Dzieje bohaterów 4 - Erfind

=Wprowadzenie= Jest to kontynuacja dziejow bohaterów widzianych z perspektywy kolejnych postaci Jacka (poprzednie dzieje w Dzieje bohaterów 3 - Ratter. Pod koniec dziejów Rattera brakuje opisu jednej sesji (Jaca wtedy nie grał), na której - w skrócie - Ratter dogaduje się z ukochaną Asuana, żeby być razem na wieczność i gdzieś sobie osiadają oraz do drużyny dołącza Erfind - studencina z Altdorfu.

=Polowanie na Hopfenę= Klaus Ostenbruk posiadł kompas wskazujący położenie Hopfeny, która jest obecnie ciężko ranna i gonią ją dwaj Kamienni Strażnicy. Zostawia ona ślady krwi. „Nowi” zostali wtajemniczeni i drużyna wyruszyła.

Przywódcą został Atanazy wybrany demokratycznie przez członków drużyny (ja przez niego zostałem wybatożony przy całej wsi, ale zniosłem to dzielnie). Ruszyliśmy w góry, 2 tygodnie było spokojnie, tylko jakieś gobliny się kręciły, aż tu nagle napadło nas 30 orków i wzięli nas w niewolę. Klaus się nie dał złapać.

Zaprowadzili nas do wsi – podobna do wsi wyzwoliciela, pełno niewolników (ludzi, goblinów) a wszystkim rządziły gnomy. Obóz produkował broń i zbroje. Hogo został przez nie zabrany i przez nie „opanowany”. Wsadzili nas do celi znajdującej się w kopalni. Waleczny Atanazy podjął walkę o przetrwanie i zorganizowaliśmy powstanie.

Na początku wszystko szło jak trzeba, ale potem gobliny wszystko schrzaniły i powstanie zamieniło się w rzeź naszych. Zginęło nas chyba z 80 osób. Wtedy nadleciał mieczyk. Po kolei rozwalał naszą drużynę, ja myślałem i myślałem, i wymyśliłem, że steruje nim Hogo i go ogłuszyłem. Miecz padł na ziemię.

Ruszyliśmy w głąb kopalni. Na końcu jej znaleźliśmy górski rwący potok. Ocuciliśmy Hoga, ale mieczyk znowu zaczął drżeć, więc go znowu ogłuszyliśmy. Ja wziąłem miecz – za pas i dawaj do strumyka, reszta za mną. Że nie umiem pływać, poszedłem na dno i tylko ręka Wereny utrzymuje mnie przy życiu.

Straciłem wszystko. Podłamało mnie to bardzo. To chyba dlatego tak długo musiał odpoczywać zanim doszedł do siebie - nie miał większych obrażeń fizycznych, ale psychicznie był zmęczony. Dni odpoczynku to bardzo dziwne zachowanie Ioana Hossu i Atanazego, któzy wpędzili w depresję Hoga. Hogo jest potężny i tajemniczy - nie wiadomo w jaki sposób potrafi sterować mieczem.

Dowódca okazał się typowym szlachcicem z pustą łepetyną. Jak można wysyłać niekompetentnego człowieka na zwiady? Dziwne było to, że w tej sprawie jest on zdecydowany, natomiast w innych wykazuje zero twardej ręki - nie potrafił zadecydować, w którą stronę idziemy - za każdym razem gdy był wybór drogi. Widać, że jest na mnie cięty, ponieważ wysyła mnie na zwiad i traktuje najgorzej z drużyny. Jego kompanem jest Ioan, ciągle drwiący i szydzący z moich pomysłów. Sam natomiast nie potrafi niczego zaproponować. Ciągle zmienia zdanie i torpeduje nasze poczynania. Sieje zamęt w drużynie.

O tym, iż schowałem miecz zadecydowały powyższe sprawy, ale także te: Pomyślałem i postanowiłem wziąć sprawę w swoje ręce. Schowałem miecz po to by wykorzystać go samemu, lub przekazać go przed (lub w czasie walki) Hogowi bądź Klausowi. Od tej pory będę niósł Hoga i po cichu go pytał jak korzystać z miecza - domyślam się, że trzeba go rzucić pod jakimś kątem by poleciał i wrócił (tak jak narzędzie z południa świata – tajemniczy bumerang, o którym zapewne słyszałem na uczelni w Altdorfie).
 * jak powiedziałem (juz nie pamiętam przy jakiej okazji), że wszyscy przysięgali, że zabiją wojowniczą księżniczkę Hopfenę, to:
 * Ioan powiedział, ze nie przysięgał ,
 * Atanazy powiedział, że nie przysięgał,
 * Jan nie przysięgał.
 * Mykoła mnie oszukał, pomimo, ze dałem mu połowę mojej złotej korony,
 * w dodatku najbardziej zapalony na zabicie Hopfeny Klaus się gdzieś zapodział
 * część drużyny spotkała sprzymierzeńca Hopfeny i go oswobodziła, i puściła wolno, tak by poszedł i ostrzegł Hopfenę - SZOK!!!

Mam plan na wypadek spotkania Hopfeny. Czaję się, podchodzę do niej z boku i strzelam do niej z około 10 metrów. Jak ją trafię, to ona upadnie i będzie nasza, jak chybię to uciekam tak by ktoś z naszej drużyny mógł ją dopaść. Od tego jak rozwinie się sytuacja zależeć będzie komu przekażę miecz.

Postanowiliśmy udać się do rzeki – w miejsce gdzie były kurhany (bądź też coś innego). Po drodze po raz kolejny moje super argumenty nie trafiały ani do dowódcy, ani do Ioana. Niosłem Hoga i nawiązałem z nim kontakt – wyjaśnił mi jak użyć miecza do zabicia Hopfeny.

Coraz bardziej mnie ta księżniczka intryguje – kim ona jest i tak naprawdę co potrafi – osobiście nie wierzę w magię – może kiedyś była, ale już dawno temu przeminęła. Czy możliwe jest jednak aby część niej pozostała? Nie dowiem się tego póki nie spotkam tej Hopfeny. Nadchodząca noc okazała się najgorszą w moim dotychczasowym życiu.

Zaczęło się od przeprawy przez rzeczkę – najpierw przeskoczył przez nią Jan, a potem ja i Ioan przerzucaliśmy Hoga. Mieliśmy do pokonania odległość 2 metrów. Niestety – albo ja za późno, albo Ioan za wcześnie rzuciliśmy Hogo i wpadł on do wody.

O dziwo poziom rzeczki wzrósł gwałtownie i ogromna fala porwała ciało Hoga. Skoczyłem więc za nim i trafiłem na drugą falę. Oczywiście nadal nie umiem pływać i zatonąłem. Jak się później okazało woda porwała jeszcze Jana i Mykołę. W dodatku zaatakowali na jacyś ludzie. Po kolei drużyna się wykruszała.

Gdy zebraliśmy się do kupy przeciwnicy strzelali do nas z łuków. My nie mieliśmy z czego strzelać, więc postanowiłem osuszyć ładunki, a że wiadomo iż wszystko szybciej schnie na wietrze – dmuchałem na nie. Potem fatalne decyzje dowódcy załamały mnie.

Dokładnie nie pamiętam co się działo, ale wiem, iż ciągle wystawialiśmy się na strzały, potem wymiotowałem by zwrócić zakażoną wodę i suszyłem ładunki. W tym czasie Ioan i Atanazy toczyli walkę z przeciwnikami. Skutek był taki, że nie wrócili.

Jak mówi przysłowie trzeba upaść by móc powstać silniejszym– tak się stało ze mną. Po załamaniu się powróciłem. Wymyśliłem aby za pomocą prochu wypalić otwartą ranę – udało się w 100%. To mnie podniosło na duchu.

Postanowiłem podjąć walkę z przeciwnikami. Jeden na trzech – teoretycznie nie miałem szans, ale broń palna okazała się potężna. Wygrałem i przegoniłem napastników. Niestety Atanazemu nie mogłem pomóc (tak naprawdę to ani on mnie, ani ja go nie lubiłem – od samego początku się nie dogadywaliśmy).

Reszta drużyny poobijana i poraniona, ale przeżyła. Dodać trzeba, iż napastnikami prawdopodobnie byli chorzy na leprę. Pozostawili oni na Ioanie i Atanazym dziwne znaki – N w kółku. Następnego dnia poszedłem do zarażonej osady by zdobyć prowiant.

