Kroniki starego świata

Nie pamiętam w jaki sposób owe kroniki dostały się w ręce drużyny.

Magistrus Ignesciensis Treviskus Kronika wypadków przyszłych, ale pewnych, które nadejdą i zniszczą świat.

3 luty 2517; ranek Middenheim niewzruszone broni się przed atakami Kapłana. Trzeba czegoś więcej niż hordy wojowników, by zdobyć klejnot Imperium. Czyż Kapłan myślał, że w mieście nie ma magów, potężnych kapłanów, wspaniałych wojowników? Czyż nie wiedział, że podnosi rękę na miasto Białego Wilka? Nie zdoła ich pokonać. Potrzebowałby na to lat. Kilka miesięcy mrozów i zamieci nie wystarczy.

4 luty 2517; południe Imperium nie ma już wojsk. Cesarz poniósł olbrzymie straty, Altdorf stoi otworem, już nikt nie przyjmie bitwy. Setki awanturników, magowie, najmici, niemal wszyscy wynoszą się ze stolicy. Wiedza, ze miasto nie nadaje się do obrony. Kierują się do Nuln. Tam chcą przyjąć bitwę i wojska Kapłana. Tymczasem armia Trzech zbiera siły i szykuje się do kolejnego uderzenia. Tak, przegrali. Tak, zginęły tysiące mrocznych krasnoludów, tysiące rycerzy ciemności, dziesiątki tysięcy zielonoskórych. To była wielka i straszna bitwa. Jednak wojska ciemności na powrót rosną w sile. Setki wilków z całego Imperium zmierza ku wojskom Kapłana. Potężne, zmutowane bestie w walce są przerażającym przeciwnikiem. Ich watahy atakują osady, pielgrzymów, karawany. Nikt nie potrafi im sprostać, śnieg spływa krwią, a nocą niesie się potworne wycie. Ulryk spogląda na nas z góry i płacze w bezsilnej złości. Wpada we wściekłość, w furii zsyła kolejne zamiecie i jeszcze większe mrozy. Jego słudzy, piątka Wyklętych śmieje mu się w twarz. Bestie, będące kiedyś wilkami słuchają tylko ich rozkazów. Mróz jest coraz większy. Armia Trzech z każdym dniem rośnie w sile, płoną kolejne osady i małe miasteczka. Powstają nowe regimenty Wskrzeszonych. Dołączają do nich diabły i zielonoskórzy żyjący dotąd w lasach Imperium. Są ich tysiące. A w całym Imperium setki tysięcy. Wiem o tym. Od szesnastu lat jestem strażnikiem dróg.

Ruszamy w kierunku Nuln. Pomożemy w obronie miasta - bo cóż innego nam pozostało. Karak jest zbyt odlegle.

12 luty 2517; wieczór W drodze do Nuln natknęliśmy się na szóstkę strażników dróg. Jakże różnią się od nas. Przeszli mniej, wojna nie doświadczyła ich w takim stopniu jak nas. Według ich słów miasto jest przygotowane do obrony. Mieszkańcy Kemperbad, Delberz i Grunburga spalili swoje domostwa, zabrali dobytek i ruszyli do Nuln. Wojska Trzech nie znajda prowiantu w spalonych miastach, nie zwiększą swych szeregów o kolejne zastępy Wskrzeszonych, będą musiały walczyć w Nuln, dokładnie tam, gdzie zechcemy się bronić. Tam, gdzie my chcemy przyjąć bitwę. Jest szansa, wierze w to. Wszyscy musimy uwierzyć, wykrzesać z siebie wiarę i stanąć do walki z Kapłanem.

