Dzieje bohaterów

Spis treści:  Polowanie na Hopfenę. Pomoc Unterwalden. 

W skrócie to co się stało ostatnio: Asuanę zabrali strażnicy wysłani z polecenia Aliara Zdanara, i tyle ją widzieliśmy.

 Klaus Ostenbruck posiadł kompas wskazujący położenie Hopfeny, która jest obecnie ciężko ranna i gonią ją dwaj skalni strażnicy. Zostawia ona ślady krwi.

„Nowi” zostali wtajemniczeni i drużyna wyruszyła. Przywódcą został Atanazy wybrany demokratycznie przez członków drużyny (ja przez niego zostałem wybatożony

przy całej wsi, ale zniosłem to dzielnie). Ruszyliśmy w góry, 2 tygodnie było spokojnie, tylko jakieś gobliny się kręciły, aż tu nagle napadło nas 30 orków i

wzięli nas w niewolę. Klaus się nie dał złapać. Zaprowadzili nas do wsi – podobna do wsi wyzwoliciela, pełno niewolników (ludzi, goblinów) a wszystkim

rządziły gnomy. Obóz produkował broń i zbroje. Hogo został przez nie zabrany i przez nie „opanowany”. Wsadzili nas do celi znajdującej się w kopalni.

Waleczny Atanazy podjął walkę o przetrwanie i zorganizowaliśmy powstanie. Na początku wszystko szło jak trzeba, ale potem gobliny wszystko schrzaniły i

powstanie zamieniło się w rzeź naszych. Zginęło nas chyba z 80 osób. Wtedy nadleciał mieczyk. Po kolei rozwalał naszą drużynę, ja myślałem i myślałem i

wymyśliłem, że steruje nim Hogo i go ogłuszyłem. Miecz padł na ziemię. Ruszyliśmy w głąb kopalni. Na końcu jej znaleźliśmy górski rwący potok. Ocuciliśmy

Hoga, ale mieczyk znowu zaczął drżeć, więc go znowu ogłuszyliśmy. Ja wziąłem miecz – za pas i dawaj do strumyka, reszta za mną. Że nie umiem pływać,

poszedłem na dno i tylko ręka Wereny utrzymuje mnie przy życiu. Straciłem wszystko. Podłamało mnie to bardzo. To chyba dlatego tak długo musiał odpoczywać zanim doszedł do siebie - nie miał większych obrażeń

fizycznych, ale psychicznie był zmęczony. Dni odpoczynku to bardzo dziwne zachowanie Ioana Hossu i Atanazego, któzy wpędzili w depresję Hoga. Hogo jest

potężny i tajemniczy - nie wiadomo w jaki sposób potrafi sterować mieczem. Dowódca okazał się typowym szlachcicem z pustą łepetyną. Jak można wysyłać niekompetentnego człowieka na zwiady? Dziwne było to, że w tej sprawie jest on

zdecydowany, natomiast w innych wykazuje zero twardej ręki - nie potrafił zadeydować w którą stronę idziemy - za każdym razem gdy był wybór drogi. Widać, że

jest na mnie cięty, ponieważ wysyła mnie na zwiad i traktuje najgorzej z drużyny. Jego kompanem jest Ioan, ciągle drwiący i szydzący z moich pomysłów. Sam

natomiast nie potrafi niczego zaproponować. Ciągle zmienia zdanie i torpeduje nasze poczynania. Sieje zament wdrużynie. O tym, iż schowałem miecz

zadecydowały powyższe sprawy, ale także te: a) jak powiedziałem(juz nie pamiętam przy jakiej okazji), że wszyscy przysięgali, że zabiją wojowniczą księżniczkę Hopfenę, to   - Ioan powiedział, ze nie przysięgał,   - Atanazy powiedział, że nie przysięgał,   - Jan nie przysięgał, b) Mykoła mnie oszukał, pomimo, ze dałem mu połowę mojej złotej korony, c) w dodatku najbardziej zapalony na zabicie Hopfeny Klaus się gdzieś zapodział d) część drużyny spotkała sprzymierzeńca Hopfeny i go oswobodziła i puściła wolno, tak by poszedł i ostrzegł Hopfenę - SZOK!!! Pomyślałem i postanowiłem wiąć sprawę w swoje ręce. Schowałem miecz po to by wykorzystać go samemu, lub przekazać go przed (lub w czasie walki) Hogowi bądź