Rozmowa z sołtysem osady wyjaśniła parę spraw –
 * Po pierwsze znalazł się Hogo (nieprzytomny i prawdopodobnie zarażony).
 * Po drugie osada zatruła się od wody.
 * Po trzecie wyznają Hopfenę i nienawidzą Rokusany (Analii).
 * Po czwarte kilka godzin od osady istnieje zamek – opuszczony, o którym istnieje legenda, iż był kniaź, stał się zły i jego brzemienna żona skoczyła do wody i utonęła, natomiast ma powrócić dziedzic kniazia.
 * Po piąte zbiera się w okolicy coraz więcej leprowatych i są agresywni.

Mam nadzieję, że Hogo po przebudzeniu pomoże osadzie, ponieważ jak on tego nie zrobi to nikt im nie pomoże (my spotkaliśmy wysłannika nieżywego osady z całymi pieniędzmi wioskowymi). Nie chciałem ich pozbawiać nadziei, więc im o tym nie powiedziałem. W sumie to może czegoś dowiem się w tym zamku. Wziąłem prowiant i ruszyłem do drużyny.

Tak naprawdę to przyprowadziłem drużynę do tej wioski – Walijewki. Tam się leczyliśmy. Wybraliśmy także nowego przywódcę.

Po raz pierwszy w historii dowódca nie był jedną osobą. Władza została rozdzielona na 3 osoby: Hoga, Ioana i Erfinda. Wspólnie mają decydować o tym co robi drużyna i którą drogę wybiera. Dołączyła się do nas jeszcze jedna osoba – elf Falandar.

Wspólnie pochowaliśmy dowódcę – Atanazego. Potem wyruszyliśmy w okrojonym składzie w górę rzeki rozwiązać zagadkę choroby i klątwy jaka krąży na zamku Drodiwina.

Od Polaneca Srabego dowiedzieliśmy się o historii zamku, do którego przybył kapłan Morra i zaczął wpływać na kniazia, który w końcu został świętoszkiem i kazał się umartwiać i biczować. Doszło do tego że jego brzemienna żona skoczyła z wieży i rozbiła się na skałach. On się opamiętał i zabił kapłana. Od tej pory miejsce jest przeklęte. Tak więc podróż zapowiadała się ciekawie.

Po drodze widzieliśmy dziwne zjawisko – do kurhanów szedł pochód żałobny. Potem w jakiś niewyjaśniony sposób pochód zniknął – rozpłynął się. Wszyscy mówili że to duchy szły, ale jakoś do mnie to nie mogło dotrzeć. Potem natrafiliśmy na wielki popękany kamień stojący pośrodku rzeki. Hogo mówił że to jest kamienny strażnik. Dziwne było to, że na całej jego powierzchni (nawet nad wodą) znajdowała się cienka warstwa wody. Potem ten kamień się rozpadł.

Gdy dotarliśmy do zamku była już noc. Nie odważyliśmy się pójść do środka, tylko poszliśmy w górę rzeki. O dziwo woda która płynęła rzeką wypływała spod skał obok zamku. Powyżej zamku koryto rzeki było wyschnięte. Poszliśmy więc tym korytem i dotarliśmy do tamy – tak jak podejrzewałem – była tam tama.

Była to tama utworzona z kamieni i wielkiego drzewa. Na drzewie wyryte były runy wydrapane paznokciem, który pozwoliłem sobie zatrzymać. Hogo rozpoznał runy kamienia i wody. Postanowiliśmy zniszczyć tą magiczną tamę. Ale wszyscy się bali. Więc w końcu ja zdarłem runy i nic się nie stało.

Hogo znalazł jeszcze łzę Nemerii w miejscu gdzie były korzenie drzewa. Niestety nic nam to nie dało. Co pewien czas woda w stworzonym przez tamę zalewie wybuchała w górę, przelewała się przez tamę i płynęła korytem – stąd te dziwne fale na rzece.

Skoro nie udało nam się znaleźć nic konkretnego poczekaliśmy do rana i udaliśmy się do zamku. Po drodze znaleźliśmy ciało trędowatego. Pochowaliśmy go. I weszliśmy do zamku – tam był Kazimierz ze Staszewa – jakby opętany. Chodził i bredził coś o zakończeniu i początku. Potem nas nazywał mordercami. Przeszukaliśmy zamek – na wieży był dziwny pokój, który powodował zawroty głowy – nasz elf o mało przez to nie wypadł przez okno. Był tam także drugi pokój z ołtarzykiem Khaina, Irweny i Hildenbryka.

O dziwo Ioan zaczął się do nich modlić – tak samo Kazimierz. Pozostała część drużyny przeszukała dalsze pomieszczenia i znalazła w piwnicy miejsce gdzie leżał w sarkofagu kapłan Morra. O dziwo wyglądał na żywego i bardzo bardzo cierpiącego. Niestety Hogo stwierdził, że pomieszczenie jest zabezpieczone runami, których nie mogliśmy zniszczyć. Potem usłyszeliśmy huk. Tama się rozpadła

Ioan poszedł tam pierwszy a my po pewnym czasie za nim. Woda spłynęła i ukazało się wejście do pieczary. Weszliśmy do środka i szliśmy na kolanach w całkowitych ciemnościach. Zaatakował nas wredny szczur, ale elf go pokonał. W końcu dotarliśmy do komnaty. Tam zastaliśmy bardzo dziwny widok. Przed nami stała Irwena – cała poraniona i ledwo żywa. Walczyła z kamiennym strażnikiem, którego pokonała.

Na ziemi leżał poraniony Ioan. Jak się okazało Hopfena była już pogodzona ze śmiercią i przywitała nas jako swoich prześladowców. Porozmawialiśmy z nią. Okazał się że Ioan jest tym dziedzicem Drodiwiny. Irwena powiedziała nam jeszcze, że jej mąż jest bardzo złą osobą. Że szuka Łzy Morrslieba, która znajduje się w okręgu Martylionis.

Organizacja Hildenbryka nazywa się Czerwona Korona. Powiedziała nam także, abyśmy się na razie przed nim ukrywali, a gdy się wzmocnimy - zniszczyli jego organizację. Potem wyznała nam, że nie odniosła ulgi po zabiciu siostry.

W sumie nie sprawiała wrażenia złej bogini – księżniczki. Potem dałem Hogowi miecz, a ten zabił panią H. Przed jej zabiciem podobno rozmawiał z bogami i mógł sobie zażyczyć wszystkiego, więc zażyczył aby Analia żyła i Ratter miał się dobrze. Nie ma to jak Hogo.

Miecz którym popełnił morderstwo uzyskał swoją nazwę „Kordiał”. To jest miecz, który zabija bogów. Gdy księżniczka nie żyła pojawił się Klaus – ten trędowaty.

Odciął palec zwłokom bogini, potem zdjął z niego pierścień i nic nie mówiąc rzucił na nas opętanie (mudre posłuszeństwo). Przeżyliśmy dzięki bogom.

Potem wróciliśmy wszyscy do wioski. W sumie to wiele dziwnego się zdarzyło. Nie wiem co o tym sądzić. Chyba po prostu jak wpadłem do rzeki, to opiłem się wody i miałem zwidy. Czy to możliwe żeby mały Halfing zabijał bogów? Czy naprawdę magia jeszcze istnieje? A z drugiej strony czy to możliwe żeby kamień chodził? Żeby miecz się świecił?

Podczas pobytu we Wladijewce drużyna uległa podziałowi. W wiosce pojawił się bard – Jarosław, który namówił część drużyny do pomocy Gotom z Unterwalden. Erfind, Hogo, Jan i Fryderyk chcieli, aby dalszą drogą była podróż do Unterwalden, które jest gockim miastem zagrożonym przez Walachów. Ioan natomiast (który został kniaziem Wladijewki), oraz Mykoła chcą udać się do Grząśli na zjazd smoczego paktu. Falandar niby chce jedno i drugie albo nic nie chce.

Wraz z upływem czasu nasilały się kłótnie, oraz nieporozumienia. Brak zaufania do ludzi z drużyny stał się codziennością. Erfind zbudował banię (wynalazek o nazwie Erfinder 2.1), Ioan wraz z Mykołą i Falandarem udawali się w dziwne podróże.

Goci postanowili sprawdzić jaki stosunek do nich mają Walachowie. Jan i Fryderyk ogłosili, iż udają się do Unterwalden, a Erfind obserwował ich wyjście z pobliskich wzgórz. Jak się można było spodziewać za nimi wioskę opuściło 4 Walachów, którzy w górach zastawili na nich pułapkę. Dzięki interwencji Erfinda obyło się bez przelewu krwi. Ioan jak mu o tym powiedzieliśmy oczywiście powiedział, że nic o tym nie wie. Potem zaczęły się działania Ioana.

