Μηχανική

Μηχανική

Mechanics, Engineering

Είναι κλάδος της Φυσικής και της Τεχνολογίας.

Γενικά
Η Μηχανική είναι ο εφαρμοσμένος κλάδος των θετικών επιστημών που έχει ως στόχο την βελτίωση της ποιότητας ζωής του ανθρώπου μέσω κατασκευών, μηχανισμών και λύσεων. Επιπλέον η Μηχανική είναι κλάδος της Φυσικής. Ο γνώστης και εφαρμοστής της μηχανικής είναι ο μηχανικός (engineer), αυτός δηλαδή που μηχανεύεται τις λύσεις.

Η Θεωρητική Μηχανική κάνοντας χρήση βασικών επιστημών (Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία), μελετά τις βασικές αρχές που διέπουν τις κατασκευές και τους μηχανισμούς. Κλάδοι της θεωρητικής μηχανικής είναι η μηχανική του απολύτως στερεού σώματος, η μηχανική των παραμορφωσίμων στερεών, η κινηματική και δυναμική ανάλυση του υλικού σημείου και η μηχανική των ρευστών.

Η Εφηρμοσμένη Μηχανική καθώς και η Τεχνική Μηχανική χρησιμοποιώντας τις αρχές της θεωρητικής μηχανικής καθώς και την εμπειρία, μελετά τις μεθόδους σχεδιασμού και κατασκευής στατικών κατασκευών, μηχανισμών και λύσεων. Γνωστοί κλάδοι της εφαρμοσμένης μηχανικής είναι η στατική των κατασκευών, η αντοχή των υλικών, τα στοιχεία μηχανών, η Υδραυλική, κ.ά.

Κλάδοι Μηχανικής (στην Τεχνολογία)
Ως διευρυμένος όρος, η μηχανική μπορεί να αναφέρεται και σε κλάδους όπως
 * η Ηλεκτρολογία (electrical engineering - ηλεκτρολόγος μηχανικός),
 * η Μηχανολογία (mechanical engineering - μηχανολόγος μηχανικός),
 * η Πληροφορική (software engineering - μηχανικός της πληροφορικής),
 * η Χημική Μηχανική (chemical engineering - χημικός μηχανικός),
 * η Μεταλλευτική (mining engineer - μηχανικός μεταλλείων ή μεταλλειολόγος μηχανικός),
 * η Μεταλλουργία (metallurgical engineer - μεταλλουργός μηχανικός)

και σε πολλούς άλλους τεχνολογικούς κλάδους όπου εφαρμόζεται επιστημονική μεθοδολογία (μέθοδοι βασικής και εφαρμοσμένης έρευνας) καθώς και αξιοποίηση της εμπειρίας.

Κλάδοι της Μηχανικής (στην Φυσική)
Είναι ο κλάδος της επιστήμης που μελετά την κίνηση των σωμάτων στη φύση. Η Μηχανική μπορεί να είναι θεωρητική και να εξετάζει τα αντικείμενα μόνο θεωρητικά, αφού χρησιμοποιεί ιδανικές έννοιες για την ανάπτυξή τους, όπως είναι π.χ. η έννοια του υλικού σημείου, της επιτάχυνσης, της στιγμιαίας ταχύτητας και μπορεί να είναι πειραματική ή εφαρμοσμένη, που εδώ η μηχανική δέχεται ότι τα φυσικά φαινόμενα γίνονται σύμφωνα με μαθηματικά πρότυπα που δίνει η Θεωρητική Μηχανική.

Επίσης υπάρχει και η Κλασσική Μηχανική, που θεμελιώνεται πάνω στην αρχή της αδράνειας του Γαλιλαίου και τους νόμους του Νεύτωνα.

Η μηχανική διαιρείται: Στη Δυναμική Μηχανική, που ασχολείται με τη μεταβολή της κινητικής κατάστασης των σωμάτων όταν επιδρούν δυνάμεις επάνω τους που τα κινούν.Στη Στατική Μηχανική που ασχολείται με την ισορροπία πολλών δυνάμεων που δρουν σύγχρονα επάνω σ' ένα σώμα καιστην Κινηματική Μηχανική, που ερευνά την κίνηση των σωμάτων, ανεξάρτητα από τη μάζα τους και τις δυνάμεις που τα κινούν.

Η μηχανική δίνει τις βάσεις για την κατασκευή των μηχανών. Ακόμη έχουμε και την Ουράνια Μηχανική που ασχολείται με τη διατύπωση της θεωρίας των κινήσεων διάφορων ουράνιων σωμάτων. Μελετά επίσης και ειδικότερα προβλήματα του πλανήτη μας, όπως είναι οι παλίρροιες. Τα θεμέλια αυτών των μεθόδων υπολογισμού έδωσαν στην αρχή του ΙΔ' αιώνα ο Laplace κι ο Lagrange.