Klausowi. Od tej pory będę niósł Hoga i po cichu go pytał jak korzystać z miecza - domyślam się, że trzeba go rzucić pod jakimś kątem by poleciał i wrócił

(tak jak narzędze z pałudnia świata – tajemniczy bumerang, o którym zapewne słyszałem na uczelni w Altdorfie). Mam plan na wypadek spotkania Hopfeny. Czaję

się, podchodzę do niej z boku i strzelam do niej z około 10 metrów. Jak ją trafię, to ona upadnie i będzie nasza, jak chybię to uciekam tak by ktoś z naszej

drużyny mógł ją dopaść. Od tego jak rozwinie się sytuacja zależeć będzie komu przekażę miecz. Postanowiliśmy udać się do rzeki – w miejsce gdzie były kurhany (bądź też coś innego). Po drodze po raz kolejny moje super argumenty nie trafiały ani

do dowódcy, ani do Ioana. Niosłem Hoga i nawiązałem z nim kontakt – wyjaśnił mi jak użyć miecza do zabicia Hopfeny. Coraz bardziej mnie ta księżniczka

intryguje – kim ona jest i tak naprawdę co potrafi – osobiście nie wierzę w magię – może kiedyś była, ale już dawno temu przeminęła. Czy możliwe jest jednak

aby część niej pozostała?? Nie dowiem się tego póki nie spotkam tej Hopfeny. Nadchodząca noc okazała się najgorszą w moim dotychczasowym życiu. Zaczęło się

od przeprawy przez rzeczkę – najpierw przeskoczył przez nią Jan, a potem ja i Ioan przerzucaliśmy Hoga. Mieliśmy do pokonania odległość 2 metrów. Niestety –

albo ja za późno, albo Ioan za wcześnie rzuciliśmy Hogiem i wpadł on do wody. O dziwo poziom rzeczki wzrósł gwałtownie i ogromna fala porwała ciało Hoga.

Skoczyłem więc za nim i trafiłem na drugą falę. Oczywiście nadal nie umiem pływać i zatonąłem. Jak się później okazało woda porwała jeszcze Jana i Mykołę. W

dodatku zaatakowali na jacyś ludzie. Po kolei drużyna się wykruszała. Gdy zebraliśmy się do kupy przeciwnicy strzelali do nas z łuków. My nie mieliśmy z

czego strzelać, więc postanowiłem osuszyć ładunki, a że wiadomo iż wszystko szybciej schnie na wietrze – dmuchałem na nie. Potem fatalne decyzje dowódcy

załamały mnie. Dokładnie nie pamiętam co się działo, ale wiem, iż ciągle wystawialiśmy się na strzały, potem wymiotowałem by zwrócić zakażoną wodę i suszyłem

ładunki. W tym czasie Ioan i Atanazy toczyli walkę z przeciwnikami. Skutek był taki, że nie wrócili. Jak mówi przysłowie trzeba upaść by móc powstać

silniejszym– tak się stało ze mną. Po załamaniu się powróciłem. Wymyśliłem aby za pomocą prochu wypalić otwartą ranę – udało się w 100%. To mnie podniosło na

duchu. Postanowiłem podjąć walkę z przeciwnikami. Jeden na trzech – teoretycznie nie miałem szans, ale broń palna okazała się potężna. Wygrałem i przegoniłem

napastników. Niestety dla Atanazego nie mogłem pomóc (tak naprawdę to ani on mnie, ani ja go nie lubiłem – od samego początku się nie dogadywaliśmy). Reszta

drużyny poobijana i poraniona, ale przeżyła. Dodać trzeba, iż napastnikami prawdopodobnie byli chorzy na leprę. Pozostawili oni na Imanie i Atanazym dziwne

znaki – N w kółku. Następnego dnia poszedłem do zarażonej osady by zdobyć prowiant. Rozmowa z sołtysem osady wyjaśniła parę spraw – po pierwsze znalazł się