W ciągu godziny kilkukrotnie zmienił zdanie. Początkowo chciał jechać do Grząśli. Potem zaczął się zastanawiać czy nie jechać z nami. Potem chciał zostać w wiosce, by ostatecznie wpaść na pomysł, że pojedzie z nami.

Z uwagi na fakt, iż nie mógł wioski zostawić samej, mianował Mykołę na sołtysa wsi. Potem udał się do obecnego sołtysa i mu o tym powiedział, a potem odwołał to co mówi (w co obrażony sołtys nie uwierzył). Na zebraniu powstało zamieszanie, którego (niezrozumianą i niezapomnianą) ofiarą był Erfind, oraz Malec Dodzić – prawie co zabity przez Ioana, który, jak to Walach, wszystko rozwiązał siłą, a nie głową.

Podczas zebrania Ioan starał się sołtysowi wmówić że jest sołtysem, by na końcu na sołtysa mianować syna sołtysa. Podpalenie chaty w której mieszkaliśmy dopełniło tylko zamieszania. Nawet ja już się nie łapałem w tym o co chodzi Ioanowi, a ogłupieni Walachowie uznali go w końcu swoim jedynym wodzem.

Dzięki temu mogliśmy wyruszyć do Unterwalden. Po drodze odwiedziliśmy jeszcze zamek, w którym zniszczyliśmy ołtarz z podobizną Hildenbryka i Khaina. Następnie uwolniliśmy uwięzionego w krypcie Wizgulfa (kapłana Morra przebywającego tam od 300lat). O dziwo żył on. Inicjatorem tych dwóch poczynań był Erfind. Na górę strony

=Pomoc Unterwalden= Następnie odbyliśmy podróż do Unterwalden. Na miejscu spotkaliśmy się z radą miasta: Gerhard Schiller – przywódca straży miejskiej, Babunia Mescher, Ojciec Dietrich, Henrich Zuch – jedyny normalny radny. Wyjaśnili oni nam obecną sytuację tu panującą: ciągłe ataki Walachów, potężne straty w obrońcach, oraz chęć wyruszenia (emigracji) do któregoś z okolicznych władców w celu uratowania życia. Poproszono nas o pomoc wyborze miejsca, do którego najlepiej się przeprowadzić. Podczas tych rozważań miasto zostało zaatakowane przez oddział Walachów.

Wybiegliśmy na podwórko by bronić miasta. Każdy z nas znalazł się w innym miejscu. Na początku dzielnie walczył Jan. Jego strzały siały zamęt wśród napastników. Potem do akcji wkroczył Ioan i spowodował panikę wśród… obrońców, którzy widząc jego ucieczkę zaczęli uciekać razem z nim. Dopiero wystrzał z pistoletu Erfinda, który jedną kulą położył dwóch napastników przywrócił wiarę w obrońców.

Razem z czterema innymi wojakami Erfind rozpoczął strzelanie z broni palnej. Po raz kolejny zadziałało to znakomicie i Walachowie zostali wyparci z miasta. Po bitwie cała drużyna pomagała w leczeniu miejscowych (zginęło ich około 20 osób). Następnego dnia zostaliśmy wezwani do ratusza. Rada miasta obradowała nad nową propozycją od wysłannika …. Należy dodać, że ten znany z surowości władca był do tej pory znienawidzony przez mieszkańców Unterwalden, a także przez Walachów.

Podczas debaty Jan wykrył szpiega podsłuchującego naszą rozmowę. Szpieg wynajęty został przez wysłannika …. Nabraliśmy podejrzeń, że napad Walachów ma dużo wspólnego z …, więc postanowiliśmy użyć podstępu podczas wyboru miejsca ewakuacji. Ogólnie ogłosić mieliśmy, że udajemy się do …, a tak naprawdę udamy się do Aliara Zdanara do Zdanar.

Wprowadziliśmy w błąd wysłannika … i mieszkańców Unterwalden. Plan polegał na tym, aby po wyruszeniu wysłannika popłynąć łodziami rzeką do Zdanar. Na łodzie zabrani zostali: dzieci, starcy i staruszki – ogólnie 105 osób ( w tym nasza drużyna, oraz Babula i Zuch). Każda z łodzi ma swojego sternika i jak łatwo się domyślić każdy z nas musiał kierować łodzią (5 małych łódek, 3 średnie i 1 duża).

Reszta miasta miała dotrzeć do Zdanar wozami. Przed wyruszeniem dowiedzieliśmy się kilku rzeczy o Okręgu Martylionis: - jest to miejsce skąd pochodzą druidzi i tylko oni wiedzą gdzie to jest, dowiedzieliśmy się także jaki jest tajemny symbol druidów.

Pierwszy dzień podróży minął spokojnie. Zatrzymaliśmy się na noc i rozbiliśmy obóz. Niestety noc okazała się ciężka. Podczas pierwszej zmiany zauważyłem, że w obozie brakuje 2 dzieci. Udałem się na łódź by sprawdzić, czy ich tam nie ma.

Na jednej z nich zobaczyłem owłosionego potwora jedzącego dziecko. Wystraszyłem się strasznie. Zrobiłem zamieszanie. Jan zauważył jak coś ucieka do lasu. Hogo, Falandar, Erfind (ja), Ioan i Babunia udaliśmy się tropami tego stwora. Po długiej podróży dotarliśmy do polany, na której paliło się ognisko.

Przy nim siedziały okropne stwory: owłosiony człekokształtny, kobieta ze skrzydłami, „człowiek” z rogami jelenia, oraz jeden z mackami jak u mątwy. Piekli oni dziecko na ognisku. Widok był straszliwy. Zaatakowaliśmy ich.

Strzał z pistoletu powalił kobietę i rozgorzała walka. Zwyciężyliśmy – ranni zostali Falandar i Ioan. Znowu zbawienny okazał się pistolet. Po walce okazało się, że dwójka z mutantów miała na sobie naszyjniki w kształcie czerwonej korony (te dwa mutanty ubrane były w stroje imperialne, natomiast pozostałe w stroje Walaskie – tak jakby byli werbowani do organizacji).

Okazało się, że podróż nie będzie taka łatwa, jak się wydawało. Podczas drugiego dnia podróży jedna łódź się rozbiła na skałach. Całe szczęście wszyscy zostali wyciągnięci z wody – także dzięki umiejętnościom pływackim Ioana.

Drugiej nocy wystawiliśmy jeszcze bardziej liczne straże. I znowu na pierwszej (mojej) zmianie okazało się, że coś jest nie tak. Babunia zniknęła w lesie. Ruszyliśmy na jej poszukiwanie. Znaleźliśmy ją rozmawiającą z lasem (potem się okazało, że z goblinami). Gobliny nas okrążyły i chciały abyśmy się wykupili podarkami. Jan oddał im wisiorek dzierlatki, a ja mój wynalazek - zabawkę, oraz łyżkę służącą goblinom oczywiście do wieszania na nosie. Babunia wróciła z nami do obozu i udaliśmy się na spoczynek.