13 luty 2517; ranek Nie kierujemy się juz w stronę Nuln. Nie przydamy się tam, nie potrzeba im kolejnych gęb do wyżywienia. Dość juz tam mężczyzn, dość wojowników. Najsłynniejsi awanturnicy z całej okolicy ruszyli do Nuln w poszukiwaniu chwały. To ważne, ze tam są, ważne, ze są wprawnymi szermierzami i chcą walczyć z Kapłanem. W Nuln znajduje się teraz sporo ponad setka najsłynniejszych zabijaków z całego Reiklandu. To będzie wyrównane starcie. Awanturnicy posiadają magiczną broń i zbroje. Potrafią rzucać czary. Każdy z nich jest w stanie pokonać wilkołaka. Każdy z nich pokona w walce rycerza zła lub mrocznego krasnoluda. Najlepsi z nich poradzą sobie nawet z kilkoma takimi przeciwnikami. Armia Trzech nie stanie naprzeciw wojska zaciężnego, gdzie żołnierze uciekają w popłochu na sam widok Wskrzeszonych. Teraz to oni będą uciekali i ginęli. Podniosą topór Gotrek i Felix, podniesie swój miecz Cleim Shirestock. Bohaterowie Starego Świata stanęli do obrony Imperium. To historyczna chwila, a Nuln może przejść do historii jako Miasto Zjednoczenia. Miasto na którego blankach stanął krasnolud obok elfa, bezlitosny zabójca obok zakonnego rycerza. Zgromadzili się tu wszyscy. Strzeż się Kapłanie. Bohaterowie Starego Świata potrafią walczyć. Są nieugięci, twardzi, są przygotowani na wszystko. Stary Świat nauczył ich życia. Nie cofną się przed Wskrzeszonymi, nie przestrasza wilkołaków. Musisz pokazać cos więcej, by ich pokonać. O wiele więcej. Ruszamy z powrotem na północ.

Wracamy do czynnej służby. Mamy wierzchowce, mam dziesięciu ludzi, mam wreszcie chęć do życia. Mam cel, a zatem i sile. Nie czujemy juz mrozu, nie siedzimy przygnebieni przy ogniskach. Stajemy do walki o przyszłość naszego świata. Zrobimy wszystko, by pomóc obrońcom Nuln. Będziemy informować o ruchach wojsk ciemności, o ich sile i planach. Wykonamy to, do czego szkolono nas przez cale życie. Jesteśmy strażnikami dróg. Nadszedł czas próby. Czas pokazać ile jesteśmy warci. Wyszliśmy cało z Wolfsburga, przetrwaliśmy oblężenie Talabheim, przedarliśmy się przez polowe Imperim. To o czymś świadczy, prawda? Kapłanie, słyszysz mnie? Strzeż się. Juz nie uciekamy. Nastał czas walki. Zapłacisz za każdy metr naszej ziemi.

14 luty 2517; noc Jest późna noc. Mróz nieco zelżał. Za godzinę będzie moja warta. Nie potrafię zasnąć. Kilka chwil temu nad horyzontem dostrzegłem spadającą gwiazdę. Spadała powoli niosąc za sobą długą smugę ognia. Ludzie mówią, ze jeśli pomyśleć w takiej chwili życzenie, spełni się. Nie wiedziałem, o czym mam myśleć. O tym, by nastał pokój, by Kapłan odszedł w niepamięć, a jego wojska rozpadły się w proch? Czy może o tym, by ludziom było lepiej, by po zwycięskiej wojnie ludzkość zmieniła się, by mieszkańcy Starego Świata zaczęli żyć w zgodzie i miłości. By zniknęły morderstwa, kradzieże, choroby. By zniknęła zawiść, złość i zazdrość. A może o tym, by ludzie mogli żyć godnie i by w spokoju i szczęściu... Myślałem o mojej zonie. Bardzo chciałbym być teraz blisko niej. Czy udało jej się przeżyć? Gdzie jest? Myślałem także o talerzu gorącej zupy. Takiej jaka robi moja matka. Tylko to przyszło mi do głowy. Czy zaprzepaściłem szanse ludzkości' Nie, to przecież tylko legendy.