Hogo (nieprzytomny i prawdopodobnie zarażony). Po drugie osada zatruła się od wody. Po trzecie wyznają Hopfenę i nienawidzą Rokusany (Analii). Po czwarte

kilka godzin od osady istnieje zamek – opuszczony, o którym istnieje legenda, iż był kniaź, stał się zły i jego brzemienna żona skoczyła do wody i utonęła,

natomiast ma powrócić dziedzic kniazia. Po piąte zbiera się w okolicy coraz więcej leprowatych i są agresywni. Mam nadzieję, że Hogo po przebudzeniu pomoże

osadzie, ponieważ jak on tego nie zrobi to nikt im nie pomoże (my spotkaliśmy wysłannika nieżywego osady z całymi pieniędzmi wioskowymi). Nie chciałem ich

pozbawiać nadziei, więc im o tym nie powiedziałem. W sumie to może czegoś dowiem się w tym zamku. Wziąłem prowiant i ruszyłem do drużyny. Tak naprawdę to przyprowadziłem drużynę do tej wioski – Walijewki. Tam się leczyliśmy. Wybraliśmy także nowego przywódcę. Po raz pierwszy w historii

dowódca nie był jedną osobą. Władza została rozdzielona na 3 osoby: Hoga, Ioana i Erfinda. Wspólnie mają decydować o tym co robi drużyna i którą drogę

wybiera. Dołączyła się do nas jeszcze jedna osoba – elf Falandar. Wspólnie pochowaliśmy dowódcę – Atanazego. Potem wyruszyliśmy w okrojonym składzie w górę

rzeki rozwiązać zagadkę choroby i klątwy jaka krąży na zamku Drodiwina. Od Polanica Starego dowiedzieliśmy się o historii zamku, do którego przybył kapłan

Mora i zaczął wpływać na kniazia, który w końcu został świętoszkiem i kazał się umartwiać i biczować. Doszło do tego że jego brzemienna żona skoczyła z wieży

i rozbiła się na skałach. On się opamiętał i zabił kapłana. Od tej pory miejsce jest przeklęte. Tak więc podróż zapowiadała się ciekawie. Po drodze

widzieliśmy dziwne zjawisko – do kurhanów szedł pochód żałobny. Potem w jakiś niewyjaśniony sposób pochód zniknął – rozpłynął się. Wszyscy mówili że to duchy

szły, ale jakoś do mnie to nie mogło dotrzeć. Potem natrafiliśmy na wielki popękany kamień stojący pośrodku rzeki. Hogo mówił że to jest kamienny strażnik.

Dziwne było to, że na całej jego powierzchni (nawet nad wodą) znajdowała się cienka warstwa wody. Potem ten kamień się rozpadł. Gdy dotarliśmy do zamku była

już noc. Nie odważyliśmy się pójść do środka, tylko poszliśmy w górę rzeki. O dziwo woda która płynęła rzeką wypływała spod skał obok zamku. Powyżej zamku

koryto rzeki było wyschnięte. Poszliśmy więc tym korytem i dotarliśmy do tamy – tak jak podejrzewałem – była tam tama ? . Była to tama utworzona z kamieni i

wielkiego drzewa. Na drzewie wyryte były runy wydrapane paznokciem, który pozwoliłem sobie zatrzymać. Hogo rozpoznał runy kamienia i wody. Postanowiliśmy

zniszczyć tą magiczną tamę. Ale wszyscy się bali. Więc w końcu ja zdarłem runy i nic się nie stało. Hogo znalazł jeszcze łzę Nemerii w miejscu gdzie były

korzenie drzewa. Niestety nic nam to nie dało. Co pewien czas woda w stworzonym przez tamę zalewie wybuchała w górę, przelewała się przez tamę i płynęła

korytem – stąd te dziwne fale na rzece. Skoro nie udało nam się znaleźć nic konkretnego poczekaliśmy do rana i udaliśmy się do zamku. Po drodze znaleźliśmy

ciało trędowatego. Pochowaliśmy go. I weszliśmy do zamku – tam był Kazimierz ze Staszewa – jakby opętany. Chodził i bredził coś o zakończeniu i początku.

