Tara libertatii

Situatie vooraf onder berucht regime
Libertas was economisch gezien een redelijk stabiele staat, maar politiek gezien, was het eigenlijk een weinig betekende staat in de wereld. Het land werd al sinds 1860 bestuurd door een Senaat, maar er bestond geen staatsleider in dit systeem. Deze Senaat was in de loop der tijd compleet afgezwakt door corrupte leden; zo waren er enkele leden die meer macht voor zichzelf wouden en waren er regelmatig conflicten. De Senaat was zeer verschillend; vele voorstellen van het éne deel van de Senaat werden afgewezen door het ándere deel. Ze bleven elkaar tegenwerken, en de Libertaanse politiek dreigde in elkaar te zakken.

Zo zat het Libertaanse politieke systeem al bijna 150 jaar in elkaar, maar al sinds de Tweede Wereldoorlog voelde de bevolking dat er iets goed mis was met de politiek; er moest iets gaan veranderen. Maar de grote vraag was: wanneer zou het goede moment vallen? Maar goed, het volk bleef rustig en er veranderde niets.

Om de 5 jaar werd de Senaat herkozen. In 2005 was het dan weer tijd voor een nieuwe Senaat; er werden verkiezingen gehouden. Tot ieders verbazing, werden dat jaar veel extremistische leden verkozen. Nog altijd zijn deze verkiezingen controversieel bevonden; er moet wel gesjoemeld zijn met de stemmen. Waarschijnlijk was deze uitslag van de verkiezingen het werk van de Wikistadse maffia en/of gangs, die soms nauw samenwerkten met extremistische partijen. Maar het is nooit bewezen en deze beruchte leden, waaronder ook Jacobus Waerth-Meijer (een extreem-linkse politicus) en Elly Waymann (een extreem-rechtse politicus), kwamen aan de macht.

Ook waren er een paar democratische leden verkozen, zoals Robin Libertatis en Dimitri Neyt, maar deze kleine groep kon het niet opnemen tegen de beruchte politici. Wel bleven ze zich twee jaar lang de huidige Senaat. Het was een ware chaos, in de Senaat leek het wel oorlog en iedereen werkte elkaar tegen. Deze chaos werd eind 2005 ook gevoeld onder de Libertaanse bevolking, en geregeld werden er protesten gehouden in de Vredeswijk, maar zonder resultaat.

De communisten en de fascisten in de Senaat wilden beiden de macht voor zichzelf hebben en meerdere keren hebben ze die geprobeerd te grijpen, door bijvoorbeeld het presidentschap naar eigen voorkeur proberen in te voeren, maar ook dit zonder resultaat. Maar de extremistische partijen hebben samen ook enkele besluiten kunnen maken. Zo werd in 2006 de beruchte Immigratiewijk gebouwd, een ghetto waar alle Noord-Afrikanen moesten gaan wonen. Ook werd de politie versterkt en kreeg deze nieuwe leden (corrupte leden, die betrokken waren bij de maffia). Libertas ging achteruit, en weer onstonden er opstanden.

Vervolgens was er eind 2006 weer een grote opstand die in de Vredeswijk begon. De ontevreden burgers gingen op een koude zondagochtend per rubberboot naar Insula Governationis, om daar te demonstreren tegen de Senaat. De politie, die het Huis stond te bewaken, greep haar stokken en begonnen erop los te slaan. Deze opstand was helemaal uit de hand gelopen, en de demonstranten zaten als muizen in de val. Gelukkig vielen er geen doden of zwaargewonden, maar deze misdaad van de Senaat kunnen we haar nooit meer vergeven.

Het leek wel alsof deze extremistische partijen een samenzwering vormden tegen het volk. Het volk werd geterroriseerd, maar het wilde geen bloedige revolutie. Toch voelde men dat verandering nabij was..