15 luty 2517: wieczór Gadar, jeden z nowych ludzi pod moją komendą zapytał mnie dziś co się stanie, kiedy od południa ruszy armia Arabii. Zatrzymają się na Karak Hirn, odpowiedziałem. To tylko kwestia czasu, wiem o tym. Któregoś dnia pośród murów twierdzy zagra dźwięk rogu. Sygnał do obrony. Nigdy nie byłem w Kara, nie wiem, jak wygląda twierdza. Jeśli jednak strzegła Imperium przez te wszystkie lata, jeśli kolejne armie zielonoskórych rozbijały się o jej mury to znaczy, ze musi być potężna. Prawdziwie krasno ludzka. Wiem, ze upłynęło wiele lat, od czasu ostatnich wielkich wojen, ród khazadów podupadł, ich wojownicy nie stali na blankach od dziesiątek lat. Nie strzelały armaty, korytarzami twierdz nie niósł się dźwięk bitwy, rogów, krzyki rannych i ryki wściekłości. Wiem o tym wszystkim. Wiem także, ze krasnoludy będą bronili swej twierdzy z taka sama wytrwałością jak zawsze. Nie przepuszcza przez przełęcz nikogo, dopóty, dopóki choć jeden z nich będzie żył. Nie wycofają się, nie będą wzywali pomocy. Jeśli będzie trzeba zgina tam wszyscy dumnie wypinając pierś. Tak, jak to robią od tysięcy lal. Są urodzonymi obrońcami. Przychodzą na świat w twierdzach, żyją w nich i umierają. To wspaniały naród. Oby wytrwali jak najdłużej. Potrzebujemy tego.

24 luty 2517: wieczór Nasz oddział rozrasta się. Dwójka awanturników przybyłych z Bretonii przyłączyła się do nas i wraz z nami ruszyła na opuszczone, okryte szalem śniegu trakty. Wedle słów Pierra i Philippa w kierunku Imperium nadciąga pomoc rycerzy z najznamienitszych rodzin Bretonskich. Maja pomóc w walce z armia Kapłana. Maja stanąć do obrony naszej stolicy. Nie mogę w to uwierzyć. Dlaczego mieliby to robić? A jeśli to prawda? Jeśli Kapłanowi udało się zjednoczyć mieszkańców Starego Świata? Czy Bretończycy zdołają pokonać armię Wyklętych? Jeśli tak, Altdorf zostałby uratowany, a zgromadzeni w Nuln obrońcy mogliby ruszyć na pomoc Middenheim. może klerykom uda się im pomóc i za pomocą ... przenieść ich wprost do miasta. To byłby cud. A my potrzebujemy teraz cudu bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Jesteśmy juz bardzo blisko wojsk armii Trzech. Poruszamy się ostrożnie i z rozwaga. W każdej chwili możemy się natknąć na jakieś siły.

3 marca 2517 Jest ich wielu. Bardzo wielu. Cale morze. Niewiarygodne. W jaki sposób w tak krótkim czasie zdołali na powrót zgromadzić tyle wojska? Wskrzeszeni, zielonoskórzy, diabły, wilki. I to czego tak bardzo się obawialiśmy. Szczuroludzie. Niewielu, jak gdyby dopiero pertraktowali, uzgadniali...

7 marca 2517; noc Walczyliśmy. Nie, nie popełniliśmy błędu, nie wpadliśmy w zasadzkę. Zaatakowali osadę. Kilka chałup. Śledziliśmy ich od kilku godzin, mały oddział złożony z kilkunastu diabolicznych sług. Wpadli pomiędzy chałupy i zaczęli je podpalać. Wieśniacy wybiegali na zewnątrz i ginęli straszna śmiercią. Ciosy napastników roztrzaskiwały czaszki, przebijały ludzi na wylot... Wtedy my wpadaliśmy pomiędzy chałupy. Szybko, nagle, w pełnym pędzie. Kiedy do ich uszu dotarł tętent, juz było za późno. Ginęli tak samo łatwo, jak kilka chwil wcześniej wieśniacy. Po chwili było juz po walce. Nikt nie przeżył. Podpaliliśmy osadę i odjechaliśmy. To pierwszy i na pewno nie ostatni z naszych ataków. Będziemy nękać i wciąż atakować. Zginęło dwunastu wrogów i kilkunastu wieśniaków, którzy w przeciągu kilku godzin stanieliby w szeregach Wskrzeszonych. Ich ciała spłonęły, nie będziesz miał z nich pożytku, słyszysz!! Będę palił i atakował, zabije każdego z twoich potwornych żołnierzy, jeśli będzie na tyle głupi, ze odłączy się od głównych sil. Mamy konie, miecze i wole walki. Nie pokonamy cię sami, ale tez nie będziemy się bezczynnie przypatrywać. Nie damy ci spokoju. Każdego dnia ziemia spłynie krwią twoich ludzi. Obiecuje ci to!