Tego samego wieczora Babunia Mescher ochrzaniła nas za to, że za nią chodziliśmy i kategorycznie zakazała nam tego robić. Nastał kolejny dzień – miał on być szczęśliwy z uwagi na dotarcie do Zdana, ale czy taki był? Zaczęło się od tego, że przed wypłynięciem Heinrich Zuch klepnął Erfinda w plecy (bez powodu). Erfind nie wierzy w pecha, czy przeznaczenie, więc zlekceważył ten gest. Wypłynęliśmy na najbardziej niebezpieczny odcinek trasy. Liczne skały wystające z wody utrudniały przeprawę przez rzekę. No i stało się – Erfind uszkodził swoją łódź. Drużyna została podzielona przez to na dwie części. Ratter z jedną częścią przybił do brzegu i naprawiał łódź a pozostała część popłynęła dalej i zatrzymała się po 1 kilometrze. Ta druga część natrafiła na ciepłe jeszcze zgliszcza domu, który był własnością Grafa Sternchauera – dom służył za schronienie dla pobierających myto od płynących rzeką (niezgodnie zresztą z uprawnieniami). Falandar zbadał teren i poczekał na resztę. Gdy dołączyli do nich Erfind i Jan postanowili się oni razem rozejrzeć. Dziwnym wydało się zachowanie Babuni Mescher, która wydawała się rozmawiać z krukiem (mówiła coś o miejscu F… i o ojcu, który w tym miejscu zginął). Ale nie to było najgorsze. Otóż, Ojciec Dietrich stracił w tym miejscu życie. Podłoga spalonego domu, po którym stąpał załamała się i ojczulek wpadł do piwnicy doznając przy tym śmiertelnych obrażeń. Przed śmiercią zdradził Erfindowi i Hogowi swoje spostrzeżenia na temat elfa – Falandara. W piwnicy znaleźliśmy dwójkę dzieciaków (chłopczyka i dziewczynkę). Śmierć ojca podłamała wszystkich uczestników wyprawy. Wspólnie z radą postanowiliśmy jednak udać się w dalszą podróż. Czekał nas najtrudniejszy z trudnych odcinków drogi. Pierwszy płynął Falandar. Pięknie pokonywał przeszkody, aż do momentu, gdy trafił na silny nurt i 1 metrowy wodospad. To co się tam wydarzyło można nazwać masakrą. Pierwsza łódź Falandara (GROM) poniosła niewielkie obrażenia – potem jednak wpadały na nią kolejne łodzie, wraz z DUMĄ UNTERWALDEN Jana. Erfind zobaczył co się dzieje wybrał inną drogę, ale także się wywrócił. Następnie ŁADOWNA staranowała łódź Jana. Wszyscy się topili i umierali. O dziwo zginęło „tylko” 8 osób. Falandar wykazał się męstwem i uratował wszystkie topiące się dzieci (chyba dzięki bogom sam nie odniósł nawet obrażenia). Morale upadło całkowicie. Henrich Zuch był załamany. Wszyscy zaczęli wymyślać teorie spiskowe – że to klątwa Grafa Sternachauera, że bogowie nieprzychylnie patrzą i takie tam. Tylko Erfind odrzucał od siebie takie bajki – doprowadził także Henricha Zucha do normalnego stanu. Gdy wydawało się, że wszystko jest już „dobrze” okazało się, że nie ma Babuni Mescher. Jedne dziecko powiedziało nam, że babunia odleciała i pokazała kierunek. W tym kierunku znajduje się wioska F…, w której żył i umarł ojciec babuni. Falandar, Jan i Erfind wyruszyli by odnaleźć babunię. Gdy dotarli na miejsce zauważyli staruszkę tańczącą wokół ogniska i wzywającą jakąś osobę (postać, demona). Wokół ogniska chodziły 4 białe wilki. Patrzyły one na nas ale nie reagowały. Dopiero jak postanowiliśmy jej przeszkodzić dwa z nich rzuciły się na nas (nie wydawały z siebie głosu). Jan trafił babunię, Erfind jednego wilka, a Falandar drugiego. Herosi z nas. Potem Babunia Mescher wzięła rogi odcięte mutantowi i zaczęła chyba kończyć przywołanie. Kolejne dwa wilki na nas się rzuciły. Jeden zginął, natomiast drugi biegł. Coś już prawie wychodziło z ogniska. Erfind postanowił więc pobiec do babuni i odciągnąć ją od ogniska. Wilk ruszył za nim. Erfind biegł ile sił w nogach, ale wilk go doganiał. Wiadomym było, że nie zdąży. Na szczęście Jan zdołał naciągnąć łuk i strzelił. Strzała leciała, leciała i trafiła… Erfinda w nogę. Ten upadł, ale dziwnym trafem zdołał jeszcze pociągnąć babunię za nogi i przerwać rytuał. W tym momencie wilk stał się normalny i uciekł. Reszta rannych wilków zaczęła jęczeć. Babunia umarła przepraszając ojca, że nie dotrzymała słowa. Naradzaliśmy się co zrobić z ciałem babuni - wtedy stała się niewytłumaczalna dla Erfinda rzecz. Płomień w ognisku przybrał kształt ciemnej postaci i przemówił do nas. Traktował nas jak stworzenia gorsze a siebie jako bóstwo. Przedstawił się jako Nepretise – strażnik Ogrodów Analii (wywnioskowałem, że to pojawienie się to przypadek). Poinformował nas o tym, że jest w stanie wypuścić na świat ciała i dusze dawnych członków drużyny. W zamian musimy mu pomóc. Otóż gdzieś niedaleko znajduje się kobieta, w którą wstąpiła dusza (część) Analii. Mamy ją do niego przyprowadzić, a on przywróci życie naszym towarzyszom. Jeżeli jednak tego nie uczynimy, to zabije nas i wyda nasze dusze na cierpienie. Potem się rozpłynął mówiąc coś o państwie Zdanara. Nadal nie mogę sobie wytłumaczyć tego co się stało. Falandar tłumaczył nam, że świat składa się z wielu kurtyn. Pierwsza z nich oddziela nas od świata Morrea, druga od świata Khainea. Kolejne już nie wiadomo od czego nas odgradzają. Babunia wzywając tego, kogo miała wezwać otwierała te kurtyny... Wróciliśmy do obozu. Okazało się, że Hogo złapał szpiegującą ich kobietę valaszkę o imieniu Emerić. Podała się za handlarkę, która jedzie do Zdanar wykupić męża posądzonego o szpiegostwo. Spieniężyła ona cały majątek i z resztką towaru - pantlonu udała się na ratunek ukochanego. Powiedziała nam, że godzinę drogi od nas w kierunku miasta znajduje się obóz Wzwoliciela i Smoczego Paktu, który zrobił zaporę na rzece i pobiera opłaty od kupców. Nie wiedziałem, czy można jej ufać, więc po długiej namowie Falandar (który wyraźnie odczuwa, że mimo jego watłaj postury traktuje się jak jaiegoś nieśmiertelnego barbarzyńcę, który tylko maży o tym aby zabijać bezbronnych) udał się na przeszpiegi. (podejrzane było zachowanie elfa, który twierdził uparcie że nie umie pływać – pomimo tego, że wszyscy widzieli, jak ratował ludzi z wody i pływał przy tym jak ryba). Zwiad wykonany przez Falandara potwierdził słowa Emerić. Po dwóch stronach rzeki były obozy nieprzyjaciela. Po prawej stronie obóz Smoczego paktu, a po lewej obóz Wyzwoliciela. Przez rzekę przeciągnięty był łańcuch, za opuszczanie którego odpowiedzialny był jeden barczysty valach. Bardzo długo zastanawialiśmy się jak przepłynąć przez tą barykadę. Do świtu mieliśmy jeszcze trochę czasu. Wybraliśmy plan numer cztery. Pomimo moich nalegań i próśb Hogo popłynął pierwszy a za nim Falandar. Jak można się było spodziewać Hoga porwała woda. Falandar starał się go ratować, ale mu się nie udało go dogonić. Potem Falandarowi pomyliły się strony i przybił do lewego brzegu zamiast do prawego. Potem nadpłynęliśmy my nie wiedząc o kłopotach towarzyszy. Strażników było sześciu. Ioan, Mykoła i Emerić dobrze odegrali swoje role. Gdy dwóch strażników zajrzało do łodzi ja z Janem zastraszyliśmy ich. Potem nadeszli następni i także udało nam się ich zastraszyć. W tym czasie Falandar przepłynął na drugi brzeg i wrzucił łańcuch do wody. Nasze łodzie zbliżały się. Wtedy Mykoła wykonał nieprzemyślany ruch i został przez jednego strażnika wzięty za zakładnika. Sytuacja była patowa. Valachowie z drugiego brzegu zaczęli coś podejrzewać. Wtedy Falandar krzyknął „rozkaz” w języku imperialnym i zaczęło się piekło. Mykole poderżnięto gardło i wrzucono do wody. Falandar odpłynął. Ioan także. Ja wystrzeliłem do jednego valacha zabijając go. Jan i Emerić także zabili jednego. Reszta strażników łańcucha się na nas rzuciła. Dwa obozy zaczęły się budzić i nas atakować. Atakujący nas przewrócili łódź. Znalazłem się pod nią. Posłużyłem się odwróconą łajbą jak tarczą. Wciągnąłem do siebie Emerić i popłynęliśmy razem. Trzy kilometry dalej czekała na nas nasza ekipa – wszystkie statki przepłynęły bez straty nawet jednej osoby. Hogo także się znalazł. Nie było natomiast Jana i Mykoły. Wszyscy nam dziękowali, ale nam nie było do śmiechu. Postanowiliśmy udać się z powrotem rzeką i uratować naszych przyjaciół. Całe szczęście znaleźliśmy ich ciała na skałach. Obaj jeszcze żyli. Na górę strony
 * Pierwszy plan (ogólny) zakładał płynięcie największą łódką jako pierwszą i strzelanie z łuków do strażnika. Gdyby się nie udało go zlikwidować łódź miała staranować zaporę.
 * Drugi plan (Erfinda) zakładał podpłynięcie małą łódką do strażnika (podpłynąć mieli valachowie – Ioan, Mykoła i Emerić) i podając się za kupców najpierw rozmawiać ze strażnikiem, a potem go zlikwidować. Mieli oni opuścić łańcuch tak, by nasze łodzie mogły przepłynąć.
 * Trzeci plan (Hoga) był modyfikacją drugiego. Ulepszeniem miało być to, że najpierw Hogo i Falandar płyną zanurzeni w wodzie trzymając się bali-belek i niezauważenie dostać się za barykadę by wspomóc naszych przy zdejmowaniu łańcucha.
 * Czwarty plan to rozwinięcie trzeciego w ten sposób, że w łodzi z valachami przykryci płachtą płyną Jan i ja Erfind. Gdy strażnicy (może ich być więcej niż 1) zajrzą do łodzi my ich zastraszymy („Kto pierwszy się ruszy ten zginie”). Hogo i Falandar zdejmą łańcuch. Potem poczekamy aż łódź przepłynie i popłyniemy dalej.
 * Piąty plan (Ioan) zakładał podpłynięcie łódką Ioana i elfa Falandara i podanie się za wysłanników smoczego paktu wiozących tajną broń na Zdanary. Tą tajną bronią miały być dzieci zarażone leprą ( w początkowym stadium rozwoju) przewożone do miasta by zarazić obrońców.
 * Szósty plan (Fryderyk) polegał na przejściu naokoło obozu i podążeniu na piechotę do Zdanar.