Ιστορία της Μηχανικής
Η μηχανική που βασίζεται μόνο στη θεωρία αρχίζει με το έργο του Αρχιμήδη (287 - 212 π.Χ.), που σε αυτόν οφείλεται κι η μελέτη του μοχλού και ο ορισμός του κέντρου βάρους. Μετά ερχόμαστε στον ΙΣΤ' αιώνα, όπου ο Τζ. Μπενεντέτι δημοσίευσε το 1585 πολύ ακριβείς έννοιες σχετικές με τη φυγόκεντρη δύναμη. Ο Στέβιν το 1586 δημοσίεψε αξιόλογες μελέτες σχετικές με τη στατική και την Υδροστατική. Σε αυτές τις μελέτες δίνεται η βάση για την έρευνα της πίεσης που ασκούν τα υγρά στον πάτο των δοχείων. Στη συνέχεια ο Γαλιλαίος (1564 - 1642) ανακοίνωσε τους νόμους της πτώσης των βαρέων σωμάτων καθώς και την παραβολική κίνηση των βλημάτων. Ο Τορικέλι (1608 - 1647) ανακάλυψε το βάρος που ασκεί ο αέρας και συμπλήρωσε τις εργασίες του δασκάλου του Γαλιλαίου. Ο Χόιενς (1629 - 1695) μελέτησε τα ρολόγια και το εκκρεμές κι είναι ο πρώτος που ερεύνησε τη δυναμική των στερεών χωρίς να περιορίζει το κέντρο βάρους τους. Ο Νεύτωνας (1642-1727) τόνισε την αρχή της ισότητας μεταξύ δράσης κι αντίδρασης και είναι εκείνος που διατύπωσε το νόμο της παγκόσμιας έλξης. Ο Βαρινιόν (1654 - 1722) διατύπωσε τη θεωρία των ροπών. Ο Euler (1707 - 1783) μελέτησε το πρόβλημα της κίνησης ενός ελεύθερου στερεού με καθαρά αναλυτική έρευνα. Ο Δανιήλ Μπερνουγί (1700 - 1783) μελέτησε τις κινήσεις των υγρών και των αερίων με τη μαθηματική ανάλυση. Ο ντ' Αλαμπέρ (1717 - 1783) όλα τα προβλήματα της δυναμικής τα μετάτρεψε σε προβλήματα ισορροπίας κι ο Lagrange (1736 - 1813), στις μελέτες της αναλυτικής μηχανικής, διατύπωσε το θεώρημα των δυνατών ταχυτήτων. Τέλος η εφαρμοσμένη μηχανική έγινε γνωστή απ;o τις μελέτες των Coriolis, Ναβιέ, Coulomb, Μορέν, Μπεγκέν, Πονσελέ κ.ά.

Γενικά
Η μηχανική είναι ο εφαρμοσμένος κλάδος των θετικών επιστημών που έχει ως στόχο την βελτίωση της ποιότητας ζωής του ανθρώπου μέσω κατασκευών, μηχανισμών και λύσεων. Επιπλέον η μηχανική είναι κλάδος της Φυσικής. Ο γνώστης και εφαρμοστής της μηχανικής είναι ο μηχανικός (engineer), αυτός δηλαδή που μηχανεύεται τις λύσεις.

Η Θεωρητική Μηχανική κάνοντας χρήση βασικών επιστημών (Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία), μελετά τις βασικές αρχές που διέπουν τις κατασκευές και τους μηχανισμούς. Κλάδοι της θεωρητικής μηχανικής είναι η μηχανική του απολύτως στερεού σώματος, η μηχανική των παραμορφωσίμων στερεών, η κινηματική και δυναμική ανάλυση του υλικού σημείου και η μηχανική των ρευστών.

Η Εφηρμοσμένη Μηχανική καθώς και η Τεχνική Μηχανική χρησιμοποιώντας τις αρχές της θεωρητικής μηχανικής καθώς και την εμπειρία, μελετά τις μεθόδους σχεδιασμού και κατασκευής στατικών κατασκευών, μηχανισμών και λύσεων. Γνωστοί κλάδοι της εφαρμοσμένης μηχανικής είναι η στατική των κατασκευών, η αντοχή των υλικών, τα στοιχεία μηχανών, η Υδραυλική, κ.ά.

Κλάδοι Μηχανικής (στην Τεχνολογία)
Ως διευρυμένος όρος, η μηχανική μπορεί να αναφέρεται και σε κλάδους όπως
 * η Ηλεκτρολογία (electrical engineering - ηλεκτρολόγος μηχανικός),
 * η Μηχανολογία (mechanical engineering - μηχανολόγος μηχανικός),
 * η Πληροφορική (software engineering - μηχανικός της πληροφορικής),
 * η Χημική Μηχανική (chemical engineering - χημικός μηχανικός),
 * η Μεταλλευτική (mining engineer - μηχανικός μεταλλείων ή μεταλλειολόγος μηχανικός),
 * η Μεταλλουργία (metallurgical engineer - μεταλλουργός μηχανικός)

και σε πολλούς άλλους τεχνολογικούς κλάδους όπου εφαρμόζεται επιστημονική μεθοδολογία (μέθοδοι βασικής και εφαρμοσμένης έρευνας) καθώς και αξιοποίηση της εμπειρίας.

