική αιτία, αλλά υπάρχουν από την αρχή μέσα στην ίδια τη δομή του χωρόχρονου. Ο Αϊνστάιν υποστήριξε ότι ο χωρόχρονος έχει από μόνος του μία εσωτερική τάση να επεκτείνεται τόσο ακριβώς όσο χρειάζεται για να εξισορροπεί την έλξη όλης της ύλης του σύμπαντος, οδηγώντας έτσι σε ένα "στατικό σύμπαν".

Σήμερα, έχει βρεθεί ότι το 73% του Σύμπαντος αποτελείται από τη λεγόμενη σκοτεινή ενέργεια ή πεμπτουσία, η οποία έχει το χαρακτήρα δύναμης αντιβαρύτητας και διαπερνά το κενό σε ολόκληρο το διάστημα. Η ταυτότητα αυτής της ενέργειας είναι ακόμη άγνωστη και χαρακτηρίζεται ως ένα από τα μέγιστα αινίγματα στη σύγχρονη επιστήμη. Η ιδέα της σκοτεινής ενέργειας σχετίζεται πολύ με την κοσμολογική σταθερά που εισήγαγε ο Αϊνστάιν, όταν προσπάθησε να επιλύσει το πρόβλημα της ισορροπίας και του στατικού σύμπαντος. Αυτή του η προσπάθεια οδήγησε στην τότε επικρατούσα άποψη ενός "στατικού κόσμου", που σήμερα θεωρείται λανθασμένη. Ακόμη και ο ίδιος ο Αϊνστάιν όταν ανακαλύφθηκε ότι το σύμπαν δεν είναι στατικό αλλά διαστέλλεται, χαρακτήρισε τη θεωρία του περί αντιβαρύτητας και κοσμολογικής σταθεράς ως το μεγαλύτερό του λάθος.

Σήμερα, υπάρχουν πολλά μοντέλα και θεωρίες αντιβαρύτητας, που υποστηρίζουν ότι βασίζονται στη γενική θεωρία της σχετικότητας.

Πολλά φαινόμενα που θεωρούνται ως αποδείξεις της ύπαρξης της αντιβαρύτητας, στην πραγματικότητα είναι απλά φυσικά φαινόμενα, πχ Μαγνητική Αιώρηση (magnetic levitation ή maglev), Ηλεκτροβαρύτητα (electrogravity ή electrostatic levitation) η οποία παρατηρείται στα αιωρούμενα σωματίδια σκόνης στην επιφάνεια της σελήνης, κτλ

Συστήματα Αντιβαρύτητας
Από τα προταθέντα κατά καιρούς από διάφορους ερευνητές ως συστήματα/φαινόμενα αντιβαρύτητας, θα μπορούσε κάποιος να διακρίνει τις ακόλουθες κατηγορίες, κάποια από τα οποία κινούνται στα όρια μεταξύ επιστήμης και ψευδοεπιστήμης:

I. Μηχανικά συστήματα
Αποτελούν γνήσιες μηχανικές διατάξεις που προσομοιάζουν αντιβαρύτητα, μέσω γυροσκοπικών φαινομένων, πχ Laithwaite, Wallace, Kidd, McCabe, Stratchen, Delroy, Foster, Dean, Forward, dePalma, Hayasaka και Cowlishaw.

II. Ακουστικά συστήματα
Αποτελούν διατάξεις παραγωγής μηχανικών ταλαντώσεων σε μοριακό/ατομικό/υποατομικό επίπεδο, πχ Keely, Leedskelstein, αιώρηση/ανύψωση ογκολίθων από Θιβετιανούς μοναχούς, κτλ.