Potem nas nazywał mordercami. Przeszukaliśmy zamek – na wieży był dziwny pokój, który powodował zawroty głowy – nasz elf o mało przez to nie wypadł przez

okno. Był tam także drugi pokój z ołtarzykiem Khainea, Irweny i Hildenbryka. O dziwo Ioan zaczął się do nich modlić – tak samo Kazimierz. Pozostała część

drużyny przeszukała dalsze pomieszczenia i znalazła w piwnicy miejsce gdzie leżał w sarkofagu kapłan Mora. O dziwo wyglądał na żywego i bardzo bardzo

cierpiącego. Niestety Hogo stwierdził, że pomieszczenie jest zabezpieczone runami, których nie mogliśmy zniszczyć. Potem usłyszeliśmy huk. Tama się rozpadła

? Ioan poszedł tam pierwszy a my po pewnym czasie za nim. Woda spłynęła i ukazało się wejście do pieczary. Weszliśmy do środka i szliśmy na kolanach w

całkowitych ciemnościach. Zaatakował nas wredny szczur, ale elf go pokonał. W końcu dotarliśmy do komnaty. Tam zastaliśmy bardzo dziwny widok. Przed nami

stała Irena – cała poraniona i ledwo żywa. Walczyła z kamiennym strażnikiem, którego pokonała. Na ziemi leżał poraniony Ioan. Jak się okazało Hopfena była

już pogodzona ze śmiercią i przywitała nas jako swoich prześladowców. Porozmawialiśmy z nią. Okazał się że Ioan jest tym dziedzicem Drodiwiny. Irwena

powiedziała nam jeszcze, że jej mąż jest bardzo złą osobą. Że szuka Łzy Morslieba, która znajduje się w okręgu Martylionis. Organizacja Hildenbryka nazywa

się Czerwona Korona. Powiedziała nam także abyśmy się na razie przed nim ukrywali, a gdy się wzmocnimy zniszczyli jego organizację. Potem wyznała nam, że nie

odniosła ulgi po zabiciu siostry. W sumie nie sprawiała wrażenia złej bogini – księżniczki. Potem dałem Hogowi miecz, a ten zabił panią H. Przed jej zabiciem

podobno rozmawiał z bogami i mógł sobie zażyczyć wszystkiego, więc zażyczył aby Analia żyła i Ratter miał się dobrze ? Nie ma to jak Hogo. Miecz którym

popełnił morderstwo uzyskał swoją nazwę „Kordiał”. To jest miecz, który zabija bogów. Gdy księżniczka nie żyła pojawił się Klaus – ten trędowaty. Odciął

palec zwłokom bogini, potem zdjął z niego pierścień i nic nie mówiąc rzucił na nas opętanie (mudre posłuszeństwo). Przeżyliśmy dzięki bogom. Potem wróciliśmy

wszyscy do wioski. W sumie to wiele dziwnego się zdarzyło. Nie wiem co o tym sądzić. Chyba po prostu jak wpadłem do rzeki, to opiłem się wody i miałem zwidy.

Czy to możliwe żeby mały Halfing zabijał bogów? Czy naprawdę magia jeszcze istnieje? A z drugiej strony czy to możliwe żeby kamień chodził? Żeby miecz się

świecił? Podczas pobytu we Wladijewce drużyna uległa podziałowi. W wiosce pojawił się bard – Jarosław, który namówił część drużyny do pomocy Gotom z