Κλάδοι της Μηχανικής (στην Φυσική)
Είναι ο κλάδος της επιστήμης που μελετά την κίνηση των σωμάτων στη φύση. Η Μηχανική μπορεί να είναι θεωρητική και να εξετάζει τα αντικείμενα μόνο θεωρητικά, αφού χρησιμοποιεί ιδανικές έννοιες για την ανάπτυξή τους, όπως είναι π.χ. η έννοια του υλικού σημείου, της επιτάχυνσης, της στιγμιαίας ταχύτητας και μπορεί να είναι πειραματική ή εφαρμοσμένη, που εδώ η μηχανική δέχεται ότι τα φυσικά φαινόμενα γίνονται σύμφωνα με μαθηματικά πρότυπα που δίνει η Θεωρητική Μηχανική.

Επίσης υπάρχει και η Κλασσική Μηχανική, που θεμελιώνεται πάνω στην αρχή της αδράνειας του Γαλιλαίου και τους νόμους του Νεύτωνα.

Η μηχανική διαιρείται: Στη Δυναμική Μηχανική, που ασχολείται με τη μεταβολή της κινητικής κατάστασης των σωμάτων όταν επιδρούν δυνάμεις επάνω τους που τα κινούν.Στη Στατική Μηχανική που ασχολείται με την ισορροπία πολλών δυνάμεων που δρουν σύγχρονα επάνω σ' ένα σώμα και</li></ul>στην Κινηματική Μηχανική, που ερευνά την κίνηση των σωμάτων, ανεξάρτητα από τη μάζα τους και τις δυνάμεις που τα κινούν.</li>

</ul>Η μηχανική δίνει τις βάσεις για την κατασκευή των μηχανών. Ακόμη έχουμε και την Ουράνια Μηχανική που ασχολείται με τη διατύπωση της θεωρίας των κινήσεων διάφορων ουράνιων σωμάτων. Μελετά επίσης και ειδικότερα προβλήματα του πλανήτη μας, όπως είναι οι παλίρροιες. Τα θεμέλια αυτών των μεθόδων υπολογισμού έδωσαν στην αρχή του ΙΔ' αιώνα ο Laplace κι ο Lagrange.

Ιστορία της Μηχανικής
Η μηχανική που βασίζεται μόνο στη θεωρία αρχίζει με το έργο του Αρχιμήδη (287 - 212 π.Χ.), που σε αυτόν οφείλεται κι η μελέτη του μοχλού και ο ορισμός του κέντρου βάρους. Μετά ερχόμαστε στον ΙΣΤ' αιώνα, όπου ο Τζ. Μπενεντέτι δημοσίευσε το 1585 πολύ ακριβείς έννοιες σχετικές με τη φυγόκεντρη δύναμη. Ο Στέβιν το 1586 δημοσίεψε αξιόλογες μελέτες σχετικές με τη στατική και την Υδροστατική. Σε αυτές τις μελέτες δίνεται η βάση για την έρευνα της πίεσης που ασκούν τα υγρά στον πάτο των δοχείων. Στη συνέχεια ο Γαλιλαίος (1564 - 1642) ανακοίνωσε τους νόμους της πτώσης των βαρέων σωμάτων καθώς και την παραβολική κίνηση των βλημάτων. Ο Τορικέλι (1608 - 1647) ανακάλυψε το βάρος που ασκεί ο αέρας και συμπλήρωσε τις εργασίες του δασκάλου του Γαλιλαίου. Ο Χόιενς (1629 - 1695) μελέτησε τα ρολόγια και το εκκρεμές κι είναι ο πρώτος που ερεύνησε τη δυναμική των στερεών χωρίς να περιορίζει το κέντρο βάρους τους. Ο Νεύτωνας (1642-1727) τόνισε την αρχή της ισότητας μεταξύ δράσης κι αντίδρασης και είναι εκείνος που διατύπωσε το νόμο της παγκόσμιας έλξης. Ο Βαρινιόν (1654 - 1722) διατύπωσε τη θεωρία των ροπών. Ο Euler (1707 - 1783) μελέτησε το πρόβλημα της κίνησης ενός ελεύθερου στερεού με καθαρά αναλυτική έρευνα. Ο Δανιήλ Μπερνουγί (1700 - 1783) μελέτησε τις κινήσεις των υγρών και των αερίων με τη μαθηματική ανάλυση. Ο ντ' Αλαμπέρ (1717 - 1783) όλα τα προβλήματα της δυναμικής τα μετάτρεψε σε προβλήματα ισορροπίας κι ο Lagrange (1736 - 1813), στις μελέτες της αναλυτικής μηχανικής, διατύπωσε το θεώρημα των δυνατών ταχυτήτων. Τέλος η εφαρμοσμένη μηχανική έγινε γνωστή απ;o τις μελέτες των Coriolis, Ναβιέ, Coulomb, Μορέν, Μπεγκέν, Πονσελέ κ.ά.