=Powrót do Zdanar= Dotarliśmy do Zdanar. Miasto jest w stanie rozkwitu. Budowane są nowe mury i wały. Ludzie są radośni i uśmiechnięci, tak jakby tocząca się nieopodal wojna w ogóle ich nie obchodziła. Prawie wszyscy piją, palą i się bawią. W mieście, lub pod miastem stacjonują żołnierze wojsk Hohlandu i Ostlandu. Bardzo duża ilość Walachów, oraz Wladów. Gdy dotarliśmy do miasta drużyna jak zwykle uległa rozsypce. Hogo sam udał się na zamek. Mykoła, Jan i Ioan udali się na nocleg do kupca Glibovića. Ja, Falandar i Fryderyk z racji, że nie mamy w tym mieście nikogo znajomego musieliśmy liczyć tylko na siebie. Znaleźliśmy więc miejscówkę w karczmie u gnoma Zdenka. Pierwszego dnia wszyscy zajęli się swoimi sprawami. Wpadła do nas też Emerić i podziękowała za uratowanie życia. Powiedziała także, że sprzedała towar i ma już pieniądze na uwolnienie męża. Poprosiła nas o pieniądze, które jej zabraliśmy, a my odesłaliśmy ją do Hoga. Trzy pierwsze dni spędziłem na tworzeniu wynalazku, oraz w książnicy Cmentariatu, w którym szukałem informacji dotyczących historii gór środkowych. Pomagał mi przy tym Horacy – prawa ręka wielkiego żałobnika Alojzego. Falandar natomiast zgromadził pewną wiedzę podczas wizyty u Florianusa Agrypine – astrologa. Drugiego dnia znowu odwiedziła nas Emerić – była trochę pobita, ale powiedziała, że wszystko gra i że jutro odzyska męża i razem z nim się u nas zjawi by nam podziękować. Następnego, trzeciego dnia się nie zjawiła. Pojawili się natomiast bracia Widlicze. Zaproponowali nam (Fryderykowi, Falandarowi i Erfindowi) robotę za pieniądze. Dali nam 5 koron. Pierwsze zadanie polegało na wyciągnięciu z rynsztoku człowieka, opiumowca, którego zwą Ratter z domu Totter. Kolejne zadanie mieli nam przekazać jutro (dnia 4). Robota udała nam się bez problemu. Znaleźliśmy Rattera i go obmyliśmy. Był w strasznym stanie i ciągle powtarzał, że Asuana nie żyje. Następnego (czwartego) dnia, kiedy doszedł do siebie wyjawił nam, że Asuana została zaatakowana przez gobliny i zastrzelona podczas podróży do Zdanar. Za wszystko obwiniał drużynę (chujów jebanych z Hogiem na czele), która miała się nią przecież opiekować. Tego biednego młodzieńca pocieszyliśmy wiadomością, że Analia żyje i mamy ją uratować, a ona w podziękowaniu pewnie ożywi Asuanę (chociaż wg mnie bogowie są słabi i boją się już ingerować w nasz świat). Postanowiliśmy więc poszukać Analii. Szukaliśmy wśród osób uznanych za opętane, oraz w hospicjach jako osobę, która z dobrocią opiekuje się innymi ludźmi. Niestety nikogo interesującego nie znaleźliśmy. Potem poszliśmy na obiad z Theo Wystrzałem. Tu pojawił się kolejny dziwny wątek. Otóż w obozie żołnierskim giną wojowie. I to w niezwykły sposób – w każdym przypadku podczas palenia i picia ginęły wszystkie osoby znajdujące się w pomieszczeniu. Ginęły w sposób okrutny – poprzez rozerwanie ciała, podrapanie itp. Wyglądało tak jakby same się nawzajem pozabijały. Najlepszym przykładem byli dwaj strażnicy, którzy zamknięci w małym pomieszczeniu uderzali w siebie głowami do momentu aż nastąpił zgon. Nikt ze strażników nic nie widział. Morderstwa te wystąpiły w 3 z 4 obozów. W obozie, w którym nie wystąpiły dyscyplina była o wiele większa niż w 3 pozostałych. Zbadanie śladów nic nam nie dało, bo pokój był już wysprzątany. Wyczuwało się jedynie magię w pomieszczeniu. Pomysły, które nam przyszły do głowy to Mudre posłuszeństwo, oraz cienie. Jednak nic konkretnego nie udało nam się ustalić. Theo poprosił nas abyśmy najbliższą noc spędzili razem z nim. Zgodziliśmy się w zamian za informacje o Johopoćiu – mężu Emerić. Po wyjściu od Theo jakoś się tak zgadaliśmy, że wszyscy czterej (Erfind, Falandar, Fryderyk i Ratter) mamy biegunkę. Pod drodze spotkaliśmy braci Widlicze, którzy wyjaśnili nam jej przyczynę. Otóż podczas pierwszej rozmowy z nami otruli nas wilczą krwią. Zostało nam 5 dni życia. Oni mają antidotum, ale w zamian za nie chcą abyśmy zabili szlachcica Albrechta von Spengera, którego nam wskazali. Nas oczywiście zatkało i z nimi nie dyskutowaliśmy. Mieliśmy więc już cztery wątki: Rattera posłaliśmy z kasą do Polaczka (chłopak, którego kiedyś uratowaliśmy a obecnie obraca się w półświatku) aby dowiedział się kim są bracia, co sie stało z Emerić, czy sprzedala panthlon i kim jest szlachcic. My zajęliśmy się wątkiem Theo. Po przemyśleniu sprawy widać było, że wielką rolę w tych zabójstwach odgrywa opium. Zastanowiło mnie też to – jakim cudem łódź Ładowna i pozostałe przepłynęły przez obóz bez żadnego zadrapania i bez żadnej ofiary. Aby to wyjaśnić udaliśmy się do Heinricha Zucha. Mieszkańcy Unterwalden zaczęli już rozbudowę swojej dzielnicy. Pracowało tam wielu robotników, a Henrich wszystkim zarządzał. Zastanawialiśmy się skąd oni mają na to wszystko pieniądze? Po ostrym przyciśnięciu Zucha okazało się, że w Ładownej przewoził opium. Ale nie zwyczajne opium, tylko kupione od Wyzwoliciela po jak to powiedział „bardzo okazyjnej cenie”. Większość już sprzedał. Zakazaliśmy mu dalszej sprzedaży (zgodził się ją wstrzymać na 4 dni). Udałem się jeszcze do Cmentarium i poszukałem informacji o potworach, które atakują w czasie balowania. Znalazłem dwa kazania mówiące o tym by żyć ascetycznie i w zgodzie z Moorem bo jak się za bardzo hula, to przychodzi karmazynowy demon i zabija. Pozbyć się go może jedynie ascetyczny człowiek za pomocą soli, wody święconej i znaku Moora. Nie wierząc w tą legendę zaopatrzyłem się jednak w odpowiednie przybory. Dziwne było zachowanie Horacego, który chciał ze mną iść na dziwki. Wieczorem udaliśmy się do Theo. Po drodze Ratter przekazał nam informacje na temat braci Widliczów – przybyli do miasta około 4 miesiące temu. Jeden z nich jest alchemikiem, drugi wojownikiem. Są najlepsi w swoim fachu – czyli w mokrej robocie. Ich usługi są bardzo bardzo drogie. W Zdanarach jest niewiele osób, które mogłyby je wynająć Te osoby to: Aliar i Gryzelda, inkwizytor Bernard Gui, Hieronimus Blitzen (czarodziej), Florianus Agrypine, Leon z Wurdbudu (kapłan Moora i Sigmara), baron (nie pamiętam nazwiska) i chyba nikt więcej. Pytaniem jest kto i dlaczego koniecznie do tej roboty musiał być wzięty Ratter. Co ma lub co umie Ratter, że bez niego nie da się tego zadania wykonać? Może ktoś chce go wrobić by się go pozbyć? Postanowiliśmy, że następnej