Unterwalden. Erfind, Hogo, Jan i Fryderyk chcieli aby dalszą drogą była podróż do Unterwalden, które jest gockim miastem zagrożonym przez Walachów. Ioan

natomiast (który został kniaziem Wladijewki), oraz Mykoła chcą udać się do Grząśli na zjazd smoczego paktu. Falandar niby chce jedno i drugie albo nic nie

chce. Wraz z upływem czasu nasilały się kłótnie, oraz nieporozumienia. Brak zaufania do ludzi z drużyny stał się codziennością. Erfind zbudował banię

(wynalazek o nazwie Erfinder 2.1) Ioan wraz z Mykołą i Falandarem udawali się w dziwne podróże. Goci postanowili sprawdzić jaki stosunek do nich mają Walachowie. Jan i Fryderyk ogłosili, iż udają się do Unterwalden, a Erfind obserwował ich

wyjście z pobliskich wzgórz. Jak się można było spodziewać za nimi wioskę opuściło 4 Walachów, którzy w górach zastawili na nich pułapkę. Dzięki interwencji

Erfinda obyło się bez przelewu krwi. Ioan jak mu o tym powiedzieliśmy oczywiście powiedział, że nic o tym nie wie. Potem zaczęły się działania Ioana. W ciągu

godziny kilkukrotnie zmienił zdanie ? Początkowo chciał jechać do Grząśli. Potem zaczął się zastanawiać czy nie jechać z nami. Potem chciał zostać w wiosce,

by ostatecznie wpaść na pomysł, że pojedzie z nami. Z uwagi na fakt, iż nie mógł wioski zostawić samej mianował Mykołę na sołtysa wsi. Potem udał się do

obecnego sołtysa i mu o tym powiedział, a potem odwołał to co mówi (w co obrażony sołtys nie uwierzył). Na zebraniu powstało zamieszanie, którego

(niezrozumianą i niezapomnianą) ofiarą był Erfind, oraz Malec Dodzić – prawie co zabity przez Ioana, który jak to Walach wszystko rozwiązał siłą, a nie

głową. Podczas zebrania Ioan starał się sołtysowi wmówić że jest sołtysem, by na końcu na sołtysa mianować syna sołtysa. Podpalenie chaty w której

mieszkaliśmy dopełniło tylko zamieszania. Nawet ja już się nie łapałem w tym o co chodzi Ioanowi, a ogłupieni Walachowie uznali go w końcu swoim jedynym

wodzem. Dzięki temu mogliśmy wyruszyć do Unterwalden. Po drodze odwiedziliśmy jeszcze zamek, w którym zniszczyliśmy ołtarz z podobizną Hildenbryka i Khaina.

Następnie uwolniliśmy uwięzionego w krypcie Wizgulfa (kapłana Morra przebywającego tam od 300lat). O dziwo żył on. Inicjatorem tych dwóch poczynań był

Erfind.   Następnie odbyliśmy podróż do Unterwalden. Na miejscu spotkaliśmy się z rada miasta: Gerhard Schiller – przywódca straży miejskiej, Babunia Mescher, Ojciec

Dietrich, Henrich Zuch – jedyny normalny radny. Wyjaśnili oni nam obecną sytuację tu panującą: ciągłe ataki Walachów, potężne straty w obrońcach, oraz chęć

wyruszenia (emigracji) do któregoś z okolicznych władców w celu uratowania życia. Poproszono nas o pomoc wyborze miejsca, do którego najlepiej się

przeprowadzić. Podczas tych rozważań miasto zostało zaatakowane przez oddział Walachów. Wybiegliśmy na podwórko by bronić miasta. Każdy z nas znalazł się w innym miejscu. Na początku dzielnie walczył Jan. Jego strzały siały zamęt wśród

napastników. Potem do akcji wkroczył Ioan i spowodował panikę wśród… obrońców, którzy widząc jego ucieczkę zaczęli uciekać razem z nim. Dopiero wystrzał z

pistoletu Erfinda, który jedną kulą położył dwóch napastników przywrócił wiarę w obrońców. Razem z czterema innymi wojakami Erfind rozpoczął strzelanie z

broni palnej. Po raz kolejny zadziałało to znakomicie i Walachowie zostali wyparci z miasta. Po bitwie cała drużyna pomagała w leczeniu miejscowych (zginęło

