Tara libertatii/3e bladzijde

 {| cellpadding="10" cellspacing="8" style="width: 100%; background-color: #DCDCDC; border: 1px solid #C5C5C5; vertical-align: top; border-top-width:0px;" ''
 * style="width: 100%; background-color: #FFFFFF; border: 1px solid #8888aa; border-right-width:4px; border-bottom-width:4px; vertical-align: top;" rowspan="1" |
 * style="width: 100%; background-color: #FFFFFF; border: 1px solid #8888aa; border-right-width:4px; border-bottom-width:4px; vertical-align: top;" rowspan="1" |

De weg naar politieke vrijheid
Libertas was economisch gezien een redelijk stabiele staat, maar politiek gezien, was het eigenlijk een weinig betekende staat in de wereld. Het land werd al sinds 1860 bestuurd door een Senaat, maar er bestond geen staatsleider in dit systeem. Deze Senaat was in de loop der tijd compleet afgezwakt door corrupte leden; zo waren er enkele leden die meer macht voor zichzelf wouden en waren er regelmatig conflicten. De Senaat was zeer verschillend; vele voorstellen van het éne deel van de Senaat werden afgewezen door het ándere deel. Ze bleven elkaar tegenwerken, en de Libertaanse politiek dreigde in elkaar te zakken.

Zo zat het Libertaanse politieke systeem al bijna 150 jaar in elkaar, maar al sinds de Tweede Wereldoorlog voelde de bevolking dat er iets goed mis was met de politiek; er moest iets gaan veranderen. Maar de grote vraag was: wanneer zou het goede moment vallen? Maar goed, het volk bleef rustig en er veranderde niets.

Om de 5 jaar werd de Senaat herkozen. In 2005 was het dan weer tijd voor een nieuwe Senaat; er werden verkiezingen gehouden. Tot ieders verbazing, werden dat jaar veel extremistische leden verkozen. Nog altijd zijn deze verkiezingen controversieel bevonden; er moet wel gesjoemeld zijn met de stemmen. Waarschijnlijk was deze uitslag van de verkiezingen het werk van de Wikistadse maffia en/of gangs, die soms nauw samenwerkten met extremistische partijen. Maar het is nooit bewezen en deze beruchte leden, waaronder ook Jacobus Waerth-Meijer (een extreem-rechtse politicus) en Elly Waymann (een extreem-linkse politicus), kwamen aan de macht.

Ook waren er een paar democratische leden verkozen, zoals Robin Libertatis en Dimitri Neyt, maar deze kleine groep kon het niet opnemen tegen de beruchte politici. Wel bleven ze zich twee jaar lang de huidige Senaat. Het was een ware chaos, in de Senaat leek het wel oorlog en iedereen werkte elkaar tegen. Deze chaos werd eind 2005 ook gevoeld onder de Libertaanse bevolking, en geregeld werden er protesten gehouden in de Vredeswijk, maar zonder resultaat.

De communisten en de fascisten in de Senaat wilden beiden de macht voor zichzelf hebben en meerdere keren hebben ze die geprobeerd te grijpen, door bijvoorbeeld het presidentschap naar eigen voorkeur proberen in te voeren, maar ook dit zonder resultaat. Maar de extremistische partijen hebben samen ook enkele besluiten kunnen maken. Zo werd in 2006 de beruchte Immigratiewijk gebouwd, een ghetto waar alle Noord-Afrikanen moesten gaan wonen. Ook werd de politie versterkt en kreeg deze nieuwe leden (corrupte leden, die betrokken waren bij de maffia). Libertas ging achteruit, en weer onstonden er opstanden.

Vervolgens was er eind 2006 weer een grote opstand die in de Vredeswijk begon. De ontevreden burgers gingen op een koude zondagochtend per rubberboot naar Insula Governationis, om daar te demonstreren tegen de Senaat. De politie, die het Huis stond te bewaken, greep haar stokken en begonnen erop los te slaan. Deze opstand was helemaal uit de hand gelopen, en de demonstranten zaten als muizen in de val. Gelukkig vielen er geen doden of zwaargewonden, maar deze misdaad van de Senaat kunnen we haar nooit meer vergeven.

Het leek wel alsof deze extremistische partijen een samenzwering vormden tegen het volk. Het volk werd geterroriseerd, maar het wilde geen bloedige revolutie. Toch voelde men dat verandering nabij was..


 * }