III. Ηλεκτροστατικές/ηλεκτρομαγνητικές στατικές/περιστρεφόμενες διατάξεις
Στην κατηγορία αυτή κατατάσσονται διάφορες ηλεκτροστατικές/ηλεκτρομαγνητικές διατάξεις με στατικά ηλεκτρόδια υπό υψηλή τάση, πχ T .T. Brown/Bielfeld & Bahnson, Naudin, Hartman, Nipher, Pages, Kelly, Rieken, αλλά και διατάξεις με περιστρεφόμενα εξαρτήματα, όπως πχ Searl (γεννήτρια φαινομένου Searl), Hammel, Davidson, Saxl, Halik, V. Shauberger (1885-1958) (φαινόμενο ενδόρρηξης), Carr, Hooper, Huaro, Smith και Vril/Shumann.

IV. AC/RF ή μικροκυματικά συστήματα
Στην κατηγορία αυτή κατατάσσονται διατάξεις χωρίς κινούμενα μέρη, οι οποίες χρησιμοποιούν ηλεκτρομαγνητικά πεδία υψηλής συχνότητας, πχ Alzofon, Tesla, Littlejohn, Sweet, Nielson, Seike, Hutchinson, Farrow, Bielik, Zinser, Peshka, Schlecker, Smith, κτλ.

V. Διατάξεις Στερεάς Κατάστασης
Βασίζονται σε ατομικές/υποατομικές επιδράσεις, όπως πχ οι υπεραγωγοί BaICuO των περιστρεφόμενων διατάξεων Podkletnov & Schnurer (βαρυτική θωράκιση), η διέγερση νοθευμένων κρυστάλλων Ning Li και το φαινόμενο Meissner (μαγνητική απώθηση υπεραγώγιμων ή διαμαγνητικών σωμάτων). Ειδικότερα, η Ning Li υποστηρίζει ότι εάν εφαρμόσουμε ένα μεταβαλλόμενο μαγνητικό πεδίο σε έναν υπεραγωγό, τότε φορτισμένα ιόντα μέσα σε αυτόν θα αποκτούσαν ιδιαίτερα υψηλή ενέργεια που θα τα έκανε να περιστρέφονται ταχύτατα γύρω από τη θέση ισορροπίας τους, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα μικρό βαρυτικό πεδίο. Το ότι θα προέκυπτε ένα βαρυτικό πεδίο είναι μια πιθανή απόρροια της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας. Πολλοί πιστεύουν ότι σύμφωνα με αυτήν, η περιστρεφόμενη ύλη δημιουργεί μια καινούρια δύναμη, τη "βαρυτομαγνητική", κατά αναλογία προς τον τρόπο που επιταχυνόμενα ηλεκτρικά φορτία παράγουν τη μαγνητική δύναμη (η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας έδειξε μάλιστα ότι η ενότητα της ηλεκτρικής και μαγνητικής δύναμης που περιγράφεται από τις εξισώσεις του Maxwell ανάγεται στη σχετικότητα του χώρου και του χρόνου). Πάντως, τα υποτιθέμενα βαρυτομαγνητικά πεδία είναι πολύ ασθενή και σχεδόν αδύνατον να παρατηρηθούν με σημερινές μεθόδους (βαρυτομαγνητισμός).

VI. Πυρηνικές Διατάξεις
Βασίζονται σε ατομικές/υποατομικές επιδράσεις που τροποποιούν το βάρος της ύλης, πχ Bearden, Wallace, Dan Fry, Gilbert Jordan, εξωγήινα σκάφη (το άγνωστο στοιχείο του Lazar με ατομικό αριθμό 115), Celtan, white powder (μονοατομικά στοιχεία), Dr. Charles Brush και η πιθανή ψυχρή σύντηξη με δράσεις/διακυμάνσεις ενέργειας μηδενικού σημείου ZPE (Zero Point Energy).

VII. Βιολογικά συστήματα
Εμπλέκουν τη λεγόμενη ψυχοκινητική αιώρηση ανθρώπων ή άλλων έμβιων οργανισμών, πχ Dr. William Crooke, Clark's party levitation, δάσκαλοι yogi, βαθιά θρησκευόμενοι "άγιοι", Russian mirror chamber research, η πτήση του εντόμου μπάμπουρα (bumblebee) και του σκαθαριού Rhino. Η συνήθης επιστημονική εξήγηση για τα φαινόμενα της αιώρησης προσώπων είναι η οφθαλμαπάτη και η ψευδαίσθηση.