ich około 20 osób). Następnego dnia zostaliśmy wezwani do ratusza. Rada miasta obradowała nad nową propozycją od wysłannika … . Należy dodać, że ten znany z

surowości władca był do tej pory znienawidzony przez mieszkańców Unterwalden, a także przez Walachów. Podczas debaty Jan wykrył szpiega podsłuchującego naszą

rozmowę. Szpieg wynajęty został przez wysłannika …. Nabraliśmy podejrzeń, że napad Walachów ma dużo wspólnego z …, więc postanowiliśmy użyć podstępu podczas

wyboru miejsca ewakuacji. Ogólnie ogłosić mieliśmy, że udajemy się do …, a tak naprawdę udamy się do Aliana Zdanara do Zdanar. Wprowadziliśmy w błąd

wysłannika … i mieszkańców Unterwalden. Plan polegał na tym, aby po wyruszeniu wysłannika popłynąć łodziami rzeką do Zdanar. Na łodzie zabrani zostali

dzieci, starcy i staruszki – ogólnie 105 osób ( w tym nasza drużyna, oraz Babula i Zuch). Każda z łodzi ma swojego sternika i jak łatwo się domyślić każdy z

nas musiał kierować łodzią (5 małych łódek, 3 średnie i 1 duża). Reszta miasta miała dotrzeć do Zdanar wozami. Przed wyruszeniem dowiedzieliśmy się kilku

rzeczy o Okręgu Mortilionis: - jest to miejsce skąd pochodzą druidzi i tylko oni wiedzą gdzie to jest, dowiedzieliśmy się także jaki jest tajemny symbol

druidów. Pierwszy dzień podróży minął spokojnie. Zatrzymaliśmy się na noc i rozbiliśmy obóz. Niestety noc okazała się ciężka. Podczas pierwszej zmiany

zauważyłem, że w obozie brakuje 2 dzieci. Udałem się na łódź by sprawdzić, czy ich tam nie ma. Na jednej z nich zobaczyłem owłosionego potwora jedzącego

dziecko. Wystraszyłem się strasznie. Zrobiłem zamieszanie. Jan zauważył jak coś ucieka do lasu. Hogo, Falandar, Erfind (ja), Ioan i Babunia udaliśmy się

tropami tego stwora. Po długiej podróży dotarliśmy do polany, na której paliło się ognisko. Przy nim siedziały okropne stwory: owłosiony człekokształtny,

kobieta ze skrzydłami, „człowiek” z rogami jelenia, oraz jeden z mackami jak u mątwy. Piekli oni dziecko na ognisku. Widok był straszliwy. Zaatakowaliśmy

ich. Strzał z pistoletu powalił kobietę i rozgorzała się walka. Zwyciężyliśmy – ranni zostali Falandar i Ioan. Znowu zbawienny okazał się pistolet. Po walce

okazało się, że dwójka z mutantów miała na sobie naszyjniki w kształcie czerwonej korony (te dwa mutanty ubrane były w stroje imperialne, natomiast pozostałe

w stroje Walaskie – tak jakby byli werbowani do organizacji). Okazało się, że podróż nie będzie taka łatwa jak się wydawało. Podczas drugiego dnia podróży

jedna łódź się rozbiła na skałach. Całe szczęście wszyscy zostali wyciągnięci z wody – także dzięki umiejętnościom pływackim Ioana. Drugiej nocy wystawiliśmy

jeszcze bardziej liczne straże. I znowu na pierwszej (mojej) zmianie okazało się, że coś jest nie tak. Babunia zniknęła w lesie. Ruszyliśmy na jej

poszukiwanie. Znaleźliśmy ją rozmawiającą z lasem (potem się okazało, że z goblinami). Gobliny nas okrążyły i chciały abyśmy się wykupili podarkami. Jan

oddał im wisiorek dzierlatki, a ja mój wynalazek-zabawkę, oraz łyżkę służącą goblinom oczywiście do wieszania na nosie. Babunia wróciła z nami do obozu i

udaliśmy się na spoczynek.