Poging tot hervormingen
right|framed|Wikistad krijgt onder R. Libertatis een nieuw wapen Het democratische gedeelte van de Senaat hoopte op een spoedige staatshervorming. In januari 2007 begon het weer constant voorstellen te doen die de situatie zouden kunnen verbeteren. De democratische aanhang werd steeds groter. Uiteindelijk had het zelfs een meerderheid in de Senaat bij één van Robins voorstellen die de weg naar de staatshervorming zou kunnen betekenen, maar uiteindelijk lukte Waerth-Meijer het toch om die tegen te houden. Maar de zogeheten democraten kregen meer moed en bleven doorzetten.

Vredige staatsgreep, de "herstichting"
De beruchte Senaatsleden voelden de afzetting aankomen want de Democraten werden steeds machtiger. In maart 2007 werd met behulp van de CIA een opstand begonnen in heel Wikistad; iedereen ging de straat op. "Libertas, het land van de vrijheid, en niet van de onderdrukking!" riepen ze. De demonstranten bleven twee weken lang op straat staan; ze hadden allemaal tenten opgezet en bleven er zelfs slapen. "We gaan niet weg totdat we krijgen wat we willen!" is een bekende citaat van één van de demonstraten. Op 24 maart was het dan zover: nadat enkele belangrijke politici getekend hadden werd de Senaat ongedaan gemaakt en werden Robin Libertatis en Dimitri Neyt tot interim-staatsleiders aangewezen, president en vicepresident, iets wat het Libertaanse volk al een lange tijd gemist hadden.

En dat was ook zo, ze konden nu eindelijk die zware periode van onder de laatste Senaat achter zich laten. Maar eigenlijk zou het échte werk nu pas gaan beginnen.

Robin Libertatis, de nieuwe staatsleider, begon direct na de ondertekening van de staatshervorming, om 17:00 uur, het land te verbeteren. Er moest een hoop gebeuren, want de politiek was compleet in elkaar gezakt en ze hadden een nieuw systeem en een nieuw Grondwet nodig. Samen met zijn compagnon Dimitri Neyt begonnen ze aan het eerste opzet van de nieuwe Libertaanse politiek. Eén uur na de ondertekening van de staatshervorming begonnen ze al aan de herschrijving van de Grondwet. En zo zou Libertas, stukje bij stukje, een betere plek op Aarde worden.

Staatshervorming loopt niet helemaal op rolletjes
Maar toch heeft het vernieuwde Libertas het de eerste maand erg lastig gehad. Na de val van het vorige regime werd de corrupte politie ontslagen en werden er nieuwe mensen aangenomen, maar de criminaliteit nam toe en gangs zoals Stad South United en Wicked North kregen meer ruimte.

Naast de toenemende criminaliteit lag blijkbaar ook de economie op zijn kop. Het zwakke landje was blijkbaar meer een land geworden waar alles mocht. Maar dankzij investeringen van buitenlanders was er als nog hoop voor Libertas. Midden april verschenen er de eerste vrije particuliere kranten, waaronder de Wiki Post en de Wiki Mirror. In de politieke wereld werd de Grondwet herschreven, een Rijksregister opgezet en had men besloten dat er binnenkort democratische verkiezingen gehouden zouden moeten worden, voor de functies van staatsleiders (president, vicepresident, premier), ministers en vertegenwoordigers. Verder volgden er ook andere politieke ontwikkelingen. Zo werd er besloten dat Libertas een republiek bleef en dat het land Libertas maar één naam heeft, namelijk Libertas.

Maar Libertas kampte nog steeds met één groot probleem: ze moest het zakkende populatiecijfer omhoog halen. Ze besloten het land aantrekkelijk te maken en lieten een hoop Nederlanders en Belgen immigreren. Zo kwam op 28 april de heer Ruben Geleyns aan in Wikistad. Hij besloot zich aan te sluiten bij Dimitri Neyt en Robin Libertatis en hielp mee aan de heropbouw van Libertas. Op 29 april volgde de eerste écht succesvolle dag in Libertas; namelijk de Dag van de Activiteit. Hierna bleef Libertas groeien en kon ze uitkijken naar een zonnige toekomst.