nocy włamiemy się do braci Widlicze i siłą wyciągniemy od nich te informacje. Dotarliśmy na spoczynek do Theo. Fryderyka odezłaliśmy by obserwował Albrechta von Spengera. Zaczęła się noc. Theo i Ratter palili opium, a Falandar palił pantlon. Gdy Theo chciał otworzyć okno, by przewietrzyć nad jego ciałem z dymu sformował się demon. Rzucił nim o sufit! My nie mogliśmy się ruszyć. Potem demon rzucił się na Rattera i rozorał mu klatkę piersiową. Erfind z Falandarem zaczęli nawzajem się okładać pięściami. I byłoby po nas, gdyby nie fakt, że Erfind tak naprawdę nie wierzy w te czary (w ich siłę). Przezwyciężył niemoc i poczęstował demona wodą święconą. Na to demon zaczął uciekać i wymknął się nam przez szpary w budynku. Postanowiliśmy, że jeszcze raz go przywołamy i nie damy mu uciec. Jednak do tego potrzebni nam będą inni członkowie drużyny. Niestety nie udało nam się nikogo namówić. Ratter poszedł obserwować braci Widlicze. Erfind udał się do Horacego po pomoc. Niestety Horacy nie zgodził się iść, ale polecił kapłana Moora – papę Kondicia. Całe szczęście on zgodził się ze mną udać. Uzupełniliśmy zapasy wody święconej. Po drodze zaszedłem jeszcze do pokoju i przejrzałem księgę babuni Meschner. Znalazłem tam informacje o duchu-demonie Opiumowym Grzdylu. To właśnie z nim będziemy mieli do czynienia. Po przybyciu na miejsce papa Kondicia stał się nie do opanowania. Kazał nam się modlić i już myślałem, że spędzimy całą noc na wysławianiu papy Simeone, ale całe szczęście staruszek się zmęczył i zrobił przerwę. Zagadałem go przez dwie godziny, a Falandar przygotował w tym czasie pomieszczenie – uszczelnił dziury i komin. Do ognia dorzuciliśmy opium. Niestety papa Kondicia pod wpływem oparów odleciał. I na tym skończyła się jego pomoc. Nagle zobaczyliśmy Grzdyla. Stoczyliśmy z nim ciężką walkę. No może nie było tak ciężko, ale strasznie. Udało nam się go zapędzić do wcześniej przygotowanego dzbana, który zamknęliśmy korkiem. Potem odlecieliśmy od oparów opium. Rano obudził nas Theo. Podziękował nam oczywiście bardzo, ale kazał zabrać dzban ze sobą. Ja całą przygodę opłaciłem uzależnieniem od opium. Kolejną złą wiadomością jest to, że z powodu zatrucia czujemy się coraz gorzej. Nie mieliśmy co zrobić ze dzbanem, więc zaniosłem go do inkwizytora Bernarda Gui. O dziwo wziął on go ode mnie. Rozmowa potoczyła się dobrze i w końcu powiedziałem mu o tym, iż jesteśmy zatruci i kto nas otruł. On odpowiedział, że nie ma się o co martwić, że aresztuje braci i ich tak przesłucha, że wieczorem będziemy mieli odtrutkę. Sprawa zatrucia wyglądała więc na załatwioną. Po wykąpaniu się poszliśmy na obiad do Aliana Zdanara. Tam oprócz spotkania z Hogiem nic ciekawego się nie wydarzyło. Hogo zajmuje się wielką polityką i nie ma czasu na nasze problemy. Po wizycie na zamku postanowiliśmy zająć się Emerić. Poszliśmy do strażnicy, w której przetrzymywany jest jej mąż Jolopoć. Tam musieliśmy przekupić strażnika i porozmawialiśmy ze strasznie skatowanym Jolopociem. Powiedział on nam, że strażnicy uwięzili Emerić – w dzień przetrzymują ją w piwnicy, a w nocy wystawiają w celi jako prostytutkę. Z tą sprawą udaliśmy się do Hoga. Tam uradziliśmy, że Jolopocia wyciągniemy ze strażnicy rzucając na niego oskarżenia, że ja i Falandar widzieliśmy jak Jolopoć dowodził odziałem atakującym Unterwalden. Potem Hogo ma go uwolnić od podejrzeń mówiąc, że Jolopoć podczas obrony Unterwalden był już w Zdanarach. Emerić natomiast mamy wykupić od strażników – ma to zrobić Ioan mówiąc, że chce ją wykupić dla żołnierzy do obozu pod miastem. Wydaje nam się, że gdy Jolopoć pójdzie na przesłuchanie, to strażnicy będą chcieli się pozbyć Emerić i tanio ją sprzedadzą. Wieczorem wysłaliśmy Ioana do strażnicy, by nawiązał pierwszy kontakt z Emerić. Ja (Erfind) i Falandar udaliśmy się do inkwizytora po antidotum. Niestety to co nas spotkało wcale nie było miłe. Otóż inkwizytor był wściekły. Okazało się, że po aresztowaniu braci przyszli do niego wysłannicy z zamku z kniaziem Szurskim na czele. Kazali mu oni uwolnić braci. Inkwizytor nie mógł nic zrobić. Zostało przez to nadszarpnięte jego dobre imię. Wkurzył się na nas ostro. Dał nam 3 dni na oczyszczenie jego imienia. Katastrofa… Udaliśmy się do drużyny po pomoc. Niestety wszyscy sobie poimprezowali i nie dało się z nimi rozmawiać. Trzeźwy jestem tylko ja i Falandar. Jest jeszcze Ioan, który poszedł do Emerić. Nie wiemy co robić – atakować widliczów (wiemy w której karczmie mieszkają), czy poszukać tego Szurskiego, czy zabić Albrechta von Spengera. Tak naprawdę sił nam już ubywa i następnego dnia możemy już ich nie mieć. Niechybnie zbliża się najczarniejszy dzień drużyny – śmierć poniesie aż 4 kompanów, co może stanowić o końcu tej paki.  Erfind i Falandar jak się zdawało zdani byli tylko na siebie. Udaliśmy się do karczmy gonma by wymyślić ostateczny plan działania. Tam dołączył do nas Ratter. Miał całkiem nowy pomysł – znaleźć Analię, która za pomocą swojej mocy nas uleczy. Podejrzewamy także, że Analia mogła wstąpić w ciało Asuany (gdyby Analia była na wolności, to by się skontaktowała z Hogiem lub Ratterem. Skoro się nie kontaktuje tzn, że jest uwięziona). Po zastanowieniu doszliśmy do wniosku, że śmierć Asuany jest niewiarygodna. Poszliśmy więc do naszego przyjaciela Theo, z którym podzieliliśmy się naszymi wątpliwościami – okazało się, że jeden z żołnierzy eskortujących Asuanę jest w jego obozie. Wzięliśmy więc go na przesłuchanie. Oto czego się dowiedzieliśmy: Wszystko wygląda na to, że Asuana została porwana. Theo był wstrząśnięty faktem, że pracuje dla takiego gnojka, jakim jest Aliar. Powiedział, że za miesiąc kończy się mu tu służba i wtedy odchodzi. My przekazaliśmy mu naszą historię zatrucia, a Theo obiecał nam, że jak nam się nie uda z tego wywinąć, to zemści się na Aliarze, choćby to była ostania rzecz jaką w życiu zrobi. Potem my mu obiecaliśmy parę rzeczy i zrobiło się tak sentymentalnie, że się poryczeliśmy. Następnie ułożyliśmy dalszy plan działania na tą noc. Postanowiliśmy udać że zabijamy Albrechta von Spengera, a potem pójść do Widliczów po odtrutkę. Potrzebnych do akcji wiadomości dostarczył nam Polaczek. Otóż Albrecht obserwowany jest przez jednego typka, który ciągle za nim chodzi. Akcja wyglądała następująco: udaliśmy się na miejsce, gdzie