Επισημαίνεται, ότι το στρατιωτικό τμήμα του ομίλου BAe Systems για εφαρμογές υψηλής τεχνολογίας, επιβεβαίωσε ότι έχει ξεκινήσει ένα ερευνητικό πρόγραμμα σχετικά με το φαινόμενο της αντιβαρύτητας που ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε ο Ρώσος επιστήμονας Eugene Podkletnov. Το πρόγραμμα ονομάζεται Greenglow και είναι παρόμοιο με κάποιο ανάλογο πρόγραμμα της NASA με το όνομα Breakthrough Propulsion Physics (BPP) που διεξήχθη στο διάστημα 1996-2002 και αντιπροσωπεύει την προσπάθεια ανάπτυξης μη συμβατικών τεχνολογιών προώθησης σκαφών και οχημάτων διαφόρων ειδών. Σχετικές αναφορές για συσκευές αντιβαρύτητας υπήρξαν το 1996, όταν ο Podkletnov ανακοίνωσε ότι σύμφωνα με την άποψή του ένας περιστρεφόμενος υπεραγώγιμος δίσκος έμοιαζε να χάνει ένα μέρος του βάρους του (μέχρι και 2%). Η αντίδραση των περισσότερων συναδέλφων του ήταν καταδικαστική, θεωρώντας ότι η άποψή του παραβιάζει τους φυσικούς νόμους, όπως τους καταλαβαίνουμε σήμερα. Αλλά και τώρα, ο Bob Park από την American Physical Society δήλωσε ότι θεωρεί το εγχείρημα της BAe Systems υπερβολικό και ότι κάποιοι από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις για τα ερευνητικά προγράμματα δεν μπορεί να έχουν πολύ καλή γνώση των θεμελιωδών νόμων της Φυσικής. Επίσης, η προκαταρκτική έκθεση της NASA σχετικά με τη δυνατότητα μείωσης της βαρύτητας της γης είναι αποθαρρυντική.

Στην αμφιλεγόμενη θεωρία του Podkletnov εργάζονται και ερευνητές στα εργαστήρια της "Phantοm Works", θυγατρικής της κατασκευάστριας εταιρείας αεροσκαφών Boeing στο Σιάτλ, για τη δημιουργία μίας συσκευής που θα εξουδετερώνει τη βαρύτητα (κωδική ονομασία Grasp). Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Ρώσου επιστήμονα είναι δυνατή η κατασκευή μίας συσκευής που θωρακίζει τα αντικείμενα από τις επιπτώσεις της βαρύτητας. Ωστόσο, οι απόψεις του αμφισβητούνται από τους άλλους επιστήμονες, καθώς δεν κατόρθωσαν να επαναλάβουν το πείραμά του και να μετρήσουν εάν όντως είναι δυνατό να μειωθούν οι δυνάμεις της βαρύτητας πάνω σε αντικείμενα. Ο ίδιος ο Ρώσος επιστήμονας επιμένει πάντως ότι δημιούργησε συνθήκες μειωμένης βαρύτητας κατά τη διάρκεια ενός πειράματος στο πανεπιστήμιο Τάμπερε της Φινλανδίας, το 1992. Σύμφωνα με τον Podkletnov, ένα αντικείμενο χάνει μέρος του βάρους του όταν αυτό τοποθετηθεί πάνω σε ένα δίσκο από υπεραγώγιμο κεραμικό υλικό που περιστρέφεται μέσα σε ισχυρό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Η μείωση των δυνάμεων της βαρύτητας με την εφαρμογή της τεχνικής αυτής είναι μικρή, περίπου 2% (1kg μάζας αποκτά βάρος επί της Γης 980g), αλλά η εφαρμογή της στην αεροναυπηγική ίσως να άνοιγε το δρόμο για την κατασκευή αεροσκαφών που θα καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια και άρα καύσιμα.

Ιστογραφία
UFOlogy and aliens