14 marca 2517; noc Znamy juz ich przybliżone siły. Jestem przekonany, ze rusza jeszcze w tym tygodniu. Wtedy i my ruszymy, dotrzemy do naszych pierwsi. Nasi dowódcy będą wiedzieli o wiele więcej niż do tej pory. Przygotujemy się do bitwy i wygramy ja. Nadchodzi twój koniec, Kapłanie! Nie pomogła ci zima, nie pomogło zaskoczenie. Nie pomogła mroczni krasnoludowie, efy, ani wilkołaki. Wszyscy zginiecie, okrutna śmiercią zapłacicie za swoja zuchwałość. Nie powinieneś był na nas podnosić reki. Nigdy.

16 marca 2517; południe Armia trzech zmierza do Nuln. Nie zaatakowali Altdorfu. Dlaczego?! Poruszają się w zastraszającym tempie. Musimy się bardzo śpieszyć. Nasze wierzchowce są juz bardzo zmęczone. Nie możemy ich zmienić. Musimy o nie dbać. To jedyne konie w tej części Imperium.

18 marca 2517; noc Są juz bardzo blisko miasta, na ich drodze zostało jeszcze tylko kilka wiosek, a potem nastąpi atak. Trzeba sprawdzić, czy wszyscy opuścili swe domy. Jeśli tego nie zrobili, zgina, a potem zasila szeregi Wskrzeszonych. Nie wolno do tego dopuścić.

19 marca 2517; południe Do Saxendorf trafiliśmy wieczorem. Jej mieszkańcy są kolejnymi, którzy nie wiedza nic o wojnie i zbliżających się wojskach Kapłana. Zaczęliśmy namawiać ich do opuszczenia osady. Który to juz raz namawiam ludzi do opuszczenia domu i tułaczki przez śnieg i mróz? Oczywiście nikt nie chciał nas słuchać. Patrzyli na nas, jak na szaleńców, dziwnym, błędnym wzrokiem. Postanowili zostać w swych chatach. Za kilka dni dotrą tu wojska Kapłana, zabija ich wszystkich, a następnie wciela do swej armii Wskrzeszonych. Obrońcom Nuln, obok wilkołaków, wojowników chaosu i mrocznych krasnoludów przyjdzie walczyć również z ta garstka wieśniaków. Oto siła Kapłana. Dlatego jego wojska wciąż rosną, podczas gdy nasze topnieją. Należałoby zabić ich wszystkich, zwłoki spalić i nie dać Kapłanowi szansy na zwiększenie swojej armii.

20 marca 2517; popołudnie Czy jest jakaś różnica? Czy naprawdę ważne jest, kto ich zabije?

20 marca 2517; noc Wróciliśmy tam i zabiliśmy ich wszystkich. Zwłoki spaliliśmy. Kapłan nie będzie miał pożytku z mieszkańców Saxendorf. Nie staną w szeregach jego wojsk, nie... Matko, czego dokonaliśmy? Nikt nic nie mówi. Nie trzeba słów.

21 marca 2517; ranek W nocy odjechał Cichy. Wstał, ubrał się i ruszył. Nie powiedział słowa. Nie pożegnał się z nami. Nie powiedział nawet "zegnajcie". Co się z nami stało? Czy po to tyle przeszliśmy, by teraz, tak po prostu... odszedł? Wróć Cichy, błagam. Nie zostawiaj nas.

25 marca 2517; noc Spaliłem mój glejt. Nie jesteśmy juz strażnikami dróg. Jesteśmy zwykłymi bandytami. Juz nie wrócę do domu. Juz nigdy nie spojrzę w oczy swojej zony. Zabiliśmy bezbronnych ludzi. Nie mogę tak... Narib, Gruby... wybaczcie... musicie... sami... nie mogę z tym... żegnajcie...