znajdował się Spenger – zabawiał się z uwięzioną Emerić. Gdy wyszedł poszliśmy za nim do karczmy. Śledziły go jednak dwie a nie jedna osoba. Następnie ja (Erfind) i Ratter usiedliśmy niedaleko Spengera i rozmawialiśmy o zboczonych rzeczach, natomiast Falandar udał się do ludzi z Unterwalden po flaki i krew świni. Spenger podsłuchawszy naszą rozmowę przysiadł się do nas i przez godzinę rozmawialiśmy o zboczonych rzeczach. Gdy już się znudził przyszedł do nas elf. I zaczęło się od nowa. Naopowiadaliśmy mu bzdur o przyrodzeniach mężczyzn innych ras. Oczywiście paliliśmy opium i piliśmy wódkę. Potem elf zaproponował pokaz technik seksualnych elfów i wynajęliśmy, ładnie mówiąc, kurtyzanę z którą wszyscy (oprócz Rattera) udaliśmy się do pokoju Spengera. Szlachcic był już w stanie potężnego otumanienia i gdy dziewczyna zaczęła się do niego dobierać padł z przepojenia i opalenia. Dziewczynę odesłaliśmy. Ja (Erfind) rozlałem na szlachcica krew i pod białą koszulę powkładałem flaki świni. Jako dowód zabrałem zakrwawiony pierścień Spengera. Potem poszedłem po Rattera i obydwaj wyszliśmy z karczmy. Przechodząc obok ludzi śledzących Albrechta szepnąłem do Rattera, że Spenger na pewno nie żyje – że wyprułem mu flaki. Potem udaliśmy się do Widliczów. Gdy do nich doszliśmy zauważyliśmy wychodzącego od nich szpiega śledzącego Albrechta. Wszystko układało się dobrze – Widliczowie zostali poinformowani o śmierci szlachcica. Udaliśmy się więc do nich po odtrutkę. Duże było nasze zdziwienie, gdy powiedzieli, że dadzą ją nam o godzinie 10 następnego dnia. Nie mogliśmy się z tym pogodzić, a braci przekonać się nie udało. Pozostał tylko atak na nich. Wpadłwm na pomysł jak wyważyć drzwi za pomocą dźwigni (łomu, który skombinował Falandar). Na szczęście w karczmie znajdowało się 4 żołnierzy Theo, których przysłał by w razie czego świadomie lub nie zrobili hałas. Zaproponowałem im opium i śpiew na cześć ich łaskawego przywódcy. Wśród głośnych krzyków udaliśmy się do Widliczów. Oczekiwali nas. Nie spodziewali się jednak, że tak łatwo wywarzymy drzwi. Dwa ruchy Falandara i drzwi ustąpiły. Pułapka, którą nastawili nie zadziałała, natomiast Johan (alchemik) wystrzelił z dwóch kusz we mnie. Nie trafił. August (wojownik) staranował drzwi, przygniótł nimi Falandara i odrzucił Rattera. Na szczęście wystawił się dla mnie. Przystawiłem mu pistolet do głowy. Powstała patowa sytuacja, bo we mnie z kusz celował Johan. Do tego celowania przyłączył się Ratter i udało nam się przekonać wrogów do poddania się (widać, że Johanowi bardzo zależy na bracie). Weszliśmy do środka i zamknęliśmy drzwi. Krzyki żołnierzy spowodowały, że akcji nikt nie usłyszał. Johan zabrał się do tworzenia antidotum. Ratter w zastraszająco szybkim czasie zrobił pułapkę, w którą wsadziliśmy Augusta – gdy ten się poruszy, to dostanie bełtem z kuszy. Udało nam się wywrzeć wrażenie na braciach (chyba zaczęli się nas naprawdę bać).  Johan (alchemik) chciał się jeszcze z nami targować o odtrutkę, jednak skutecznie go zastraszyłem. Nie miał więc wyjścia i sporządził on odtrutkę. Oczywiście w pierwszej wersji była to trucizna. Dopiero gdy dowiedział się, że sam będzie musiał wypić ten napój to zrobił prawdziwe antidotum, które spożyliśmy od razu. Potem korzystając z osłony nocy przetransportowaliśmy braci na łódź Ładowną. Tam ich uwięziliśmy. Ja poszedłem do reszty drużyny. Oczywiście wszyscy byli pijani. Pokój był zdemolowany i zarzygany. Udało mi się dobudzić jedynie Jana. Reszta leżała we własnych wymiocinach i odchodach. Postanowiłem, że Fryderykowi podam odtrutkę w momencie gdy będzie pewność, że jej nie zwymiotuje. Jan pomógł nam pilnować braci. Rano wpadł do nas Henrich Zuch z bardzo złymi nowinami. Otóż nasza drużyna jest poszukiwana przez całą straż miejską. Zostaliśmy oskarżeni o rytuały nad Albrechtem Spengerem, oraz o porwanie szanowanych kupców – braci Widliczów. Hogo musiał uciekać z zamku. Całe miasto nas szuka. Reszta drużyny (Ioan, Fryderyk i Mykoła) zostali aresztowani. Jeżeli Fryderyk szybko nie otrzyma antidotum, to umrze. Postanowiliśmy przesłuchać braci W. Po pierwszym przesłuchaniu nie powiedzieli nam wszystkiego. Dopiero jak zdenerwowany Ratter z domu Totter udał się do nich sam – „z pomieszczenia dobiegały nieludzkie krzyki” - to bracia zmiękli. Pokaz siły zademonstrował im i nam jeszcze Hogo, który ma wielką moc – „otaczała go magiczna aura, deski na ziemi zaczęły się wyginać, gwoździe poleciały do góry i z podłogi wynurzyła się humanoidalna skała – kamienny strażnik, który zrobił na nas wrażenie. August zemdlał, a Johan się zeszczał. Tak więc dowiedzieliśmy się, że (część to nasze domysły): To wyjaśniło nam motywy zamachu na drużynę. Pozostała jeszcze kwestia znalezienia Analii. Głęboko wierzący Ratter za pomocą łzy Nemerii nawiązał kontakt z Analią. Znajduje się ona na południe od Zdanar. Jest uwięziona i upokarzana. Zmieniła się bardzo – z tego co wyczuł to już nie jest ta sama Analia co kiedyś. Hogo także nawiązał z nią kontakt – miał wrażenie jakby wszedł w ciało kogoś, kto się kochał z Analią. Muszę dodać, że te nawiązanie kontaktu dodało sił naszym bohaterom (szczególnie Hogowi). Wiedzieliśmy więc, że boginka żyje i nie ma jej w mieście. Postanowiliśmy zająć się jeszcze sprawą Emerić. Jan udał się do Polaczka aby załatwić spotkanie z Theo, oraz dostarczyć list do Inkwizytora z prośbą o danie nam jeszcze 2 dni na oczyszczenie się i jego imienia. Jan wymyślił jak odbić Emerić – Ratter, Hogo i ja sporządziliśmy wywar z Mandragory - silny narkotyk. Dodaliśmy porcję do wina. Potem Jan, oraz Ratter i ja (Ratter ucharakteryzowany na mieszczankę, ja na mieszczanina) poszliśmy do Emerić. Jan zręcznie podał wino strażnikom (jeden zasnął a drugi „odleciał” na własnych skrzydłach) i wyprowadził Emerić. Był jeszcze za nimi pościg, niezadowolonych klientów, ale został powstrzymany przez R i E. Okazało się, że Jolopocia nie ma w więzieniu – został oskarżony o zdradę i jutro ma zostać powieszony (my za to odpowiadaliśmy). Odprowadziliśmy Emerić do naszej kryjówki. Potem udaliśmy się na spotkanie z Theo. Poprosiliśmy aby postarał się podać odtrutkę dla Fryderyka. Potem na kolejnym spotkaniu z Polaczkiem dowiedzieliśmy się, że niedaleko pod miastem znajduje się karczma „Głośnodajka”, w której podobno od niedawna jest kobieta, która jak się z Tobą prześpi to Cię leczy. Oczywiście robi to pod przymusem (wybito jej zęby i obcięto nogę). Wiedzieliśmy więc już gdzie jest Analia. Potem zapłaciliśmy 30zk za pomysł na uratowanie Jolopocia – podczas ceremoni miał on zgłosić się na służbę do zakonu Moora. Należało tylko przekonać wielkiego Cmentarnika lub Horacego. Pozostawliśmy na na następny dzień, kiedy to Ja (Erfind) udałem się na rozmowę z Horacym. Niestety jakiś wielki pech – tak naprawdę nie wiem co sprawiło, że nie dość, że nie wszedłem do zakonu, to jeszcze zostałem upokorzony przez jakiegoś mnicha odźwiernika, na którym na pewno kiedyś się zemszczę. Efektem tego była śmierć Jolopocia, który nie został przyjęty do zakonu. Śmierć męża widziała Emerić, którą tam zaprowadził Jan mający nieudany plan awaryjny (biała chusta na głowę). Wszyscy mieliśmy zły humor - postanowiliśmy odbić Asuanę i strącić Aliara z funkcji kniazia!!! Poszliśmy do leśniczówki – tam Hogo się od nas odłączył, uruchomił miecz i strażnika i sam zdobył i zniszczył leśniczówkę, oraz uratował Asuanę. My słyszeliśmy tylko krzyki. Ratter i Asuana są w końcu razem. Po uratowaniu Asuana i Ratter trzymali się na uboczu. Pomimo tego, iż w końcu są razem przeżywali dramat. My byliśmy pod wrażeniem tego co zrobił Hogo. Nocą dołączył do nas Mykoła i przyprowadził nam nowego towarzysza Zigfrid- byłego żołnierza Ludendorfa. Mykoła został uwolniony przez Ludendorfa. Postanowiliśmy spotkać się z wodzem i dogadać z nim. Tak też się zrobiliśmy. Za pomocą Zigfrida umówiliśmy spotkanie, na którym w zamian za wywołanie powstania i przejęcie władzy w Zdanarach Ludendorf nas oczyści z zarzutów (w sumie to sami się oczyścimy). Ludendorf proponuje nam 600koron i 400 zbrojnych mających nam pomóc w momencie powstania. Jako część zapłaty zażądałem kobietę z cichodajki (Asuanę) ale Ludendorf się wzburzył i odmówił nam tej kobiety mówiąc, iż niedługo zamierza ją przejąć i wykorzystać w armii. Poprosiliśmy o spotkanie z tą kobietą aby się uleczyć. Ludendorf umożliwił to dla mnie, Hogo, Rattera, Falandara. Podczas spotkania Hogowi udało się z nią porozmawiać. Dowiedział się, że ona nie może opuścić swego ciała i nie potrafi kontrolować swojej mocy. Zażądała by Hogo ją zabił. Ratter nie dowiedział się niczego, natomiast ja dowiedziałem się od niej, że Krąg Martylionis znajduje się na prawo od rzeczki Podleg. Po wizycie u Analii zrobiliśmy zebranie. Było ono burzliwe (po nieprzyjemnych perypetiach przyjęliśmy Zigfrida do drużyny), i toczyło się na dwóch płaszczyznach – po pierwsze pomoc Analii, którą zajął się Hogo i podliczenie sił zbrojnych w Zdanarach. Z obliczeń wynikło, że w razie przewrotu 1175 zbrojnych będzie przeciwko nam, a 1050 z nami (obliczenia w dużej mierze oparte były na przypuszczeniach). Udaliśmy się wszyscy do Zdanar aby stamtąd zrobić wypad po Analię. W Zdanarach dowiedzieliśmy się że jesteśmy podejrzani o zamach na Aliara (Aliar żyje, ale jest ciężko ranny). Poza tym, Emerić zniknęła z Ładownej, Widlicze dalej są przetrzymywani, Henrich Zuch miał kontrolę – strażnicy sprawdzali czy nas nie przetrzymuje. Dobrą wiadomością było dotarcie drugiej części wojsk Unterwalden do Zdanar. Gerhard Schiller doprowadził wszystkich bezpiecznie. Hogo postanowił wprowadzić w życie swój plan odbicia Asuany – kupiliśmy mandragorę, którą mieli zostać otruci ludzie z Głośnodajki. Po zatruciu piwa i wina wyruszyliśmy na akcję (ja-Erfind, Hogo, Zigfrid, Falandar i Jan). Na miejsce dotarliśmy rano o godzinie 8. Plan tak naprawdę nie istniał. Hogo nie zaplanował czym rozwalić kajdany, jak pozbyć się ludzi z knajpy, a nawet kto ma podać się za uzdrowionego człowieka rozdającego piwo (zatrute oczywiście). Roli tej dostąpił Jan, który jako pierwszy pojechał by się zakwaterować i zapisać w kolejkę do Analii. Jak już stał w tej kolejce, to okazało się, że nie ma pieniędzy aby zapłacić za wizytę. Wywołał tym spore zainteresowanie. Musiał więc udać się do nas po pieniądze. Umówiliśmy się, że jak zacznie się zamieszanie to my wkraczamy. Początkowo wszystko szło dobrze. Jan niby się uzdrowił i rozdawał wino i piwo. Jednak normalni ludzie i żołnierze niezbyt się dali w to wciągnąć, ponieważ zbiegło się wielu biedaków i chorych, którzy rzucili się na darmowe trunki. Powstało zamieszanie i już mieliśmy wkraczać, gdy okazało się że nieopodal stacjonował oddział zbrojnych pilnujący tej karczmy. 50 żołnierzy wpadło i zrobiło porządek. Plan zupełnie nie wypalił. Postanowiliśmy więc udać się do karczmy i wybadać sytuację (Hogo oczywiście został w lesie). W karczmie było zbyt dużo ludzi by robić akcję. Poczekaliśmy do 7 rano. Ogłuszyliśmy żołnierzy, sterroryzowaliśmy barmankę i włamaliśmy się do piwnicy. Jan i Zigfrid ogłuszyli ochroniarza, a Falandar ogłuszył karczmarza. Uwolniliśmy Analię i w piwnicy zamknęliśmy wszystkich ogłuszonych. Potem Jan się wymeldował a my poszliśmy stamtąd. Ciekawe ile osób nas rozpozna?
 * uratowanie Analii
 * Emerić i jej mąż
 * bracia Widlicze
 * Theo
 * przywódcą eskorty był Doch Ponzich. O dziwo po akcji został on tylko zbesztany przez Aliara, a następnie po pewnym czasie awansował z sierżanta na kapitana.
 * zabicie Asuany wyglądało tak: dwie godziny drogi od miejsca wyruszenia Doch Ponzich powiedział żołnierzom, by pojechali przodem, bo on chce porozmawiać z Asuaną. Gdy strażnicy dojechali za zakręt drogi usłyszeli hałas, a potem pędzącego Docha trzymającego konia Asuany (Doch nie miał broni)
 * przed atakiem „goblinów” słyszeli głosy ptaków (pewnie sygnał)
 * żołnierze wyjechali ze Zdanar dzień po bitwie pod skałką (droga do Zdanar z miejsca bitwy zajmuje 2 dni, więc Aliar wysyłając eskortę nie wiedział o bitwie)
 * ze Zdanar wyjechało 20 żołnierzy, przed osiągnięciem celu podróży 10 z nich się odłączyło
 * zaoferowano 1500zk za zabicie Rattera i zdyskredytowanie drużyny
 * zaoferował to Szurski
 * za Szurskim stoi Renia Tuić Zakręcona
 * Renia należy do Czerwonej Korony
 * Renia była podopieczną Etelki
 * braci Widliczów ściągnęła do miasta Etelka, która niedawno opuściła Zdanary i udała się w góry
 * Etelce towarzyszył jakiś mężczyzna
 * Etelka także należy do Czerwonej Korony
 * Aliar Zdanar jest pod wpływem Etelki
 * Aliar Zdanar ma leśniczówkę godzinę drogi stąd i tam prawdopodobnie trzyma Asuanę



Na górę strony